တတ္ခ်င္လွ်င္ သင္၊ ေတာ္ခ်င္လွ်င္ ေလ့က်င၊့္ မမွားခ်င္လွ်င္ ျပန္စစ္၊ ေအာင္ျမင္ခ်င္လွ်င္ ဝီရိယထား။

ဗုဒၶပုံရိပ္လႊာမ်ား

Saturday 15 October 2011

ဘုရားရွင္တုိ႔၏ တူညီေသာ အခ်က္ ၃၀

ဘုရား႐ွင္တုိ႔၏ တူညီေသာ အခ်က္ ၃၀

ဘုရား႐ွင္တုိ႔၏ တူညီေသာ အခ်က္ ၃၀‏ ဘုရားရွင္တို႔တြင္ တူေသာ အခ်က္မ်ား (၃၀) ရွိပါသည္ ။
(၁) အေလာင္းေတာ္သည္ ေနာက္ဆံုးေသာဘ၀၌ မိခင္၀မ္းၾကာတိုက္တြင္ ပဋိသေႏၶ ေနေတာ္မူသည္။
( ဒီမွာထူးျခားတာက နတ္ျပည္ကေန စုေတၾကတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။ အေလာင္းေတာ္ေတြဟာ ျဗဟၼာျပည္ကေန စုေတျပီး ပဋိသေႏၶ ေနေတာ္မူတာမ်ိဳးမရွိပါဘူး..တဲ႔ ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ျဗဟၼာျပည္ကေန လာရင္ ကာမဂုဏ္ကို ရြံမုန္းတဲ႔ စိတ္အထံု လူ႔ျပည္ကို ပါလာမယ္ ။ အဲလုိဆုိရင္အိမ္ေထာင္ျပဳမွာ မဟုတ္ပါဘူး ။ အေလာင္းေတာ္ေတြဟာ ဒီလို ေစာေစာစီးစီး ကတည္းက ကာမဂုဏ္ကို ရြံမုန္းေနရင္လည္း မဇၥိမပဋိပဋာ လမ္းစဥ္ကို ေတြ႔ဖို႔ခက္မယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္ ။)

(၂) မယ္ေတာ္၀မ္း၌ ထက္၀ယ္ပလၻင္ ဖြဲ႔ေခြ၍ အေရွ႕သို႕မ်က္ႏွာမူျပီးေနပါသည္ ။
( အေလာင္းေတာ္ေတြဟာ သာမန္လူေတြရဲ႕ သေႏၶသားေတြလို အမိ၀မ္းမွာ ေျပာင္းျပန္မေနပါဘူး ။ အတည္႔ပဲေနပါတယ္ ။ မယ္ေတာ္ရဲ႕ ၀မ္းဗိုက္ဟာလည္း ပူထြက္လာျခင္းမရွိပါ ။ မယ္ေတာ္ဟာ ကိုယ့္ကိုယ့္သေႏၶသားကုိ ကိုယ္ ဗိုက္ကေန ေကာင္းေကာင္းျမင္ေနႏိုင္ပါတယ္ ။ ခ်ဥ္ျခင္းတပ္ျခင္း ၊ နာက်င္ေအာ႔အန္ျခင္း မရွိပါ ။ အေလာင္းေတာ္ေတြဟာ မယ္ေတာ္ေတြကို ကိုယ္၀န္ေဆာင္ျခင္းဒုကၡ မေပးၾကပါ ။ )

(၃) အေလာင္းေတာ္ကို မတ္တတ္ရပ္လ်က္ ဖြားပါသည္ ။
( ညစ္ေပမႈ မရွိပါ ၊ မိခင္လည္း က်န္းမာစြာ ရွိရပါတယ္ ၊ ေနာက္ (၇) ရက္မွာေတာ႔ မိခင္ ကံေတာ္ကုန္ရပါတယ္ ။ သက်သာကီ၀င္ ဆုိသည္မွာ ပင္ကိုယ္စြမ္းရည္ရွိသူဟု အဓိပၸာယ္ရသည္႔ အတုိင္း ေမြးျပီးျပီးခ်င္း ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ပါတယ္ ။

(၄) ေတာအရပ္၌သာ ဖြားေတာ္မူပါသည္။

(၅) ဖြားျပီးျပီးျခင္း ေျမာက္အရပ္သို. ေျခ (၇) လွမ္းၾကြကာ…… “ဤေလာက၌ ငါသာ အျမတ္ဆံုးတည္း ၊ ငါ၏ ေနာက္ဆံုး ပဋိသေႏၶ ေနရျခင္းတည္း ၊ေနာက္ထပ္ ပဋိသေႏၶ ေနစရာ မလိုေတာ႔ျပီ “……ဟု ၾကံဳး၀ါးေတာ္မူပါသည္။
(ထိုကာလတြင္ အကိုးကြယ္ခံ ဘ၀သို႔ ေရာက္မွန္းမသိေရာက္ေနေသာ ျဗဟၼာေတြကို အသိေပးၾကံဳး၀ါးျခင္း ဟု ဆို၏ ။ ေဂါတမ ဘုရားေလာင္းသည္ ဘ၀ေပါင္း (၃) ခု၌ ဖြားစမွာပင္ စကားေျပာ၏ ။ မေဟာသဓါ ၊ ေ၀ႆႏၱရာ ႏွင္႔ ေနာင္ဆံုးဘ၀ – (သုခမွတ္စု))

(၆) သူအို၊သူနာ၊သူေသ ၊ရဟန္း နိမိတ္ (၄)ပါးျမင္ျပီး ၊ သား(၁)ေယာက္ဖြားေသာ ညမွသာ ေတာထြက္ေတာ္မူၾကသည္။
( ထိုနိမိတ္ျပေသာ နတ္သားကို ဘုရားေလာင္း၏ ဆရာ ၅-ေယာက္တြင္ ၁-ေယာက္ အပါအ၀င္ဟု သတ္မွတ္ပါတယ္ ။ )

(၇) အရဟတၱဖိုလ္၏ တံခြန္ျဖစ္ေသာ ရဟန္းအျဖစ္ကို ရယူျပီးမွ ဒုကၠရစရိယ က်င့္သည္။

(၈) ဘုရားျဖစ္မည္႔ေန႔တြင္ ႏြားႏို႔ဃနာဆြမ္း ဘုန္းေပးေတာ္မူၾကသည္။
( ထိုဆြမ္းတြင္ နတ္ၾသဇာပါတတ္ျပီး ဘုရားျဖစ္ျပီး (၇) ပတ္ ၊ (၄၉) ရက္စာ အာဟာရ ျဖစ္သည္။ ဘုရားရွင္၏ ၀မ္းထဲတြင္ အစာေျခလည္း မျမန္ ၊ ျမန္ျမန္လည္း မဆာေလာင္ဘဲ သမာပတ္၀င္စားျခင္း ၊ တရားေတာ္မ်ားကို ဆင္ျခင္သံုးသပ္ျခင္းမ်ားအတြက္ ေကာင္းစြာ ေထာက္ပံ႔တယ္။ )

(၉) ျမက္အခင္းတြင္ ထိုင္ေတာ္မူလ်က္ ဘုရားျဖစ္သည္။

(၁၀) အာနပါန ကမၼဌာန္းကို စီးျဖန္းေတာ္မူၾကသည္ ။
( ဘုရားရွင္တို႔သည္ အာနပါန ကမၼဌာန္းျဖင္႔သာ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ကို ရရွိၾကေသာေၾကာင့္ ေဂါတမ ဘုရားရွင္သည္လည္း အာနပါန ကို လြန္စြာ ခ်ီးမြမ္းေတာ္မူသည္။ ပါဠိေတာ္တြင္လည္း -
၁/ မဟာသတိပဌာနသုတ္ ( ဒီ-၂ ၊ ၃၁ )
၂/ မဟာသတိပဌာနသုတ္ ( မ-၁ ၊ ၇၀ )
၃/တတိယပါရာဇိက ပါဠိ ( ၀ိ-၁ ၊ ၈၉ )
၄/ အာနာပါနႆတိ သုတ္ ( မ-၃ ၊ ၁၂၂ )
၅/ မဟာရာဟုေလာ၀ါဒသုတ္ ( မ-၂ ၊ ၈၈ )
၆/ ကာယဂတာသတိသုတ္ ( မ-၃ ၊ ၁၃၀ ) တို႔၌ ေဟာေတာ္မူခဲ႔သည္ ။

(၁၁) မာရ္စစ္သည္ကို ေအာင္ေတာ္မူသည္ ။

(၁၂) ေဗာဓိပလႅင္၌သာ ၀ိဇၨာ(၃)ပါးစေသာ ဆအသာဓာရဏ …အစရွိေသာ ေက်းဇူးတရားအေပါင္းကို ရေတာ္မူၾကပါသည္။

(၁၃) ေဗာဓိပင္ရဲ႕ ထက္၀န္းက်င္၌သာ သတၱ သတၱာယက်င္႔ေတာ္မူၾကပါတယ္။ (၇) ဌာနကုိ ပုိ႔စ္သက္သက္ တင္ထားပါတယ္…. ဒီမွာ တင္လိုက္ရင္ အရမ္းရွည္ေနမွာ စိုးလုိ႔ပါ ။

(၁၄) တရားဦးေဟာ စိမ္႔ေသာငွာ ျဗဟၼာမင္းက ေလ်ွာက္ရသည္ ။
( ၇ -သတၱဟ အျပီး ၅၀-ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ အဘယ္သူအား တရားေဟာရမည္နည္း ၊ အဘယ္သူသည္ ခက္ခဲနက္နဲေသာ ဤတရားမ်ားကို ေခတ္ကာလ၏ အယူ၀ါဒမ်ားမွ ခြဲထြက္၍ လ်င္ျမန္စြာ နားလည္ႏိုင္မည္နည္း ဟု ဆင္ျခင္ ၾကည္႔ေတာ္မူပါတယ္ ။ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားကေတာ႔ ဒီေနရာမွာ ျမန္ျမန္တရားထူးရမယ္႔ သူကို ေရွးဦးစြာ ေဟာဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ ျဖစ္တယ္ ။ ဆင္ျခင္တဲ႔ ေနရာမွာ ဘုရားရွင္ေတြဟာ ပကတိမ်က္စိကိုပဲ သံုးေတာ္မူၾကတယ္္လို႔ ေဟာပါတယ္ ။
ဘာေၾကာင္႔ ဗုဒၶစကၡဳ ( ဣျႏၵိယပေရာပရိယတၱ ၊ အာသယာႏုသယ ဥာဏ္ (၂)ပါး ) ကို မသံုးတာလဲ ဆိုတာ မသိပါဘူး ။ ပကတိမ်က္စိနဲ႔ပဲ ၾကည္႔ေတာ့ ပထမမွာ ဒီေလာက္ ခက္ခဲေနတဲ႔ တရားေတြကို နားလည္သေဘာေပါက္ျပီး ေစာေစာစီးစီး တရားထူးရမယ္႔ သူကိုမေတြ႔ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္ ။ ဒီအခါ ဘုရားရွင္ဟာ မခ်ိတင္ကဲနဲ႔ တစ္ေလာကလံုး အႏၶေတြၾကီးပါလား လို႔ ညည္းတြားေတာ္မူပါတယ္။ ကိေလသာထူေျပာလြန္းတဲ႔ ေလာကကို တရားမေဟာေတာ့ဘူး၊ တစ္ကိုယ္တည္း ဖိုလ္ခ်မ္းသာနဲ႔ ေနေတာ႔မယ္ ဆိုတဲ႔ စိတ္အၾကံလည္း ျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒီအခါမွာ ျဗဟၼာမင္းက တရားဦးေဟာရန္ ေလ်ွာက္ရပါတယ္။ ေဂါတမဘုရားရွင္ကိုေတာ့ မဟာသဟမၸတိ ျဗဟၼာမင္းက ေတာင္းပန္တယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။ ဒီဃန္ိကယ္ မွာေတာ႔ ၀ိပႆီ ဘုရားရွင္လည္း ဒီလို ျဖစ္ခဲ႔တယ္လို႔ အတိအလင္းေရးထားပါတယ္။ )

(၁၅) ဣတိပတနမိဂဒါ၀ုန္ေတာ ၌သာ ဓမၼစၾကာတရားဦးကို ေဟာေတာ္မူၾကပါတယ္။

(၁၆) တပို႔တြဲ လျပည္႔ေန႔၌သာ ပါတိေမာက္ ျပေတာ္မူၾကပါတယ္ ။

(၁၇) ေဇတ၀န္မည္ေသာ ေက်ာင္းေတာ္၌သာ သီတင္းမ်ားၾကသည္။

(၁၈) သာ၀တၳိျမိဳ႕၌ သာ ယမိုက္ျပာဋိဟာျပေတာ္မူပါသည္ ။
( ယမိုက္ + ျပာဋိဟာ = အစံုစံု + တန္ခိုး ။ ေရအစံု၊ မီးအစံု ဟုဆိုအပ္ေသာ အစံုလိုက္ အစံုလိုက္ ျဖစ္ေပၚေစေသာ တန္ခိုးေတာ္ )

(၁၉) တာ၀တိ ံသာ၌သာ အဘိဓမၼာတရားေဟာပါတယ္ ။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပထမ၀ါကို မိဂဒါ၀ုန္မွာ ၀ါကပ္ေတာ္မူၿပီး ဒုတိယ၀ါ၊ တတိယ၀ါ၊ စတုတၳ၀ါတို႔ကို ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္း၊ ပဥၥမ၀ါကို ေ၀သာလီျပည္၊ ဆ႒၀ါကို မကုဠေတာင္ စသည့္ ေနရာဌာနမ်ား၌ ၀ါကပ္ေတာ္မူသည္။ သတၱမ၀ါကို တာ၀တိ ံသာနတ္ျပည္၌ ၀ါကပ္ေတာ္မူၿပီး မယ္ေတာ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည့္ သႏၱဳႆိတ နတ္သားကို အမွဴးထား၍ အဘိဓမၼာေဒသနာေတာ္ကို ၀ါတြင္းသံုးလပတ္လံုး အသံမစဲ ေဟာေတာ္မူသည္။

အဘိဓမၼာ သင္တန္းမွာ မွတ္သားမိတာကေတာ့ ၀ါတြင္း ( ၃ ) လ မွာ -
၁။ ဓမၼသဂၤဏီက်မ္း ကို ( ၁၂ ) ရက္
၂။ ၀ိဘဂၤ (၀ိဘင္းက်မ္း)ကို ( ၁၂ ) ရက္
၃။ ဓာတုကထာက်မ္းကို ( ၆ ) ရက္
၄။ ပုဂၢလပညတၱိ (ပုဂၢလပညတ္က်မ္း)ကို ( ၇ ) ရက္
၅။ ကထာ၀တၳဳက်မ္းကို ( ၈ ) ရက္
၆။ ယမက (ယမိုက္က်မ္း)ကို ( ၂၀ ) ရက္
၇။ ပ႒ာန (ပ႒ာန္းက်မ္း)ကို ( ၂၅ ) ရက္ ေဟာေတာ္မူခဲ႔သည္။

နတ္ျပည္မွာ ဘုရားရွင္ ရဲ႕ ႏႈတ္ထြက္စကားေျပာႏႈန္း ျမွင္႔ျပီးေဟာလို႔ရတာဟာလည္း အေၾကာင္းတစ္ခုလို႔ ဆိုပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ တြက္ၾကည္႔တာကေတာ့ လူ႔ျပည္ (၁၀၀) ႏွစ္ = တာ၀တိသာ(၁) ရက္

ယမိုက္က်မ္း-အရ
လူ႔ျပည္ (၁) ႏွစ္ = လူ႔ျပည္ (၁၂) လ = တာ၀တိသာ ( ၀.၂၄ ) နာရီ
လူ့ျပည္ (၃) လ = တာ၀တိသာ ( ၀.၀၆ ) နာရီ = တာ၀တိသာ (၃.၆) မိနစ္
နတ္ေတြအတြက္ေတာ႔ (၃.၆) မိနစ္ ပဲၾကာပါတယ္ ။ သူတို႔ရဲ႕ အခ်ိန္အတုိင္းအတာေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႔န႔ဲ ေရတြက္ပံု တူရင္ေပါ႔ေလ။ (၆၀) မိနစ္ = (၁)နာရီေတြ ဘာေတြ၊ မရွိရင္ေတာ႔ ဒီလိုတြက္လို႔ မရႏိုင္ဘူးေပါ႔ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း လူ႔ျပည္ေရာက္တာၾကာျပီဆိုေတာ႔ ေမ႔ကုန္ျပီ ။( ဟီး )

(၂၀) သကၤႆနဂိုရ္ျပည္၌သာ နတ္ျပည္မွ သက္ေတာ္မူပါတယ္ ။

(၂၁) ဖလသမာပတ္ကို မျပတ္၀င္စားေတာ္မူပါတယ္ ။

(၂၂) နံနက္အခါ ၊ ညဥ္႔အခါ တို႔၌ ကြ်တ္ထိုက္ေသာ ေ၀ေနယ်ကို ၾကည္႕ရႈေတာ္မူပါသည္။
( ေန႔ (၃) ခါ ၊ ည (၃)ခါ ..၆ ခါ ၾကည္႔ ပါတယ္ )

(၂၃) အေၾကာင္းရွိမွ ၀ိနည္းတရားတို႔ကို ပညတ္ေတာ္မူပါသည္။

(၂၄) အတၳဳပၸတၱိ နဲ႔ တိုက္ဆိုင္မႈရွိလ်ွင္ အတိတ္မွ ဇာတ္တရားမ်ားကို ေဟာပါသည္။

(၂၅) ေဆြေတာ္ ၊ မ်ိဳးေတာ္တို႔၏ အစည္းအေ၀း တရားပြဲမ်ားတြင္ ဗုဒၶ၀င္ကိုသာ ေဟာေတာ္မူၾကသည္။

(၂၆) ဧည္႔သည္ရဟန္းတို႔ႏွင္႔ တရားစကား ေျပာေတာ္မူၾကသည္။

(၂၇) ဒါယကာတို႔ ဖိတ္၍ ၀ါဆိုေတာ္မူေသာ္ ၊ ၀ါကြ်တ္လွ်င္ ဒါယကာတို႔အား ပန္ၾကားျပီးမွသာ ထြက္ခြာၾကြသြားေတာ္မူၾကသည္။

(၂၈) ေန႔စဥ္ အခါခပ္သိမ္း ဗုဒၶကိစၥငါးပါးကို ျပဳေတာ္မူသည္။
( ဗုဒၶကိစၥငါးပါး ။ ။
၁/ ပုေရဘတၱကိစၥ = နံနက္ပိုင္း၌ ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူျခင္း၊ အလွဴရွင္ တို႔အား အခြင္႔အားေလ်ာ္စြာ မႏုေမာဒနာျပဳျခင္း ကိစၥ။
၂/ ပစၧာဘတၱကိစၥ = ေနလြဲအခါ နဲ႔ ညေနပိုင္း၌ ပူေဇာ္ရန္လာသူတို႔၏ အပူေဇာ္ခံျပီး သင္႔ေတာ္ေသာ တရားေဟာျခင္းကိစၥ။
၃/ ပုရိမယာမ ကိစၥ = ညဥ္႔ဦးယံ၌ ရဟန္းတို႔အား တရားေဟာျခင္း၊ကမၼဌာန္းေပးျခင္း စေသာ ကိစၥ။
၄/ မဇၥိဳမယာမကိစၥ = သန္းေခါင္ယံ ၌ စၾကာ၀ဠာ တိုက္တစ္ေသာင္းမွ လာေရာက္ၾကကုန္ေသာ နတ္၊ျဗဟၼာတို႔၏ အေမးပုစၧာျပႆနာတို႔ကို ေျဖဆိုေတာ္မူျခင္းကိစၥ။
၅/ ပစၧိမယာမ ကိစၥ = မိုးေသာက္ယံ ၏ ၃ ပံု ၊ ၁ ပံု တြင္ – ပထမတစ္ပံု၌ စၾကၤံၾကြေတာ္မူျခင္း ၊ ဒုတိယတစ္ပံု၌ သီဟေသယ်ျဖင္႔ လက္ယာနံေတာင္း ေလ်ာင္းစက္ေတာ္မူျခင္း၊ တတိယအပံု၌ မဟာကရုဏာျဖင္႔ စတုတၳစ်ာန္သမာပတ္ကို ၀င္စားေတာ္မူ၍ ထိုကရုဏာသမာပတ္မွ ထေတာ္မူေသာအခါ (အရုဏ္တက္ခါနီး) ယေန႔ ခြ်တ္ထိုက္ေသာ သတၱ၀ါကို ဗုဒၶစကၡဳျဖင္႔ ေလာက(၃)ပါးကို ၾကည္႔ေတာ္မူျခင္း ကိစၥ ။
သုတ္သီလကၡန္ အဌကထာ – မွ )

(၂၉) ပရိနိဗၺာန္ျပဳအ႔ံေသာေန႔၌ သားျပြမ္းဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးေတာ္မူသည္။

(၃၀) သမာပတ္၀င္စားျပီးမွ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူသည္။
ဗုဒၶကမၻာဆုိဒ္မွ သေဘာက်၍ ကူးယူထားသည္။

Sunday 21 August 2011

ဘုရားေစတီအခ်ဳိ႔ ေရွ႔က မႏုသီဟ ဖင္ႏွစ္ခြ အေၾကာင္းသိေကာင္းစရာ

ယခု စာေရးသူ တင္ျပသြားမည့္စာသားေလးက (မႏုသီဟ) လူႏွင့္ျခေသၤ့ႏွစ္ခြ အေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာကုိ ေရးသားရျခင္းအေၾကာင္းက ဘုရားေရွ႔ျခေသၤ့အေၾကာင္းကုိေရးသား၍ ပုိ႔တင္ေပးလုိက္ေသာအခါ pyae pho aung သည္ (အရွင္ဘုရားေက်းဇူးေတာ္ၾကီးမားလွပါတယ္ဘုရား ၊ မႏုသီဟ အေၾကာင္းကိုလည္းသိလိုပါတယ္ဘဳရား )ဟု ေရးသားၿပီး တင္ဘုိ႔ ေလ်ာက္ထားလာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဗုဒၶဘာသာ၏ သေကၤတမ်ားကုိ လြဲမွားၿပီး သိၾကမည္ စုိးေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ဘာသာေရးကုိ မွန္မွန္ကန္ကန္သိၿပီး မွတ္သားယူေစခ်င္ေသာ ေစတနာ ဆႏၵေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း စာေရးသူ မအားသည့္ၾကားက ႀကဳိးစားရွာေဖြၿပီး လက္လွမ္းမွီသ၍ တင္ျပေရးသားျခင္းျဖစ္ပါသည္။

မႏုသီဟ ဆုိသည္မွာ ေရွးက တကယ္ရွိခဲ့ဖူးေသာ သတၱ၀ါတစ္မ်ဳိးမဟုတ္ေပ။ ေရွးေခတ္က လူမ်ား စိတ္ကူးဥာဏ္ ဆန္းၾကယ္စြာ တီထြင္ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ တိရစၦာန္ ကုိယ္တစ္ပုိင္း လူတစ္ပုိင္း အရုပ္မ်ဳိးျဖစ္သည္။ ယင္းကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံ အခ်ဳိ႔ေသာ ေစတီပုထုိးမ်ားတြင္ ေတြ႔ရသည္။မႏုသီဟ ဟူေသာ စကားမွာ ပါဠိစကားျဖစ္၍ လူျခေသၤ့ ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ ျခေသၤ့ကုိယ္၌ လူဦးေခါင္း တပ္ဆင္ထားေသာ အရုပ္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ မႏုသီဟ ဟု ေခၚတြင္လာဟန္တူသည္။ ျမန္မာတုိ႔ စိတ္၌မႈ မႏုသီဟ ဆုိလ်င္ ကုိယ္ႏွစ္ခုရွိသည္ဟု စြဲယူၿပီးျဖစ္သည္။

မႏုသီဟရုပ္ကုိ ထုလုပ္ထားပုံမွာမူ အႏုပညာေျမာက္သည္။ လူဦးေခါင္း၌ မကုိဋ္သ႑ာန္ရွိေသာ အခၽြန္အတက္မ်ားႏွင့္ ဦးေဆာင္းကုိ ေဆာင္းထားေပးသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ မႏုသီဟ ရုပ္မ်ားသည္ အီဂ်စ္ျပည္ရွိ စဖင့္ရုပ္မ်ားႏွင့္ တူသည္။ လူဦးေခါင္း၌ မကုိဋ္သဖြယ္ ေဆာင္းထားေပးျခင္းေၾကာင့္ အီဂ်စ္ျပည္ စဖင့္ရုပ္ ဦးေခါင္းမ်ားကဲ့သုိ႔ ဘုရင္တစ္ဦးဦး၏ ပုံတူသို႔မဟုတ္ ကုိးကြယ္သည့္နတ္ ၊ ျဗဟၼာတစ္ဦးဦး၏ ရုပ္ပုံကုိ စိတ္ကူးျဖင့္မွန္းဆ၍ ထုလုပ္ထားဖြယ္ရွိသည္ဟု ေတြးထင္ ယူဆရသည္။
ယင္းမႏုသီဟ ရုပ္မ်ားသည္ မည္သည့္ ခုႏွစ္ သကၠရာဇ္က ထုလုပ္ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္ဟု အေသအခ်ာ မသိရေခ်။ သုိ႔ေသာ္ သာသနာလကၤာရ စာတန္းတြင္ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ ပရိနိဗၺာန္ စံယူၿပီးေနာက္ သာသာနာ ၂၃၅ ခုႏွစ္ေရာက္ေသာ္ ရာမညတုိင္း အစိတ္ သုဝဏ္ဏဘုမ္မိသုိ႔ အရွင္ေသာဏ၊ အရွင္ဥတၱရ မေထရ္ႏွစ္ပါးကုိ အရွင္ေမာဂၢလိပုတၱတိႆက ရဟုန္းျပဳ ကံေျမာက္ေလာက္ေအာင္ သံဃာငါးပါးႏွင့္ သာသနာျပဳ ေစလႊတ္ေတာ့မူ၏။ထိုအခါ သုဝဏ္ဏဘုမ္မိတိုင္း သထုံျပည္၀ယ္ သီရိဓမၼာေမသာက မင္းျပဳ၏။ --- ထိုၿမဳိ႔သည္ သမုဒၵရာႏွင့္ နီးေသာေၾကာင့္ ေရေစာင့္ဘီလူးမသည္ မင္းအိမ္၌ သားဖြားတုိင္း စားေလ၏။

သာသနာျပဳမေထရ္တုိ႔ ေရာက္ေသာေန႔လည္း မင္းအိမ္၌ သားဖြားခုိက္ႀကဳံ၍ ဘီလူးမစားမည္ဟု အရံငါးရာႏွင့္လာသည္ကုိ လူတုိ႔ျမင္၍ ေၾကာက္လန္႔ေၾကြးေၾကာ္ၾက၏။ ထုိအခုိက္တြင္ မေထရ္လည္း ေၾကာက္မက္ဘြယ္ရွိေအာင္ ျခေသၤ့ႏွင့္တူေသာ ေခါင္းတစ္လုံး ကုိယ္ႏွစ္ခုရွိေသာ မႏုသီဟ သ႑ာန္ႏွင့္ အေရအတြက္ ႏွစ္ဆထက္သာေအာင္ ဖန္ဆင္းၿပီးမွ ဘီလူးမတုိ႔ကုိ လုိက္၍ ပိတ္ဆီးကုန္လွ်င္ ဘီလူးမတုိ႔ေျပးသြားၾကေလကုန္၏။

တဖန္ မေထရတုိ႔လည္း ဘီလူးမတုိ႔မလာစိမ့္ေသာငွါ ပရိတ္အရံအတားကုိ ျပဳေပး၏။ ထုိကာလ စည္းေ၀းလာ သူတုိ႔အား ျဗဟၼဇာလသုတ္ေတာ္ကုိ ေဟာ္ေတာ္မူေသာ္ ေျခာက္ေသာင္းေသာ လူတုိ႔အကၽြတ္အတန္း ေသာတာပန္းစေသာ အရိယာျဖစ္ေလကုန္၏။ ထုိကာလမွစ၍ ယေန႔ဖြားစ မင္းသားငယ္တုိ႔အား ေသာဏုတၱရ ဟူ၍ ငယ္မည္မွည့္ၾကကုန္၏။
သူငယ္ခပ္သိမ္းတုိ႔အားလည္း ဘီလူးေဘးကုိ ဆီးတားျခင္းငွာ ထန္းရြက္၊ သလူရြက္မ်ားတြင္ မေထရ္တုိ႔ဖန္ဆင္းေသာ မႏုသီဟ ရုပ္ကုိေရး၍ ေခါင္းထက္တင္ထားကုန္၏။ ထုိအရုပ္ကုိ သထုံၿမဳိ႔၏ အေရွ႔ေျမာက္ေထာင့္ ေတာင္ထိပ္ထက္ ေက်ာက္ရုပ္ထု၍ ယခုထက္တုိင္ ရွိသည္ဟု ေဖာ္ျပပါရွိေလသည္။

ဖတ္ဖူးေတြ႔ဖူးခဲ့ေသာ မႏုသီဟစာ ၊ပုံမ်ားကုိ ၁၉၈၁၊ ၾသဂုတ္လ၊ ရႈမ၀ တြင္ ကုိေအးျမင့္ေရးခဲ့ဖူးပါသည္။ မူလအစ ကလ်ာဏီေက်ာက္စာကဟု ဆုိရမည္ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း မႏုသီဟ ရုပ္မ်ား အထူးသျဖင့္ ပန္းရံ၊ပန္းေတာ့ ၊ ပန္းတေမာ့ ရုပ္မ်ားျဖင့္ ေခတ္စားခဲ့သည္မွာ အမရပူရေခတ္ဟု ဆုိႏုိင္ပါသည္။ အႀကီးဆုံးႏွင့္ အခ်ဳိ႔က်ဆုံး မႏုသီဟရုပ္မ်ားကုိအမရပူရ ေတာင္သမန္ ေက်ာက္ေတာ္ႀကီး(မဟာသက်ရံသီ၊ ၁၈၅၀ ခုႏွစ္)တြင္ ေတြ႔ျမင္ႏုိင္သည္။ ပုဂံမင္းသည္ အမရပူရေခတ္ ေနာက္ဆုံး(၆) နွစ္တြင္ နန္းစံခဲ့သည္။ အေပ်ာ္အပါးမ်ားေသာ မင္းငယ္တစ္ပါးျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ေအာက္ေျခ စီမံသူ ပညာရွင္မ်ား ေတာ္ျခင္းေၾကာင့္ ထုိေတာင္သမန္ေက်ာက္ေတာ္ႀကီးႏွင့္အတူ မႏုသီဟ (၁၂) အပါအ၀င္ ပႏၷက္ပုံ ေကာင္းလွသည္။ သူ၏ေဘးေတာ္ ပဒုံမင္း၏ မင္းကြန္းေစတီေတာ္ႀကီး ဗိသုကာစနစ္ မေကာင္းသမွ် ဤေတာင္သမန္ ေက်ာက္စာေတာ္ႀကီးဗိသုကာစနစ္ေကာင္းမြန္လွ၍ စံထားမိပါသည္။ မႏုသီဟ ဖင္ႏွစ္ခြျဖစ္ေနျခင္းမွာ (ေထာင့္) ေနရာ၌ လုိက္ေလ်ာေစလုိေသာ ဒီဇုိင္းအယူအဆအရ ျဖစ္ရသည္ဟု သုံးသပ္ထားပါသည္။အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာတုိ႔ကုိ ေထာက္ထားၾကည့္ပါက သာသနာျပဳမေထရ္တုိ႔ လူသားမ်ားအတြက္ အႏၱရာယ္မက်ေရာက္ေစလုိေသာေၾကာင့္ ဘီလူးေဘးကင္းေ၀ေအာင္ မႏုသီဟ ဖင္ႏွစ္ခြပုံစံကုိ ဖန္တီးေပးခဲ့ဖူးသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ လူသားမ်ားသည္ ဘုရားပုထုိးေစတီအခ်ဳိ႔ေရွ႔က မႏုသီဟ ဖင္ႏွစ္ခြကုိ ျမင္ၾကေသာခါ အႏၱရာယ္မွ ကာကြယ္သည့္ သေဘာျဖင့္ ထုလုပ္ျပသထားတာပါလားဟု မွတ္ယူၾကေစျခင္းငွာ ဤေဆာင္းပါးကုိ ရွာေဖြစုေဆာင္း ေရးသားလုိက္ရပါသတည္း...........

က်မ္းကုိး................
ျမန္မာ့စြယ္စုံက်မ္း အတြဲ (၈)
(၂၀၀၃၊ ဇြန္၊ ရတနာမြန္)

အရွင္သုဇနာစာရ (တကၠသုိလ္စာသင္သား )
သာသနာ့တကၠသီလဓမၼာစရိယ B.A BUDDHISM,
မဟာဓမၼာစရိယက်မ္းျပဳ ,
M.A - KELANIYA UNIVERSITY SRI-lANKA,
M.A -MAGADH UNIVERSITY INDIA ,
PH.D THESIS - INDIA
bhavaalin@gmail.com / http://goodbrother-goodbrother.blogspot.com/

Thursday 18 August 2011

............ဘုရားေရွ႔က ျခေသၤ့ရုပ္က ဒီလုိပါ..........

စာေရးသူယခု တင္ျပသြားမည့္စာသားေလးက (ဘုရားေရွ႔က ျခေသၤ့ရုပ္က ဒီလုိပါ )ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းေလးကုိ

မွားေသာအပုိင္း ႏွင့္ မွန္ေသာအပုိင္း ဆုိၿပီး

ႏွစ္ပုိင္းခြဲျခားေရးသားသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ ယခုအေၾကာင္းအရာကုိ ေရးသားရျခင္းအေၾကာင္းကား စာေရးသူ ဟသၤာအေၾကာင္းကုိ ေရးသား၍ မွ်ေ၀လုိက္ေသာအခါ စာေပခ်စ္ခင္သူမ်ားသည္ ျခေသၤ့အေၾကာင္းကုိလည္း သိခ်င္ပါသည္ ဆက္လက္၍ ေရးသားေပးရန္ ေတာင္းဆုိသူမ်ား ရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျခေသၤ့အေၾကာင္းကုိ ေရးသားလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အခ်ဳိ႔စာေပခ်စ္ခင္သူမ်ားသည္ ဘုရားေစတီမ်ားေရွ႔တြင္ ျခေသၤ့ပုံကုိ ေတြ႔ျမင္ၾကရသည့္အခါ ျခေသၤ့အေၾကာင္းကုိ သိခ်င္သူမ်ား
အလြန္တရာမ်ားလွသည္။ တခ်ဳိ႔သိသူမ်ားရွိသလုိ မသိသူမ်ားလည္း အလြန္မ်ားလွသည္။ တခ်ဳိ႔သိသူမ်ားကလည္း ဃဃနန သိသူရွိသလို လြဲမွားၿပီး သိၾကသူမ်ားလည္းရွိၾကသည္။ သိၿပီးသူမ်ားလည္း ျပန္လည္၍သိေစျခင္းငွါလည္းေကာင္း၊ တိတိက်က် မသိေသးသည့္ သူမ်ားလည္း မွန္မွန္ကန္ကန္ သိေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း လက္လွမ္းမွီသမွ် ရွာေဖြစုေဆာင္း၍ေရးသားသြားပါမည္။

တခ်ဳိ႔ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အမ်ားစုသည္ သီဟဗာဟု မင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဘုရားေစတီေရွ႔မ်ားတြင္ ျခေသၤ့ရုပ္ပုံမ်ား ထုလုပ္ထားသည္ဟု ေရးသားသူမ်ားရွိသလုိ သိရွိထားၾကသူမ်ားလည္း ရွိၾကေပသည္။ အထက္ပါ အေထာက္ထား မွန္မမွန္ ေ၀ဖန္သုံးသပ္ဘုိ႔ မ်ားစြာလုိအပ္လွေပသည္။

သီဟဗာဟုမင္းႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ဘုရာေစတီမ်ားေရွ႔တြင္ ျခေသၤ့ရုပ္ပုံမ်ားထုလုပ္ထားသည္ဟုေရးသားထားေသာ
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၁-ခု ဇန္န၀ါရီလ ) ထုတ္တြင္လည္းေကာင္း၊

မဂၤလာသတင္းစဥ္ blog site (http://mawluu.blogspot.com/2009_09_01_archive.html) ႏွင့္

ဓမၼရတနာ(Google groups) မွာလည္း ျဖန္႔ေ၀ထားသည္ကုိ စာေရးသူရွာေဖြဖတ္မွတ္ထားပါသည္။

ေရးသားထားပုံမွာ...........

..............ဘုရားေစတီပုထိုးတို႔တြင္ ေတြ႔ရေသာ ျခေသၤ့ရုပ္တု...........

ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔သည္ ဘာသာတရားကို လြန္စြာယံုၾကည္ ကိုးစားကာ ရိုေသကိုင္းရႈိင္းၾကေပသည္။ ျမန္မာျပည္တ၀န္း အရပ္ရပ္တြင္ ဘုရားေစတီ ပုထိုးတို႔ကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါသည္။ ယင္းေစတီပုထိုးတို႔၏ မုခ္ဦးတြင္ ျခေသၤ့ရုပ္တု ႏွစ္ခုကို ေတြ႔ျမင္ရသည္မွာ အထင္အရွားပင္။ ထိုကဲ့သို႔ ေစတီပုထိုးတို႔တြင္ ျခေသၤ့ရုပ္တုကို ေတြ႔ျမင္ရျခင္း အေၾကာင္းရင္းမွာ ေအာက္ပါ ပံု၀တၳဳအရတို႔ ျဖစ္ပါသည္။

ေရွးအခါက ၀ဂၤတိုင္းကို အစိုးရေသာ ၀ဂၤရာဇ္မင္းသည္ ကာလိဂၤမင္း၏ သမီးေတာ္ကို မိဖုရားတင္ေျမႇာက္၏။ ထိုမိဖုရားမွ သမီးေတာ္တပါး ဖြားျမင္၏။ သမီးေတာ္ေလး၏ ဇာတာ စန္းလဂ္တို႔ကို နိမိတ္ဖတ္ပညာရွိမ်ားက တြက္ခ်က္ၾကည့္ရာ ဤမင္းသမီးသည္ ေကသရာဇာျခေသၤ့မင္း၏ ေျမာက္သား ျဖစ္လိမ့္မည္-ဟု နိမိတ္ဖတ္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မင္းသမီးကို ေကသရီ-ဟု အမည္မွည့္ၾက၏။ ေကသရီသည္ လြန္စြာလွပ ေခ်ာေမာလွေသာ္လည္း ကာမဂုဏ္တို႔၌ ခံုမင္မက္ေမာအားႀကီး၏။ ခမည္းေတာ္၊ မယ္ေတာ္တို႔ ဆိုဆံုးမျခင္းကို နာခံျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္ ျပည္မွွ ႏွင္ထုတ္လိုက္၏။

မင္းသမီးလည္း ဆင္းရဲသူမ အသြင္ျဖင့္ လွည္းကုန္သည္တို႔ႏွင့္ လိုက္သြားေလသည္။ လာဠတိုင္းျဖစ္ေသာ ေတာအုပ္သို႔ ေရာက္သည့္အခါ ေက်ာက္ဂူ၌ ေနေသာ ေကသရာဇာျခေသၤ့မင္းသည္ လွည္းအေပါင္းကို လိုက္ေလသည္။ လွည္းသားမ်ား ေၾကာက္ရြ႔ံ၍ ထြက္ေျပးပုးန္းေရွာင္ၾက၏။ မင္းသမီးမွာမူ နိမိတ္ဖတ္ပညာရွိတို႔ စကားကို သိထားေလရာ ျခေသၤ့မင္းရွိရာသို႔ ေျပးသြားေတာ့၏။ ျခေသၤ့မင္းလည္း မင္းသမီးကို ျမင္ေတြ႔ေလေသာ္ တပ္မက္ေသာစိတ္ရွိသျဖင့္ ခါးအျမီးတို႔ကို လႈပ္လ်က္ နားႏွစ္ဖက္ကို ခ်ျပီးလွ်င္ ေစာင့္ေန၏။ မင္းသမီး၌ တပ္စြန္းျခင္းရွိေသာေၾကာင့္ မိမိေက်ာကုန္းထက္၌ တင္ျပီးလွ်င္ ေက်ာက္ဂူသို႔ ေခၚေဆာင္သြား၏။မင္းသမီးသည္ ျခေသၤ့မင္းျဖင့္ သားတေယာက္၊ သမီးတေယာက္ အျမႊာေမြးဖြား၏။ သားကို သီဟဗာဟု ႏွင့္ သမီးကို သီဟသီ၀လိ-ဟု အမည္မွည့္၏။ သားႏွင့္သမီးတို႔ တဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္အရြယ္သို႔ ေရာက္ေသာ္ မိခင္အား ၄င္းတို႔သည္ မိခင္ႏွင့္သာ အသြင္တူ၍ ဖခင္ႏွင့္ မည္သို႔ေသာေၾကာင့္ အသြင္မတူသနည္းဟု ေမး၏။ ထိုအခါ မိခင္က ယင္းသည္ ျခေသၤ့မင္းႏွင့္ ေပါင္းဖက္ရသည့္အေၾကာင္းကို ေျပာျပေလသည္။ သားျဖစ္သူက မိခင္ႏွင့္ ႏွမကိုေခၚ၍ မိမိအဘိုးရွိရာ ၀ဂၤတိုင္းသို႔ ထြက္ေျပး၏။ ၀ဂၤတိုင္း၏ နယ္စြန္ျဖစ္ေသာ ပစၥႏၲရာဇ္သို႔ ေရာက္ေလရာ မင္းသမီးဦးရီးေတာ္၏ သားျဖစ္သူ အႏုနမည္ေသာ စစ္သူႀကီးႏွင့္ ေတြ႔ဆံုၾကေလသည္။ အႏုနစစ္သူႀကီးက အက်ိဳးအေၾကာင္းကို ေမးျမန္းရာ ၀ဂၤမင္း၏ သမီးေတာ္ျဖစ္ေၾကာင္း
သိသြားသျဖင့္ ၀ဂၤျမိဳ႔သို႔ ေခၚေဆာင္သြားကာ ေပါင္းသင္းေနေလသည္။ျခေသၤ့မင္းလည္း အစာရွာရာမွ ျပန္လာေသာ္ ဇနီးႏွင့္သားသမီးတို႔ကို မေတြ႔သျဖင့္ ပူပင္ေသာကေရာက္ကာ လိုက္လံရွာေဖြရာ တိုင္းစြန္ျပည္နားသို႔ပင္ ေရာက္ရွိခဲ့၏။ ျခေသၤ့၀င္သျဖင့္ ရြာအမ်ားပ်က္စီးၾကရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျပည္သူအမ်ားက ၀ဂၤမင္းႀကီးအား ျခေသၤ့ကို ႏွိမ္နင္းေပးပါရန္
ေလွ်ာက္ထားၾကသည္။ မင္းႀကီးလည္း ဆင္ကုန္းထက္တြင္ ဆုေငြေထာင္ထုပ္ကို တင္လ်က္ ျခေသၤ့ရန္ ႏွိမ္နင္းႏိုင္သူကို ရွာေဖြေစ၏။ သီဟဗာဟု သတို႔သားလည္း ဤျခေသၤ့သည္ ငါတို႔ကို မေတြ႔သမွ် ရွာေဖြမည္သာ။ သို႔ျဖစ္၍ ဤျခေသၤ့ကို သတ္မွ ျငိမ္းေအးမည္-ဟု မယ္ေတာ္ကို တိုင္ပင္၏။ မယ္ေတာ္က ႏွစ္ႀကိမ္တိုင္တိုင္ တားျမစ္သည္။ သံုးႀကိမ္ေျမာက္၌မူ မယ္ေတာ္ကို မပန္ၾကားဘဲ အသျပာေထာင္ထုပ္ကို ယူျပီးလွ်င္ ဓား၊ လွံ၊ ေလးျမားတို႔ကိုယူ၍ ျခေသၤ့ရွိရာ ေက်ာက္ဂူသို႔ သြားေလ၏။ ျခေသၤ့မင္းလည္း အေ၀းမွ လာေနေသာသားကို ျမင္ရေသာ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာစိတ္ျဖင့္ ေစာင့္လင့္ကာ ေနေတာ့သည္။ မင္းသားလည္း ျမားေရာက္ႏိုင္သည့္ ေနရာမွရပ္၍ ျမားျဖင့္ပစ္လႊတ္၏။ သားအား ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအဟုန္ေၾကာင့္ ျမားသည္
ျခေသၤ့မင္း၏ နဖူးကို ထိမွန္ေသာ္လည္း စူရွျခင္းမရွိဘဲ ျပန္လည္၍ မင္းသား၏ေျခရင္း၌ က်၏။ ဤသို႔ သံုးႀကိမ္ေျမာက္ ပစ္ပါေသာ္လည္း ေရွးနည္းတူပင္ ျပန္လည္၍ မင္းသား၏ေျခရင္း၌က်၏။ ပစ္ဖန္မ်ားေသာ္ ျခေသၤ့မင္းလည္း အမ်က္ထြက္လာသျဖင့္ လိုက္၍ ႏွိပ္စက္ျခင္းငွါ ကိုယ္ကို လႈပ္ရွား၏။ ထိုအခါမွ ပစ္လြတ္ေသာျမားသည္ နဖူးမွ၀င္၍ ရင္သားကို ထြင္းေဖာက္ကာ ေက်ာကုန္းမွ ထြက္ျပီးလွ်င္ ေျမသို႔၀င္ေလ၏။ ျခေသၤ့မင္းလည္း ေသဆံုးေလရာ မင္းသားသည္ ျခေသၤ့ဦးေခါင္းကို ျဖတ္၍ မင္းအား ဆက္သရန္ ယူေဆာင္လာခဲ့သည္။

၀ဂၤမင္းႀကီးသည္ ျခေသၤ့ရန္ကို ႏွိမ္နင္းရန္ သီဟဗာဟုအား ေစလြႊတ္ျပီးေနာက္ ကိုယ္တြင္းေရာဂါျဖင့္ ကံေတာ္ကုန္ေလသည္။ အေလာင္းကို သျဂႋဳဟ္ျပီး ခုနစ္ရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ မင္းသားျပန္ေရာက္လာခဲ့၏။ သီဟဗာဟုသည္ ၀ဂၤမင္း၏ ေျမးေတာ္ အရင္းလည္း ျဖစ္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ျခေသၤ့ရန္ကို ႏွိမ္နင္းေအာင္ႏိုင္ခဲ့သျဖင့္လည္းေကာင္း၊ မွဴးမတ္အေပါင္းတို႔က ထီးနန္းကို အပ္ႏွင္းၾကေလသည္။ သီဟဗာဟုလည္း မယ္ေတာ္ႏွင့္ ခင္ပြန္းအႏုရကၡ စစ္သူႀကီးတို႔အား ထီးနန္းကို အပ္ႏွင္းကာ မင္းျပဳေစ၏။ မိမိမူကား ႏွမေတာ္ သီ၀လိကို မိဖုရားျပဳကာ လိုက္လိုသူမ်ားကို ေခၚေဆာင္လ်က္ မိမိအား ေမြးဖြားရာ လာဠေတာအုပ္ကို ရွင္းလင္းသုတ္သင္ျပီးလွ်င္ ျခေသၤ့ဂူကို အဦးထား၍ ျမိဳ႔တည္ေနေလသည္။ ထိုျမိဳ႔ကို သီဟပုရျမိဳ႔-ဟု အမည္သမုတ္၏။

သီဟဗာဟုမင္းသည္ မိမိ၏ဖခင္ျဖစ္ေသာ ျခေသၤ့မင္းကို သတ္မိေသာအျပစ္ကို ေနာင္တတရား ရရွိကာ ဘုရားေစတီပုထိုးတို႔တြင္ ျခေသၤ့ရုပ္တုကို တည္ထားကိုးကြယ္ေလသည္။ ထိုအခါမွစ၍ ဘုရားေစတီပုထိုးတို႔၏ မုခ္၀တြင္လည္းေကာင္း၊ ပစၥယံ ၀န္းက်င္တြင္လည္းေကာင္း၊ ျခေသၤ့ရုပ္တုတို႔ကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါသည္။ အေသာကမင္းႀကီး၏ စိုက္ထူေသာ ဆန္ခ်ီႏွင့္ဘာရု (Sanchi and Bharut) တြင္ရွိသည့္ တိုင္ထိပ္၌ ျခေသၤ့သံုးစီ၏ ရုပ္တုကို ေတြ႔ျမင္ရပါသည္။

အထက္ပါ ပံု၀တၳဳအရ ေစတီပုထိုးတို႔တြင္ ျခေသၤ့ရုပ္တုကို ေတြ႔ရသည္ဟု ယူဆမိပါသည္။

( တကၠသိုလ္-ေခမာ။ က်ိဳက္လတ္ )

( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၁-ခု ဇန္န၀ါရီလ )

အထက္ပါအေထာက္အထားနွင့္ေရးသားထားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ေရးသားရာ၀ယ္ က်မ္းအမည္မပါပါ။
ထုိ႔ေၾကာင့္စာေရးသူသည္ က်မ္းအမည္ကုိ ထပ္၍ ျဖည့္စြက္ထည့္ေပးလုိက္ပါသည္။ က်မ္းအမည္ ...မဟာ၀င္ စာအုပ္ႀကီးျဖစ္ပါသည္။

မဟာ၀င္စာအုပ္သည္ အမွန္ေတာ့ သီဟုိဠ္ရာဇ၀င္ စာအုပ္ျဖစ္ပါသည္။ စာေပကုိ ခ်စ္ခင္ၾကသူ မိတ္ေဆြအားလုံးတုိ႔ ဘာသာေရးမွာ အသိတုိးေစဘုိ႔ မဟာ၀င္စာအုပ္ကုိ ဖတ္ေစခ်င္ပါသည္။

အထက္ပါေဆာင္းပါး၏ ဆုိုိလုိုခ်က္္ကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ျပရမယ္ဆုိရင္..

သီဟဗာဟုမင္းရဲ႕ မိခင္ဟာ ျခေသ့ၤနဲ႔ ေပါင္းသင္းျပီး သားျဖစ္ေသာ သီဟဗာဟုနဲ႔ သမီးျဖစ္ေသာ သီဟသီ၀လ တုိ႔ကုိေမြးပါသည္။ ေမြးဖြားလာေသာ သီဟဗာဟုဟာ အေဖျဖစ္တဲ့ ျခေသ့ၤကုိ ေနာက္ဆုံးသတ္မိေသာေၾကာင့္.သီဟဗာဟုမင္းလည္း မိမိ၏ဖခင္ျဖစ္ေသာ ျခေသၤ့မင္းကို သတ္မိေသာအခါ ေနာင္တတရား ရျပီး ဘုရားေစတီပုထ္ိုးတို႔တြင္ ျခေသၤ့ရုပ္တုကို တည္ထားကိုးကြယ္သည္.ဟု ဆုိလုိပါတယ္.

တကယ္စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆုိရင္ဖခင္ကုိသတ္မိလုိ႔ ေနာင္တ ရ ကုိးကြယ္တာနဲ႔ ဘုရားေရွ႔မွာ ျခေသၤ့ပုံကုိ ထားတာနဲ႔ နွုိင္းယွဥ္ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ မသက္ဆုိင္ပဲ ကြာျခားေနသည္ကုိ ေတြ႔ရွိရပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေပခ်စ္ခင္သူ ဗုဒၶဘာ၀င္တုိ႔လည္း အေလးနက္ထား ႏွိဳင္းယွဥ္ပါက ျခေသၤ့ရုပ္ကုိ ဘုရားေရွ႔မွာထားမႈနဲ႔ မသက္ဆုိင္တာကုိ သိႏုိင္ပါလိမ့္မည္။

စာေရးသူ ေလ့လာရွာေဖြၿပီး အမွန္ကုိ တင္ျပရမည္ဆုိလွ်င္........

ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ပက္သက္တဲ့ သေကၤတမ်ားအေၾကာင္းကုိေလ့လာလုိက္ေသာအခါ ..ေအာက္ပါတုိင္းျဖစ္ပါသည္။
ဦးဇင္းတုိ႔ ေဂါတမဘုရားရွင္သည္ ၀ါဆုိလတြင္
ပဋိသေႏၶယူျခင္း၊
ေတာထြက္ျခင္း၊
တရားဦး ဓမၼစၾကာေဟာၾကားျခင္းတုိ႔ျဖစ္ပါသည္။

ပဋိသေႏၶယူေသာအခါ ဆင္သေကၤတျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ေတာထြက္ေသာအခါ ျမင္းသေကၤတျဖင့္လည္းေကာင္း၊
တရားဦး ဓမၼစၾကာေဟာၾကားေသာအခါ စၾကာ .လွည္းဘီး သကၤတျဖင့္လည္းေကာင္း အမွတ္သားျပဳထားသည္ကုိေတြ႔ရပါသည္။

တဖန္...

ကဆုန္လတြင္
ဖြားျမင္ျခင္း၊
ပြင့္( သစၥာသိ) ျခင္း၊
စံ (ပရိနိဗၺာျပဳ) ျခင္း ႏွင့္ ဗ်ာဒိတ္ခံ ယူျခင္းတုိ႔ကုိ စာေပတြင္ ေလ့လာေတြ႔ရွိရပါသည္။

ဖြားျမင္ေသာအခါ ၾကာသေကၤတႏွင့္ ရာသီခြင္ကုိ ႏြားသေကၤတတုိ႔ျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ပြင့္ ( သစၥာသိ) ေသာအခါ ေဗာဓိပင္ႏွင့္ ျခေသၤ့သေကၤတတုိ႔ျဖင့္လည္းေကာင္း၊
စံ (ပရိနိဗၺာန္ျပဳ) ေသာအခါ ႏြားသေကၤတႏွင့္ထူပါသေကၤတတုိ႔ျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ဗ်ာဒိတ္ခံေသာအခါ ၾကာသေကၤတတုိ႔ျဖင့္လည္းေကာင္း စာေပမွာ ေလ့လာမွတ္သားရပါသည္။

သေကၤတတုိ႔၏ ဆုိလုိခ်က္မ်ားကုိ ေအာက္ပါအတုိင္း မွတ္သားႏုိင္ပါေသးသည္။

ၾကာ ..... ျမတ္စြာဘုရားအေလာင္း ေမြးဖြားစဥ္အခါက ေမြးျပီးလ်င္ျပီးခ်င္း နင္းေလ်ာက္ခဲ့ေသာအရာ၏ သေကၤတ ျဖစ္ပါတယ္။
ႏြား ...... ျမတ္စြာဘုရားအေလာင္း ေမြးဖြားစဥ္နဲ႔ ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္သည့္ လ၌ ရွိေသာ ရာသီခြင္၏ သေကၤတျဖစ္ပါတယ္။
ဆင္ ..... မယ္ေတာ္မာယာ၀မ္းၾကာတုိက္သုိ႔ ပဋိသေႏၶယူခဲ့စဥ္က အမွတ္အသားျဖစ္သည့္ သေကၤတျဖစ္ပါတယ္။
ျမင္း ...... ျမတ္စြာဘုရားေလာင္းေတာ္ ေတာထြက္စဥ္က စီးခဲ့ေသာ ျမင္း၏ သေကၤတျဖစ္ပါတယ္.
(တနည္း) ကုသုိလ္တရားမ်ားျပဳရာတြင္ လ်င္ျမန္စြာျပဳျခင္း၏ သေကၤတျဖစ္ပါတယ္..
စၾကာ..... ဘုရားရွင္ ဓမၼစၾကာေဟာစဥ္က မဂၢင္ရွစ္ပါး၏ သေကၤတျဖစ္ပါတယ္..
ေဗာဓိပင္ ....... သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္ အျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ခဲ့သည့္ ေနရာ၏ သေကၤတျဖစ္ပါတယ္
ထူပါ ..... ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ကာ မီးသျဂႋဳလ္္ပူေဇာ္ျခင္း၏ သေကၤတျဖစ္ပါတယ္။..
ျခေသ့ၤ .... သစၥာေလးပါးကုိ ရဲ၀ံ့စြာသိျခင္း၏ သေကၤတျဖစ္ပါတယ္။..
(တနည္း)ဘုရားရွင္တုိ႔မည္သည္ အက်ိဳးကုိ မက်င့္ပါ..အေၾကာင္းကုိသာ က်င့္ပါတယ္။..

ျခေသၤ့၏ သေဘာသဘာ၀သည္ ရဲ႔ရင့္ျခင္း မေၾကာက္လန္႔ျခင္းျဖစ္၏။ ျခေသ့ၤသည္ သားေကာင္ကုိ ဖမ္းေသာအခါ ငယ္သည္ျဖစ္ေစ ၊ ႀကီးသည္ျဖစ္ေစ အားအင္အျပည့္ျဖင့္ ဖမ္းေလ့ဖမ္းထရွိသည္။ အားအင္အကုန္ထုတ္သုံးျခင္းဆုိတဲ့ အေၾကာင္းတရားေၾကာင့္ မည္သည့္သတၱ၀ါမွ် မလြတ္ေတာ့ဘဲ အေသသတ္ပုတ္နုိင္မည္။ ျခေသၤ့သည္ တစ္စုံတစ္ဦးက သူ႔အား မည္သည့္လက္နက္ျဖင့္ ပစ္ခတ္ၿပီး ရန္မူေသာ္လည္း လက္နက္ကုိ အေရးမစုိက္ အေၾကာင္းျဖစ္ေသာ ရန္သူကုိသာ ရဲ၀ံ့စြာ ေနာက္မဆုတ္ပဲ ခုခံတုိက္ခုိက္ၿပီး အနုိင္ယူေလ့ရွိပါသည္။ ျခေသၤ့သည္ အေၾကာင္းတရားကုိသာ လုိက္ၿပီး အျပတ္ရွင္းသည္ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ကုိေဆာင္ပါသည္။

ထုိနည္းတူစြာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္လည္း သစၥာေလးပါးကုိ သိရာ၀ယ္ ၿပဳိင္ဘက္မရွိ ရဲရင့္လွေပသည္။ အမွန္ျဖစ္ေသာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ တရားကုိ သိသည့္အတုိင္း ရဲရဲ ၀ံ့၀ံ့ ခ်ျပသင္ျပေပးသည္။ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ တရားေတာ္သည္အက်ိဳးတရားျဖစ္တဲ့ ဒုကၡသစၥာေတြ ျဖစ္မလာေအာင္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေအာင္ ပစၥဳပၸန္ မွာရွိတဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြ ျဖစ္တဲ့ တဏွာ ၊ ဥပါဒါန္ ၊ ကမၼဘ၀ တုိ႔ ျဖစ္ေပၚမလာေအာင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကုိယ္ေတာ္တုိင္ က်င့္သုံးၿပီး သူတစ္ပါးကုိလည္း က်င့္သုံးေစလ်က္ အေၾကာင္းတရားကုိသာ ပယ္ခြာသည္။

အေၾကာင္းတရားမ်ား ျဖစ္ေပၚမလာပါက အက်ဳိးတရား ခႏၶာ (ဒုကၡသစၥာ) သည္ ေနာက္ထပ္ျဖစ္မလာႏုိင္ေတာ့ေခ် ။ အက်ဳိးတရားတုိ႔သည္ ပုံမွန္အတုိင္း ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ အက်ဳိးတရားတုိ႔ကုိ မျဖစ္ေအာင္ လုပ္ယူ၍ မရစေကာင္းပါ။

လူသားမ်ားသည္ ခႏၶာ ဟူေသာ (ဒုကၡသစၥာ) အေၾကာင္းတရားမ်ား မရွိပါက ေ၀ဒနာ ဇရာ ၊ မရဏ ဟူေသာ အက်ဳိးတရားတုိ႔ ဘယ္ေသာအခါမွ ျဖစ္စရာအေၾကာင္းမရွိေခ် ။ ခႏၶာ ဟူေသာ (ဒုကၡသစၥာ) အေၾကာင္းတရားရွိ၍သာ ေ၀ဒနာ ၊ ဇရာ၊ မရဏ တုိ႔ ျဖစ္ေပၚလာၾကရသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ပင္ကုိယ္သဘာ၀အတုိင္း ျဖစ္ေပၚေနေသာ အက်ဳိးတရားကုိ သတ္ျဖတ္၍ မရေသာေၾကာင့္ အက်ဳိးတရားကုိ မက်င့္ပါ။

ခႏၶာဟူေသာ ဒုကၡသစၥာ အေၾကာင္းတရားကုိသာ အဓိကအားျဖင့္ သတ္ျဖတ္ေသာေၾကာင့္ အေၾကာင္းတရားကုိသာ က်င့္ပါသည္ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ကုိေဆာင္ပါသည္။

အထက္ပါ စကားႏွစ္ရပ္ကုိ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ပါက ျခေသၤ့သည္ အေၾကာင္းကုိသာ လုိက္၍ အဓိကထား သုတ္သင္ပါသည္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကလည္း အေၾကာင္းတရားကုိ အဓိကထားသတ္ျဖတ္ပယ္ခြင္းေလ့ရွိပါသည္။ ဤသုိ႔အားျဖင့္ ျခေသၤ့ႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္

အေၾကာင္းတရားတုိ႔ကုိ အဓိကထားရွင္းလင္းသတ္ျဖတ္ သုတ္သင္တာျခင္းတူၾကသည္။

ေလာကလူသားတုိ႔သည္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးမတရားလုိခ်င္မႈ ေလာဘ ၊ လုိခ်င္တာမရၾကသည့္အခါ မုန္းတီးမႈေဒါသ စေသာ

အေၾကာင္းတရားတုိ႔မ်ားစြာျဖစ္ၾကေသာေၾကာင့္ သံသရာ ဘ၀ပင္လယ္ျပင္မွ အဆုုံးမသတ္ႏုိင္ဘဲ က်င္လည္ေနၾကရသည္။
အကယ္၍သာ ေလာဘစေသာ အေၾကာင္းတရားတုိ႔ ျဖစ္ေပၚမလာပါက ဆင္းရဲျခင္း ဒုကၡဆုိတာလည္း ျဖစ္လာဘြယ္မရွိေျခ။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္လည္း သံသရာ၀ယ္ က်င္လည္ေနၾကရေသာ သတၱ၀ါအားလုံးတုိ႔အား အေၾကာင္းတရားတုိ႔ကုိ

ပယ္သတ္ရန္ လမ္းျပေပးသည္။ ေလာဘစေသာ တရားတုိ႔လႊမ္းမုိးေနၾကေသာ လူသားတုိ႔အား ဤတရားတုိ႔သည္ သံသရာ ရွည္ေၾကာင္းျဖစ္၏။ သံသရာမွထြက္ေျမာက္ေၾကာင္း တရားတုိ႔ကုိ က်င့္သုံးႏုိင္ပါမွ ဘ၀ၿငိမ္းခ်မ္းမႈအစစ္ကုိ ရနုိင္မည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ လူသားအားလုံးတုိ႔အား ဘ၀ၿငိမ္းေၾကာင္းတရားတုိ႔ကုိ ထာ၀စဥ္ အမွတ္ရေစျခင္း ၊ က်င့္သုံးေစျခင္းငွါ ျခေသၤ့ရုပ္တုကုိ ထုလုပ္ျပသထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။

လူသားအားလုံးတုိ႔အား ဘုရားေစတီမ်ားေရွ႔က ျခေသၤ့ပုံကုိ ျမင္ၾကသည့္အခါ ေအာ္.......ဘုရားေရွ႔က ျခေသၤ့ရုပ္က ဒီလုိပါလားဟု သိၾကေစငွာ ဤေဆာင္းပါးကုိ ေရးသားတင္ျပလုိက္ရပါသတည္း..........

စာေရးသူသြားေရာက္ေလ့လာေသာေနရာမ်ား

၁။ မဟာဗုဒၶ၀င္ ရွစ္တြဲ
၂။ မဟာ၀င္
၃။ လည္တီဆရာေတာ္၏ ဘုရားရွိခုိး ခုႏွစ္မ်ဳိး
၄။ BUDDHiST SYMBOLS
၅။ ဓမၼေစတီ ေဟာထားေသာ ႏွလုံးသား၀ယ္ ဘုရားတည္ အပုိင္း (၁)
၆။ ( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၁-ခု ဇန္န၀ါရီလ ) ထုတ္တြင္လည္းေကာင္း၊
မဂၤလာသတင္းစဥ္ blog site (http://mawluu.blogspot.com/2009_09_01_archive.html) ႏွင့္
ဓမၼရတနာ(Google groups)
၇။ www.dhammaceti.org

မွတ္ခ်က္........
၁ႏွင့္၂ သည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားတြက္ တကယ္သိမွ တကယ့္ဗုဒၶဘာသာျဖစ္မွာမုိ႔ တကယ္ဖတ္မွတ္ရမယ့္စာအုပ္မ်ားပါ။
၃.သည္ ေဂါတမျမတ္စြာ ဘုရား ဘယ္ေန႔ ဖြားၿပီး ဘယ္ေန႔မွာ ေတာထြက္တယ္ စသည္သိေအာင္ ႏႈတ္တြင္ ဗုဒၶဘာ၀င္တုိင္း ရထားသင့္သည္။
၄ သည္ ဗုဒၶဘာသာ သေကၤတမ်ား အေၾကာင္းကုိ ေရးသားထားေသာ အဂၤလိပ္စာအုပ္ျဖစ္သည္။
ယင္းစာအုပ္ကုိ အင္တာနက္ေပၚတြင္လည္း ဖတ္လုိ႔ အဆင္ေျပပါသည္။
က်န္ေသာ အညႊန္းမ်ားကုိ သိႏုိင္ေလာက္ပါၿပီ။။။

အရွင္သုဇနာစာရ (တကၠသုိလ္စာသင္သား )
bhavaalin@gmail.com / http://goodbrother-goodbrother.blogspot.com/

Thursday 4 August 2011

ဘုရားေရွ႔က ဟသၤာရုပ္က ဒီလုိပါ..အပုိင္း( ၃)

ယခု စာေရးသူ ဆက္လက္တင္ျပသြားမည့္ စာသားေလးက .ဘုရားေရွ႔က ဟသၤာရုပ္က ဒီလုိပါ..အပုိင္း( ၃) ကုိ ေရးသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။
အပုိင္း (၁) တြင္ ဟသၤာအေၾကာင္းကုိ ထည့္ေပးလိမ့္မည္ဆုိပါက ယခုတင္ျပသြားမည့္ ေဆာင္းပါးကလည္း မ်ားလြန္းေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ဟသၤာအေၾကာင္းကုိ အပုိင္း(၁ )တြင္ ထည့္မေပးလုိက္တာျဖစ္ပါတယ္၊ စာေပကုိ ခ်စ္ခင္သူမ်ား ၊စာဖတ္သူမိတ္ေဆြမ်ား စာကုိအမ်ားႀကီး တၿပဳိင္နက္ တင္လုိက္ေပးလုိက္ပါက စာဖတ္ခ်င္သဖြယ္မျဖစ္ဘဲ ပ်င္းသြားမွာ စုိးရိမ္သည့္အတြက္ နည္းနည္းစီ ပုိင္းလ်က္ တင္ျပတာျဖစ္ပါတယ္။
ယခုေဆာင္းပါးသည္ အတုယူစရာ က်င့္သုံးလုိက္နာစရာ မ်ားစြာပါသည့္အတြက္ အပုိင္း(၁)ႏွင့္ အပုိင္း (၂) ဆက္စပ္ၿပီး အပုိင္း (၃) ကုိပုိ၍ ဘ၀သခၤန္းစာ ယူၿပီး ဖတ္ၾကရန္လည္း ေစတနာထားလ်က္ စာေပကုိ ျမတ္နုိးၾကေသာ မိတ္ေဆြအေပါင္းတုိ႔အား အႀကံျပဳလုိက္ပါသည္။

ဘုရားေရွ႔က ဟသၤာရုပ္က ဒီလုိပါ..အပုိင္း( ၃)

ထုိအခါ ဗာရာဏသီမင္းႀကီးက ဟသၤာမင္းအား ( အေဆြဟသၤာမင္း သင္၏ လွ်င္ျမန္ျခင္းအဟုန္ကား ေလသမား ေလးေယာက္ပစ္လြင့္လုိက္ေသာ ျမွားေလးစင္းထက္ သာလြန္သည္သာ ျဖစ္ေသာၾကာင့္ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းေပစြ)ဟု ခ်ီးက်ဴးလုိက္သည္။

ထုိအခါ ဟသၤာမင္းက အရွင္မင္းႀကီး သတၱ၀ါတုိ႔၏ အာယုသခၤါရသည္ အကၽြႏု္ပ္၏ ျမန္ဆန္မႈအဟုန္ထက္ အဆ အရာ ေထာင္ သိန္းမက ျမန္ဆန္လြန္းလွပါသည္ဟုေျပာ၏ ။
သတၱ၀ါတုိ႔၏ ေသျခင္းတရားအေၾကာင္းကုိ ဖြဲ႔ဆုိထားေသာ စာဆုိတစ္ခုက ေအာက္ပါအတုိင္းစပ္ဆုိထား၏။

(လာၿပီးေတာ့ နား ၊ မသြားေသးခင္ ၊ ခ်ိန္ေလးတြင္မွ ၊ ၀န္က်င္ဆက္ႏြယ္၊ ေႏွာင္ႀကဳိးတြယ္ၾက ။
ၿပဳံးရည္ ငုိမဲ့၊ ခ်စ္မုန္းပုိၾက၊ မလုိေဒါသ၊ လုိေလာဘႏွင့္၊ ဘ၀ရိပ္ၿမဳံ၊ ကႀကဳိးဆုံခဲ့။
ကံကုန္မိုးခ်ဳပ္၊ လက္တြဲျဖဳတ္မွ၊ သုႆာန္ေဆာလွ်င္၊ ခရီးႏွင္သည္ ၊ တုိ႔မ်ား ဧည့္သည္ပါတကား ) ဟူ၍ပင္ျဖစ္၏။

ေလာကလူသားအားလုံးတုိသည္ လူ႔ေလာကထဲ ၀ယ္ ခရီးသြားေနၾကေသာ ဧည့္သည္အျဖစ္ လာေရာက္ နားခုိေနၾက၏။ ထုိစဥ္ ေန႔တစ္ေန႔တာအတြက္ ေနထြက္ ေန၀င္ရွိသလုိလူသားတုိ႔သည္လည္း ဘ၀တစ္ခုအတြက္ လႊဲေရွာင္၍ မရေသာ လူဘ၀၏ အစေမြးဖြားျခင္းႏွင့္အဆုံးေသျခင္းတရားသည္ ရွိၾက၏။
လူသားတုိ႔သည္ ဘ၀၏ အဆုံးေသျခင္းသုိ့မေရာက္ၾကေသးမီ လူအမ်ဳိးမ်ဳိး ၊စရုိက္အမ်ဳိးတုိ႔ျဖင့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံလ်က္ ေနထုိင္ၾကရေပသည္။ ထုိအခုိက္တြင္ လူသားအားလုံးတုိ႔သည္ ခ်စ္ခင္အကၽြမ္း၀င္သူမ်ားႏွင့္အဆင္ေျပေျပ ေပါင္းသင္ေနရသည့္အခါ အၿပဳံးေလးေတြ ကုိယ္စီျဖင့္ ရယ္ၾက ေမာၾက ႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကုိ
ခံစားေနၾကၿပီး ေလာဘ၏ သားေကာင္မ်ားျဖစ္ေနၾက၏ ။ ျဖစ္ေနပုံကား ဘ၀၏အဆုံးသတ္မႈ ေသျခင္းတရားသည္ မည္သုိ႔ပါမည္နည္းဟု ေမးရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနၾက၏ ။ ခ်စ္ကၽြမ္းမ၀င္ေသာ မုန္းေသာသူမ်ားႏွင့္ အဆင္ေျပေျပ ေပါင္းသင္းေနထုိင္မႈ မျပဳၾကရသည့္အခါ ၿပဳံးရာမွမဲ့လွ်က္ မလုိမုန္းတီးမႈ ေဒါသ၏ သားေကာင္ျဖစ္ေနၾကၿပီး
ဘ၀ဇာတ္ခုံေပၚမွာ ခရီးသြားေနၾကသည္။ ဤနညး္အားျဖင့္ ဘ၀ပင္လယ္ျပင္၀ယ္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး မေက်နပ္မူေတြ၊ ကလဲ့စားေခ်မႈေတြ၊ ေမတၱာတရားကင္းမဲ့ၿပီး လုယက္မႈ သတ္ျဖတ္မႈေတြႏွင့္သာ ေဒါသမုန္တိုင္း တုိက္ခတ္ေနၾကသည္။ ေသျခင္းဆုိသည့္သေဘာတရားမ်ားကုိပင္ ေအာင့္ေမ့ သတိရဖုိ႔ အလြန္ေ၀းစြ။ လူ႔ဘ၀သည္ အမွန္တကယ္အားျဖင့္ သတိတရားလက္ကုိင္ထားၾကည့္ၾကပါက ေရပြက္ပမာ ခဏတာပဲ ဟု ရုပ္တရား နာမ္တရားတုိ႔၏ မၿမဲျခင္းသေဘာ အစုိးမရျခင္းသေဘာမ်ားကုိ သိၾကေပလိမ့္မည္။

ေလာကတြင္ မုိးရယ္ ေဆာင္းရယ္ ေႏြရယ္ ဟု ရာသီဥတု သုံးမ်ဳိးရွိသလုိ လူသားတုိ႔သည္လည္း ပထမအရြယ္၊ ဒုတိယအရြယ္၊ တတိယအရြယ္ ဟု အရြယ္သုံးမ်ဳိးရွိသည္သာတည္း။
လူသားမ်ားသည္ ပထမအရြယ္တြင္ ေကာင္းသည္ဆုိးသည္ ခြဲျခားမသိေသးေသာ ၇ုိးသားျဖဴစင္ အျပစ္ကင္းစင္သည့္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ အသြင္သ႑ာန္တုိ႔ျဖင့္ လန္းဆန္းႏုပ်ဳိေနသည္။
ဒုတိယအရြယ္တြင္ ေကာင္းသည္ဆုိးသည္ကုိ ခြဲျခားၿပီး သိတတ္ေသာ ရင့္က်က္သည့္အရြယ္ျဖစ္သည္။
တတိယအရြယ္တြင္ ဘ၀နိဂုံးအဆံုးသတ္ရန္ အုိမင္းျခင္းႏွင္ေသျခင္းအခ်ိန္ေရာက္ေနသည့္ အရြယ္ျဖစ္သည္။
ထုိနည္းတူစြာ သစ္ပင္တစ္ပင္မွာလည္း အရြယ္သုံးမ်ဳိးပုိင္းျခားရေပမည္။
သစ္ပင္၏ အရြယ္သုံးမ်ဳိးကုိ ရာသီဥတုသုံးမ်ဳိးႏွင့္ ႏႈိးယွဥ္ရေပမည္။

သစ္ပင္သည္ မုိးရာသီတြင္ သစ္ရြက္သစ္ပြင့္သစ္ခက္ကေလးမ်ားက ငုံရာမွ ဖူး ၊ဖူးရာမွ ပြင့္ၿပီး အခက္အလက္ကေလးမ်ား ရွင္သန္ႀကီးထြားလ်က္ စိမ္းလန္းစုိေျပေသာေၾကာင့္ ၾကည့္စရာ ရႈစရာေကာင္းလွေပသည္။
ေဆာင္းရာသီသုိ႔ ကူးေျပာင္းလာေသာအခါ သစ္ပင္၏ အခက္အလက္ သစ္ရြက္ သစ္ပြင့္ သစ္ခက္ ကေလးမ်ားက စိမ္းလန္းစုိေျပေနေသာအေျခအေနမွသည္ ရင့္ေရာ္ေနေသာအေျခအေနသုိ႔ ကူးေျပာင္းသြားၾကသည္။
ေႏြဦးရာသီသုိ႔ က်ေရာက္ေသာခါ သစ္ရြက္သစ္ပြင့္သစ္ခက္ကေလးမ်ားက ရင့္ေရာ္မႈမွသည္ ၀ါျခင္း ေျခာက္ေသြ႔ျခင္းသေဘာသုိ႔ေရာက္လွ်က္ သစ္ပင္ေပၚမွ ေကၽြက် ေျမမွာ ခၾကရၿပီး လူသားေတြကုိ တရားျပေနသေယာင္ရွိေနေပသည္။

ထုိ႔အတူ လူ႔ဘ၀၏ အရြယ္သုံးပါးကုိလည္း သစ္ပင္၏ သစ္ရြက္သစ္ပြင့္ သစ္ခက္ကေလးမ်ားႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ပါက တရားသံေ၀ဂ ပြားစရာေကာင္းလွေပသည္။မုိးရာသီတြင္ သစ္ပင္၏ သစ္ရြက္ သစ္ပြင့္ ကေလးမ်ားက စိမ္းလန္းစုိေျပသည့္အခ်ိန္အခါသည္ လူဘ၀၏ ပထမအရြယ္ ေကာင္းသည္ဆုိးသည္ကုိ မသိေသးဘဲ အျပစ္ကင္းစင္ေနသည့္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ အရြယ္ပင္ျဖစ္သည္။ ေဆာင္းရာသီတြင္ သစ္ပင္၏ သစ္ရြက္ သစ္ပြင့္ ကေလးမ်ားသည္ စိမ္းလန္းစုိေျပေနရာမွ ရင့္ေရာ္ေသာ သ႑ာန္သုိ႔ ေျပာင္းလြဲသြားသလုိ လူဘ၀၏ ဒုတိယ အရြယ္သည္လည္း ရင့္ေရာ္ေသာ ဘ၀သုိ႔ေရာက္ၾကရသည္။
ေႏြရာသီတြင္ သစ္ပင္၏ သစ္ရြက္ သစ္ပြင့္ကေလးမ်ားက ၀ါျခင္း ေျခာက္ေသြ႔ျခင္းအျဖစ္သုိ႔ေျပာင္းလြဲၿပီး ေနာက္ဆုံးေကၽြက် ေျမမွာခသြားၾကရသကဲ့သုိ႔
လူဘ၀၏ တတိယအရြယ္တြင္လည္း ရင့္ေရာ္ျခင္းသုိ႔ ေရာက္ျခင္းမွသည္ အုိျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေနာက္ဆုံး ေသျခင္း သေဘာသုိ႔ ဆုိက္ေရာက္ၾကရမည္။

ေသျခင္းတရားဆုိးကား မ်က္စိတမွိတ္ လ်ပ္တပ်က္အတြင္း ေရာဂါအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေသႏုိင္သည္။ လူသားတုိ႔၏ ရုပ္တရား နာမ္တရား အာယုသခၤါရကား ေသၿပီးသည္ႏွင့္တၿပဳိင္နက္ သုႆာန္သၿဂၤဳိင္း၀ယ္ ေျမႀကီးသာျဖစ္ၾကရမည္။ ဟသၤာမင္းသည္ လူဘ၀၏ မၿမဲျခင္း ေသျခင္း သေဘာတရားတုိ႔ကုိ ေကာင္းစြာသိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗာရာဏသီမင္းႀကီးအား သတၱ၀ါတုိ႔၏ ရုပ္တရားနာမ္တရားတုိ႔သည္ ျဖစ္ခ်င္းပ်က္ခ်င္းေနာက္ဆုံး ေသျခင္းသေဘာသုိ႔ဆုိက္ေရာက္ၾကရမည္။ ေၾကာက္စရာ တရားသံေ၀ဂ ရစရာေကာင္းလွ၏ ဟု တ၇ားစကား ေျပာၾကားခဲ့ဖူး၏။

စာေရးသူသည္ ဤ ဇာတ္ေတာ္ကုိ ကုိးကားလွ်က္ ေစတီ ဘုရားပုထုိးမ်ားေရွ႔တြင္ ဟသၤာရုပ္မ်ားကုိ ထုလုပ္လွ်က္ျပသထားသည္ဟု ဆုိခ်င္ပါသည္ ။ ယင္းဟသၤာရုပ္ကုိျမင္ၾကသူတုိင္းသည္ ဟသၤာရုပ္ကုိ ျမင္လုိက္သည္ႏွင့္တၿပဳိင္နက္ ဟသၤာမင္းသည္ ဗာရာဏသီမင္းအား ေသျခင္းတရားျမန္ဆန္ပုံကတရားသံေ၀ဂရေစခဲ့၏။ ထုိ႔အျပင္ လူသားအားလုံးသည္လည္း ဘုရားေရွ႔တြင္ ထုလုပ္ျပသထားေသာ ဟသၤာရုပ္ကုိ ျမင္လုိက္ေသာအခါ ငါတုိ႔အား လူဘ၀၏ ေသျခင္းတရားျမန္ဆန္ပုံကုိ ေဟာျပေပးေနသလုိပါလားဟု ေအာင့္ေမ့ႏွစ္လုံးသြင္းရေပမည္။ လူသားအားလုံးသည္ ေသျခင္းတရားနွင့္ရင္ဆုိင္ေနပါလား ဟု တရားသံေ၀ဂရပါေစျခင္းငွါ ဘုရားေရွ႔တြင္ ဟသၤာရုပ္ကုိ ထုလုပ္ျပသထား၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူသည္ ဘုရားေရွ႔ကဟသၤာရုပ္က ေသျခင္းတရား၏ ျမန္ဆန္ပုံကုိျပသေပးေနသည့္အတြက္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္း၏ ႏွလုံးသားထဲ၌ ေအာ္...........
(.ဘုရားေရွ႔က ဟသၤာရုပ္က ဒီလုိပါလား )ဟု တရားသံေ၀ဂ ယူၾကပါေစျခင္းအက်ဳိးငွာ ဤေဆာင္းပါးကုိ ေရးသားတင္ျပလုိက္ရပါသတည္း။။။။။။။။။။

စာေပကုိခ်စ္ခင္သူ မိတ္ေဆြအေပါင္းတုိ႔.....
လူ႔ဘ၀ကား တုိေတာင္းလွသည္။ အသက္ (၅၀) ရွိသူသည္ အသက္( ၂၀) ျပန္ျဖစ္ခ်င္ေသာ္လည္း ျဖစ္၍ မရ၊
ယေန႔ထက္စာရင္ နက္ဖန္ ေသဘုိ႔ရန္ တစ္ရက္နီးလာၿပီး။ ဒုကၡႏွင့္ႀကဳံမွ ေနာင္တရျခင္းသည္ အက်ဳိးမမ်ား၊
ထုိ႔ေၾကာင့္ ယခု မိမိပုိင္ဆုိင္ထားေသာ အေကာင္းဆုံးအခ်ိန္ေတြကုိ ေကာင္းေသာအက်င့္ေတြနဲ႔ အၿမဲတမ္းအစားထုိးၿပီး ဘ၀သခၤန္းစာကုိယ္စီႏွင့္ လမ္းေလ်ာက္ႏုိင္ၾကပါေစ။

အရွင္သုဇနာစာရ (တကၠသုိလ္စာသင္သား )
bhavaalin@gmail.com / http://goodbrother-goodbrother.blogspot.com/

Wednesday 3 August 2011

ဘုရားေရွ႔က ဟသၤာရုပ္က ဒီလုိပါ..အပုိင္း( ၂)

ယခု စာေရးသူ ဆက္လက္တင္ျပသြားမည့္ စာသားေလးက .ဘုရားေရွ႔က ဟသၤာရုပ္က ဒီလုိပါ..အပုိင္း( ၂) ကုိ ေရးသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။
အပုိင္း (၁) တြင္ ဟသၤာအေၾကာင္းကုိ ထည့္ေပးလိမ့္မည္ဆုိပါက ယခုတင္ျပသြားမည့္ ေဆာင္းပါးကလည္း မ်ားလြန္းေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္
ဟသၤာအေၾကာင္းကုိ အပုိင္း(၁ )တြင္ ထည့္မေပးလုိက္တာျဖစ္ပါတယ္၊ စာေပကုိ ခ်စ္ခင္သူမ်ား ၊စာဖတ္သူမိတ္ေဆြမ်ား စာကုိအမ်ားႀကီးတၿပဳိင္နက္
တင္လုိက္ေပးလုိက္ပါက စာဖတ္ခ်င္သဖြယ္မျဖစ္ဘဲ ပ်င္းသြားမွာ စုိးရိမ္သည့္အတြက္ နည္းနည္းစီ ပုိင္းလ်က္ တင္ျပတာျဖစ္ပါတယ္။
ယခုေဆာင္းပါးသည္ အတုယူစရာ က်င့္သုံးလုိက္နာစရာ မ်ားစြာပါသည့္အတြက္ အပုိင္း(၁)ႏွင့္ အပုိင္း (၂) ဆက္စပ္ၿပီး ဖတ္ၾကရန္လည္း
ေစတနာထားလ်က္ စာေပကုိ ျမတ္နုိးၾကားေသာ မိတ္ေဆြအေပါင္းတုိ႔အား အႀကံျပဳလုိက္ပါသည္။

ဘုရားေရွ႔က ဟသၤာရုပ္က ဒီလုိပါ..အပုိင္း( ၂)


ဘာသာတရားကုိ အေလးထားၾကသည့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္းသည္ ေစတီမ်ား၏ ေရွ႔တြင္ ဟင္းသာရုပ္မ်ားကုိ ေတြ႔ဘူး ျမင္ဘူးၾကေပလိမ့္မည္။
တခ်ဳိ႔သည္ ဟသၤာရုပ္ထားရျခင္းအေၾကာင္းကုိ သိၾကသူမ်ားရွိသလုိ မသိၾကေသးသူမ်ားလည္းရွိၾကသည္။
မသိေသးသူမ်ားအတြက္ ဗဟုသုတအလုိ႔ငွာလည္းေကာင္း၊ သိၿပီးေသာ သူမ်ားအတြက္လည္း ျပန္ၿပီးမွတ္မိပါေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း ေရးသားလုိက္ရျခင္းျဖစ္ပါ၏။

တခ်ိန္က ဗာရာဏသီျပည္ ျဗဟၼဒတ္မင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေနစဥ္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္ ဇ၀နဟသၤာမင္းျဖစ္၍ အၿခံအရံျဖစ္ေသာ ဟသၤာအေပါင္း ကုိးေသာင္းအား
အႀကီးအမွဴးျပဳ၍ ေနေလ၏။ ဟသၤာမင္းတြင္ ညီငယ္ႏွစ္ေကာင္လည္းရွိေသး၏။ တေန႔တြင္ ညီငယ္ႏွစ္ေကာင္သည္ သူတုိ႔၏ အစြမ္းအစကုိ သိလုိေသာေၾကာင့္
ေနမင္းႏွင့္အေျပးၿပဳိင္ရန္ ဆုံးျဖတ္ၿပီး အစ္ကုိႀကီးျဖစ္ေသာ ဟသၤာမင္းထံ သြားေရာက္၍ ခြင့္ျပဳရန္ေတာင္းပန္ၾက၏။
ထုိအခါ ဟသၤာမင္းသည္ သတၱ၀ါတုိ၏ ခြန္အားသည္ အက်ဳိးမ်ားသည့္ေနရာမ်ားတြင္သာ အသုံးျပဳသင့္သည္ ။ အသုံးမျပဳသင္သည့္ေနရာမ်ားတြင္
အက်ဳိးမမ်ားေသာေၾကာင့္ အသုံးမျပဳသင့္ဟု စဥ္းစားလွ်က္ ခြင့္မျပဳေခ်။ သုိ႔ေသာ္ ညီငယ္ႏွစ္ေကာင္းသည္ အစ္ကုိႀကီးျဖစ္ေသာ ဟသၤာမင္း၏ စကားကုိ နားမေထာင္သည့္အျပင္
နံနက္ေနမထြက္ခင္ ယုဂႏၶဳိရ္ေတာင္ထိပ္သုိ႔ သြားေရာက္ၾကၿပီး ေနမင္းအလာကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္ေနၾက၏။ ဟသၤာမင္းသည္ ပ်က္စီးၾကမည့္အေရး ရင္မေအးလွေသာေၾကာင့္
အတူလုိက္ပါခဲ့၏။ မွန္ပါသည္ ေလာကလူသားအားလုံးတုိ႔တြင္လည္း ေခါင္းေဆာင္တုိ႔မည္သည္ သူတစ္ပါးအက်ဳိးစီပြားကုိသာ လုိလားၾက၏၊
သူတစ္ပါးအက်ဳိးစီးပြားပ်က္မည့္အေရးကုိ မည္သုိ႔မွ် မလုိလားၾကေခ်။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူသည္လည္း ေခါင္းေဆာင္တုိ့၏ ေနရာဌာနႏွင့္
မထုိက္တန္သည့္ ေခါင္းေဆာင္အဂၤါ ေျခာက္ရပ္ကုိလည္း ျမင္ေယာင္မိပါသည္။

( ဂဏန္း၊ပုတ္သင္၊ ကုိင္းပင္၊ႏြားသုိး၊ လိပ္မ်ဳိး၊ ေခြးအ ဤေျခာက္၀ နာယက မတင္ထုိက္) ဆုိသည့္အတုိင္း
၁။ ဂဏန္းကဲ့သုိ႔ လက္မေထာင္ေနေသာ သူ
၂။ ပုတ္သင္ကဲ့သုိ႔ သူတစ္ပါးလုပ္သမွ် ၊ေျပာသမွ် ေခါင္းညိတ္တတ္သူ၊
၃။ ေလလာရာယိမ္း၍ ကုိင္းပင္ကဲ့သုိ႔ မတည္ၿငိမ္သူ၊
၄။ ႏြားသုိးကဲ့သုိ႔ စိတ္ဆုိးတတ္သူ
၅။ လိပ္ကဲ့သုိ႔ ကုိယ့္ဖက္ကုိ ယက္တတ္သူႏွင့္
၆။ ေခြးအကဲ့သုိ႔ စားပုိးနင့္ေအာင္ စား၍ ဇိမ္ခံတတ္သူ ဟူေသာ

ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္မထုိက္တန္သည့္သူမ်ားကုိလည္း သတိထားမိပါသည္။ ဟသၤာမင္းသည္လည္း ယင္းေျခာက္ပါးကုိေရွာင္ရွားေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးျဖစ္၍သာ
ညီေနာင္ႏွစ္ေကာင္၏ ေကာင္းက်ဳိးျဖစ္ေစရန္အတြက္ လုိက္သြားခဲ့သည္ဟု စာေရးသူခံစားမိပါသည္။ ထုိနည္းတူ ျပည္ပေရာက္ ပညာေတာ္သင္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားသည္
ဟသၤာမင္းကုိ အားက်အတုယူၾကလ်က္ သာသနာကမၻာျပန္႔လုိေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္တိ႔ုျဖင့္ သာသနာျပဳလုိၾကေသာဆႏၵတုိ႔ျဖင့္ ပညာသင္ရင္း ဗုဒၶစာေပမ်ားကုိလည္း
ေရးသားျဖန္႔ေ၀ေနၾကသည္မွာ မ်ားစြာရွိၾကသည္ပင္။ ပညာေတာ္သင္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ဤကဲ့သုိ့ သာသနာျပဳႏုိင္ရန္ ကမၻာသုံးအဂၤလိပ္စာဘာသာရပ္ကုိလည္း
အေလးထား ဆည္းပူၾကရေလသည္။ ေလာကလူသားမ်ား အက်ဳိးမ်ားေစရန္အလုိ႔ငွာ ဆင္းရဲခက္ခဲမႈေတြရွိၾကေသာ္လည္း က်ဳိးစားၿပီး ပညာသင္ျခင္းနွင့္ စာေပေရးသားခ်င္းမ်ားကုိ
အထူးအားထုတ္လ်က္ရွိၾကပါသည္။ ျပည္ပေရာက္ ပညာေတာ္သင္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းျဖစ္ေသာ ဘုရားေလာင္းဟသၤာမင္းကဲ့သုိ့
အနာဂါတ္ သာသာနာ့ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းမ်ားျဖစ္ေစရန္လည္း ႀကဳိးစားေနၾကေလသည္။

ဟသၤာမင္းသည္ ညီငယ္ႏွစ္ေကာင္ကုိ ေစာင့္ၾကည့္ေနစဥ္ နံနက္မုိးေသာက္ အလင္းေရာက္ေသာအခါ ေနမင္းသည္ ထြက္ေပၚလာေခ်ၿပီ။ ဟသၤာမင္း၏ ညီငယ္ႏွစ္ေကာင္သည္လည္း
ေနမင္းထြက္ေပၚလာသည္ႏွင့္တၿပဳိင္နက္ ယွဥ္ၿပဳိင္၍ စတင္ပ်ံသန္းေလေတာ့သည္။ ဟသၤာမင္း၏ ညီငယ္သည္ ပ်ံသန္း၍ မၾကာျမင့္မီ အေတာင္ၾကားမွ မီးထေတာက္သကဲ့သုိ႔ ျဖစ္လာေလၿပီ။
ဟသၤာမင္းသည္ ညီငယ္၏ အသက္ေဘးရန္ရိွလာသည္ကုိ သိေသာေၾကာင့္ ညီငယ္ကုိ အေတာင္ႏွစ္ခုျဖင့္ ေပြ႔ပုိက္လွ်က္ ယုဂႏၶဳိရ္ေတာင္သုိ႔ျပန္ပုိ႔လုိက္သည္။
ေန႔မြန္းလြဲခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ ညီလတ္ကုိလည္း ညီငယ္နည္းတူ အသက္ကုိ ကယ္တင္လုိက္၏။
ဟသၤာမင္းက ငါသည္လည္း ေနမင္းႏွင့္အေျပးၿပဳိင္၍ အက်ဳိးမမ်ား ပ်က္စီးဘုိ႔သာ ျဖစ္ေခ်ေတာ့မည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗာရာဏသီ မင္းထံသုိ႔ သြား၍ အက်ဳိးစီးပြားႏွင့္စပ္ယွဥ္ေသာ
တရားစကားကုိေဟာအံ့ ဟု အႀကံထုတ္ေတာ့သည္။ ဗာရာဏသီမင္းထံသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါတြင္ ငါသည္ ေနမင္းႏွင့္အေျပးၿပဳိင္လာခဲ့သည့္အေၾကာင္း မင္းႀကီးအား ေျပာျပ၏။
မင္းႀကီးသည္ ဟသၤာမင္းေျပာသည့္စကားဟုတ္မဟုတ္ ေလးသမားေလးေယာက္ကုိေခၚ၍ စမ္းသပ္မႈကုိျပဳ၏။ မင္းႀကီးက ဟသၤာမင္းအား နန္းရင္ျပင္၀ယ္ရွိေသာ ေက်ာက္တိုင္ထိပ္၌ ရပ္ေနေစၿပီး ၊
ေလးသမားေလးေယာက္ကုိလည္း နည္းတူ တုိင္သုိ႔မွီရပ္ေစ၏။ ေလးသမားေလးေယာက္တုိ႔သည္ မ်ားမၾကာမီ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာသုိ့ ျမွားေတြကုိပစ္လြတ္ေစသည္။
ဟသၤာမင္းကလည္း ထုိေလးသမားေလးေယာက္ ပစ္လြတ္လိုက္ေသာ ျမွားေတြကုိ အဟုန္ျဖင့္ပ်ံလ်က္ ႏႈတ္သီးျဖင့္ ဖမ္းယူၿပီး ေလးသမားေလးေယာက္၏ ေျခရင္း၌ ခ်ထားလုိက္၏။
ဟသၤာမင္း၏ ပ်ံသန္းဖမ္းယူေသာ အျခင္းအရာကုိ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် မျမင္လုိက္ၾက။ ေက်ာက္တုိင္ထက္၌ ရပ္ၿမဲ ထင္ေနၾက၏။
ထုိအခါ ဗာရာဏသီမင္းႀကီးက ဟသၤာမင္းအား ( အေဆြဟသၤာမင္း သင္၏ လွ်င္ျမန္ျခင္းအဟုန္ကား ေလသမားေလးေယာက္ပစ္လြင့္လုိက္ေသာ ျမွားေလးစင္းထက္
သာလြန္သည္သာ ျဖစ္ေသာၾကာင့္ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းေပစြ)ဟု ခ်ီးက်ဴးလုိက္သည္။


အပုိင္း(၃)တြင္ ဘ၀သခၤန္းစာမ်ား ထုတ္ႏႈတ္ေရးသားထားသည့္အတြက္ အတုယူစရာ က်င့္သုံးစရာ၊ သံေ၀ဂ ပြားစရာမ်ား ပါသည့္အတြက္ ဆက္လက္ဖတ္ေပးၾကပါရန္
စာေပကုိ ျမတ္နုိးသူမ်ားအားေလးစားလ်က္ ၊

အရွင္သုဇနာစာရ (တကၠသုိလ္စာသင္သား )
bhavaalin@gmail.com / http://goodbrother-goodbrother.blogspot.com/

Tuesday 2 August 2011

..............ဘုရားေရွ႔က ဟသၤာရုပ္က ဒီလုိပါ............အပုိင္း ( ၁ )

စာေရးသူသည္ သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွ M.A ၿပီးဆုံးေသာအခါ အိႏၵိယနုိင္ငံသုိ႔ (PH. D Entrance) ေျဖဆုိေအာင္ျမင္ၿပီး (PH.D Thesis ) ေရသားေနစဥ္ သံေ၀ဂႏွင့္စပ္ေသာ စာမႈတစ္ခု ေရးလုိေသာဆႏၵျဖစ္လာေလသည္။ စာေရးသူလည္း စာမူအတြက္ ဘယ္ကစၿပီး ေရးရမွန္းမသိစဥ္းစားရခက္ေနေလသည္။ ဆြမ္းစားေနေနစဥ္ အိႏၵိယနုိင္ငံမွာ ပညာသင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ပါးဆီက ဟသၤာရုပ္ကုိ ဘုရားေရွ႔ ဘာေၾကာင့္ထားရသလဲ ဆုိသည့္ အေမးတစ္ခုကုိ ၾကားလုိက္ရ၏။

ထုိစဥ္ အာရုံထဲ၀ယ္ အေတြးတစ္ခု၀င္ေရာက္လာ၏။ စာေရးသူစိတ္ထဲတြင္ စာမူတစ္ခု အတြက္ ဘုရားေရွ႔မွာ ဟသၤာရုပ္ထားရျခင္းအေၾကာင္းကုိ ေရးရင္ေကာင္းမယ္ ဟု စဥ္းစားမိလုိက္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ယခုအေၾကာင္းအရာေလးကုိ ေရးသားလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ျပည္ပေရာက္ အိႏၵိယႏွင့္သီရိလကၤာႏုိင္ငံတုိ႔၌ ပညာသင္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ငါတုိ႔သည္ ပညာသင္ၾကားေနျခင္းကား သာသနာအတြက္သာျဖစ္ရမည္။
သာသနာသည္ ငါတုိ႔အတြက္ မျဖစ္ရဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားကုိယ္စီထားကာ ခက္ခဲမႈေတြကုိ ဂရုမမူပဲ သာသနာအတြက္ ပညာသင္ၾကားေနၾက၏။

ျပည္ပေရာက္ ပညာေတာ္သင္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ........

(မေကာင္းျမစ္ထာ၊ ေကာင္းရာညြန္လစ္၊ အသစ္ေဟာၾကဴး၊
နာဖူးထပ္မံ၊ နတ္ထံတင္ရာ။ ေမတၱာလည္းျပဳ၊ ရဟန္းမႈ ေျခာက္ခုလြန္ေသခ်ာ) ဆုိသည့္အတုိင္း

၁။ လူသားအားလုံးအေပၚ မေကာင္းသည့္အရာမ်ား ေတြ႔ရွိက တားျမစ္ၾကျခင္း၊
၂။ ေကာင္းသည့္အရာမ်ားကုိသာ ညြန္ျပၾကျခင္း။
၃။ အမွန္တရားမ်ားကုိထုတ္ေဖာ္ေဟာျပရျခင္း၊
၄။ ထုတ္ေဖာ္ျပၿပီးေသာ တရားမ်ားကုိလည္း ထပ္မံျပသေပးရျခင္း၊
၅။ ဒါန၊သီလ၊ ဘာ၀နာတုိ႔ျဖင့္ သုဂတိဘုံဌာနတုိ႔သုိ႔ ေရာက္ဖုိ႔ရန္ တုိက္တြန္းေပးၾကျခင္း။
၆။ သတၱ၀ါအားလုံးအေပၚ ေမတၱာအၿမဲပုိ႔လြတ္ေပးရျခင္း ဟူေသာ ... ရဟန္းက်င္စဥ္ေျခာက္ပါးႏွင့္အညီ သာသနာျပဳလုိၾက၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ျပည္ပေရာက္ ပညာေတာ္သင္ ျမန္မာ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ လူသားအားလုံးတုိ႔ကုိ အတုယူစရာ စာေပမ်ားႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးျခင္းအားျဖင့္လည္း သာသနာျပဳရာေရာက္၏။ စာေပသည္ လူသားတုိင္းအတြက္ ဘ၀ကုိ ပုံေဖာ္ေပးနုိင္သည့္ ဘ၀အလင္းေရာင္ျဖစ္သည္။ စာေပကုိ ဖတ္ျခင္းအားျဖင့္လည္း ဘ၀တုိးတက္မႈ၊ေအာင္ျမင္မႈေတြအတြက္ လမ္းျပေပးနုိင္၏။ ဘ၀လမ္းမွန္ကုိေရာက္ေအာင္ စာေပက တြန္းအားေတြေပးနုိင္၏။

ျပည္တန္ပတၱျမားသည္ လူသားတုိင္းအတြက္ အဘုိးတန္ဆုံး ရတနာတစ္ပါးျဖစ္သလုိ စာေပဗဟုသုတသည္လည္း လူသားတုိင္းအတြက္ အဘုိးတန္ဆုံးရတနာတစ္ပါးပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အိႏၵိယႏွင့္သီရိလကၤာႏုိင္ငံတုိ႔၌ ပညာသင္ေနၾကေသာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားပင္ ျဖစ္လင့္ကစား အဘုိးတန္ရတနာမ်ားကုိ ျဖန္႔ေ၀လုိေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္တို႔ ကုိယ္စီျဖင့္ ပညာသင္ရင္း အတုယူစရာ စာေပမ်ားကုိေရးသားလ်က္ရွိၾကပါသည္။


စာေပကုိ ခ်စ္ခင္ျမတ္နုိးၾကေသာ မိတ္ေဆြမ်ားအား ဖတ္ရႈနုိင္ရန္ ယခုေရးသားေသာ ေဆာင္းပါးသည္ အလြန္ရွည္သည့္အတြက္ စာဖတ္သူမိတ္ေဆြမ်ား ပ်င္းသြားမည္ စုိးရိမ္ေသာေၾကာင့္ အပုိင္း(၁) တြင္ ဟသၤာအေၾကာင္းကုိ ထည့္မေပးပဲ အပုိင္း(၂) ႏွင့္အပုိင္း (၃ ) မွာသာ သခၤန္းစာ ယူစရာတုိ႔ႏွင့္အတူ ထည့္ေပးထားပါသည္။ဆက္လက္ၿပီး ဆက္တုိက္တင္ျပသြားမွာျဖစ္သည့္အတြက္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ၿပီး အတုယူက်င့္သုံးလုိေသာဆႏၵတုိ႔ျဖင့္ ဖတ္ရႈနုိင္ပါသည္။ အပုိင္း(၂) ကုိ ဆက္လက္ၿပီး ဆက္တုိက္တင္ျပသြားမွာျဖစ္သည့္အတြက္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ၿပီး အတုယူက်င့္သုံးလုိေသာဆႏၵတုိ႔ျဖင့္ ဖတ္ရႈနုိင္ပါသည္။
အရွင္သုဇနာစာရ (တကၠသုိလ္စာသင္သား )
bhavaalin@gmail.com / http://goodbrother-goodbrother.blogspot.com/

Tuesday 26 July 2011

အေမ့ရုပ္လႊာ

ဘဝ၏ ေနာက္ဆံုးခရီးမွာ ေရႊထီးမိုးခံရ႐ံုမွ်ႏွင့္ သားကို ဒီေဘာင္သို႔ သြတ္သြင္းခဲ့ျခင္း မဟုတ္သည္ ကေတာ့အေသအခ်ာပင္။
မၾကာေသးမီက တိုက္သစ္ဆရာေတာ္ ရွင္ျပဳတစ္ခုမွာ ေဟာၾကားေသာ “စၾကာဝေတး မင္း၏ မယ္ေတာ္ျဖစ္ဖို႔ကား လြယ္ကူ၏။
ရွင္မယ္ေတာ္ ရဟန္းမယ္ ေတာ္ျဖစ္ဖို႔ကား အလြန္တရာမွ ခဲယဥ္းလွစြာ၏”ဆိုသည့္ တရားထဲကလို ရခဲေလေတာ့ ရဟန္းမယ္ေတာ္ဆိုသည့္
အမည္ထူးတစ္လံုးကို ပန္ဆင္လိုသျဖင့္လည္း သာ၍ပင္မဟုတ္ခဲ့။ ငယ္စဥ္ကတည္းက နားစြဲေနခဲ့ေသာ “ကိုယ္၏ သားျဖစ္ေစ၊
ကိတိၱမသား ျဖစ္ေစ၊ သာသနာေတာ္တြင္းကို သြတ္သြင္းမွသာ” စသည္သီခ်င္းလို သာသနာ့အေမြခံ ျဖစ္ကာ အပယ္တံခါးပိတ္ၿပီး နိဗၺာန္တံခါးဖြင့္ဖို႔ရာေလ။
ဟုတ္သည္။ ခုဆို သားကို အေၾကာင္းျပဳကာ အကုသိုလ္ အထုပ္က ငယ္၍ ကုသိုလ္အထုပ္က ထည္ခဲ့ၿပီေကာ။ ရဟန္းမယ္ေတာ္ေနာ္ ရဟန္းမယ္ေတာ္...
.ဆိုေသာစည္းႀကိဳးခိုင္ခိုင္ျဖင့္ ကံသံုးပါးကို စည္းေႏွာင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီပဲ။ နဖူးလက္တင္ စဥ္းစားမိတိုင္း ငါးပါးေသာ သီလ...အဲ တစ္ခါတေလ သန္းဥ စမ္းမိတာက
လြဲလို႔ပါဏာတိပါတ စေသာကံငါးပါးကို ခါးဝတ္လဲကဲ့သို႔ ၿမဲခဲ့တာကို ေတြ႕ရေတာ့ “ ဒါ သားေၾကာင့္ပဲ...ဟုတ္တယ္။ သား ဒီေဘာင္မွာ ေမြ႕ေပ်ာ္သ၍ နိဗၺာန္တံခါးကို
မဖြင့္ႏိုင္ေတာင္မွ အပယ္တံခါးျဖင့္....”ဤလို ၾကည္ႏူးခဲ့ရသည္။ အိပ္ႏိုးထတိုင္း ထိုၾကည္ႏူးမႈေလးျဖင့္ ႏွစ္ေထာင္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသည္။
ခု ဤပီတိအေဆာက္အအံုေလးက တုန္ခါယိမ္းယိုင္ခ်င္ေနၿပီ။ ၿပိဳက် ပ်က္စီး သြားဦး မွာလား။
အသက္ေျခာက္ဆယ္သီသီ စြန္းခဲ့ၿပီမို႔ သားရဲ႕ အရိပ္မွာ တစ္လွည့္ေခြ်းသိပ္ရင္း အဖျမတ္စြာသခင္၏ မဂၢင္ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ေလွ်ာက္ေတာ့ မည္ဟု
ႀကံစည္စိတ္ကူး ႐ံုရွိေသး၊ ခု သားက သကၤန္းႀကီးက သစ္ေခါက္ေစာ္နံၿပီ ဆိုေတာ့ ...အေမ အေမ့သား လူထြက္ေတာ့မွာတဲ့ဗ်” “မဟုတ္က ဟုတ္က ဟယ္”“
သူ႔ သူငယ္ခ်င္း ဦးဇင္းသိန္း ေျပာတာ၊ ဦးဇင္းသိန္းၾကြလာေတာ့ အေမ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေပါ့” ဖြဟဲ့ လြဲပါေစ ဖယ္ပါေစ။ ဒီေန႔ ဘာေန႔ပါလိမ့္၊ အင္း တနလၤာေန႔။
တနလၤာေန႔ ဆိုေတာ့ ကြ်န္မသား စကား မမွန္ရာတဲ့၊ ဟုတ္တာေပါ့ ကြ်န္ က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င တနလၤာနံ၊ တနလၤာေန႔ ၾကားတဲ့ စကားမမွန္ေပါ့။ မမွန္ ႏိုင္ပါဘူး၊
မမွန္ပါေစနဲ႔ေတာ္၊ မမွန္ပါေစနဲ႔။ သကၤန္းဆီးကတည္းက လူထြက္ဖို႔ ေဝးလို႔၊ တစ္ခါမွ် ရွင္လိင္ေတာ္ မျပန္ဘူးတဲ့ သား၊ ဒီသားက ရဟန္း ဝါဆယ္ဝါမွ် ၿမဲခဲ့ေသာ
သကၤန္းကို ျဖဳန္းစားႀကီး ခြ်တ္ေတာ့ မည္ဆိုေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္၊ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် မဟုတ္ႏိုင္။ ေနာက္ၿပီး လူထြက္စကားလည္း တစ္ခါမွ် ရယ္စရာအျဖစ္ပင္ မဟဘူးခဲ့။
အင္း ရွက္လို႔ မဟတာ ေနမွာ။ ဒါမ်ိဳး ဆိုတာ ႀကိတ္ႀကံခ်င္ ႀကံေနမွာ။ ဦးစေႏၷာႀကီး ၾကည့္ပါလား၊ တစ္ရြာလံုးက ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္လိုက္ ရတာ၊
ဣေႁႏၵကလည္း ႀကီးမွႀကီး၊ ေဟာ ဦးဖိုးဒင္ ေျမးမေလးနဲ႔လည္း ေတြ႕ေရာ၊ တစ္ခါတည္း ေအာင္ထားတဲ့ ဓမၼာစရိယ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕ေတြေတာင္ မႏွေျမာေတာ့ဘူး။
ခုလဲ အဲလိုမ်ား ျဖစ္ ဟင္း...။ ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ ေမာင္ပၪၥင္းမွာလဲ ရည္းစားသနာမ်ား ေတြ႕ျပဳေန.... ဟယ္.... ဟုတ္မယ္ မထင္ပါဘူးေလ။
အင္း ရဟန္းေတာ္ေတြ လူထြက္တယ္ ဆိုတာလည္း ေတာ္႐ံုတန္႐ံု အေၾကာင္းေလာက္နဲ႔ ထြက္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ေမာင္ပၪၥင္းကလည္း ႐ုပ္ေလးက မေအတူ ျဖဴျဖဴႏြဲ႕ႏြဲ႕ရယ္။
ရြာၾကြလာတဲ့အခါ ဟို ငဖုန္းရဲ႕သမီးေလးနဲ႔ေတာ့ အေခၚ အေျပာ ရွိတာပဲ။ အဲဒီကေလးမနဲ႔မ်ား...။ ဟုတ္ခ်င္ ဟုတ္မွာ။
ေကာင္းမေလးက ကြမ္းေတာင္ ပန္းေတာင္ကိုင္ဆိုေတာ့....အသက္ေတာ့ ကြာပါတယ္ ေလ။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔က ေက်ာင္းေနဘက္ေတြပဲ၊ ဒါေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့။
ဟို သူငယ္မေလးက ဗိုင္းေကာင္း ေက်ာက္ဖိ ေလးပါ။ အင္း ...မဟုတ္ရင္ေတာ့ ကိစၥမရွိ၊ ဟုတ္ရင္....ဟုတ္မ်ားေနခဲ့ရင္....။
ဟိုကေလးမကို သြားေမးစမ္းၾကည့္ရလွ်င္ ေကာင္းမည္ ထင္သည္။ မီးဆိုတာ မေလာင္ခင္ တားတာ အေကာင္းဆံုး မဟုတ္လား။ သြားေမးတာေတာ့ ဟုတ္ၿပီ။
မဟုတ္ခဲ့လွ်င္ သားသမီးခ်င္း မစာနာရာ က်ေခ်ေတာ့ မည္။ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ပါ့။ ကိုယ့္ေမာင္ပၪၥင္းကိုပဲ သြားပင့္ခိုင္းတာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေပေတာ့မည္။
မနက္ျဖန္ အငယ္ေကာင္ကို မႏၱေလးလႊတ္ရမည္။ မင္း ေနာင္ေတာ္ကို ပင့္ခဲ့၊ သူ႔ ဆရာေတာ္ကိုလည္း အေၾကာင္းစံု ေလွ်ာက္ခဲ့ ဟု မွာရမည္။
ေမာင္ပၪၥင္းၾကြလာမွ အႀကိမ္မ်ားစြာ ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးေသာ စကားကို ထပ္ေလွ်ာက္ ရမည္။ အႀကိမ္တစ္ရာမကလို႔ လည္ေခ်ာင္း လွည္းပေတာင္း ထခ်င္ထပေစ ေလွ်ာက္ရမည္။
“လူမထြက္ပါနဲ႔ ဘုရား လူ႔ဘဝဆိုတာ ...”ဆံတစ္ျပည္ ဘယ္ေဈး၊ ဆီတစ္ဆယ္သား ဘယ္ေလာက္စသည့္ စားေရး အပူေတြထက္ပင္ သားေရးအပူကပို၍ ေလာင္ၿမိဳက္လွေတာ့သည္။
အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ရေသာသား ခုေတာ့ ....အို ... ကိုယ္ပူ ကိုယ္ကြ်မ္းတာပဲ။ ေနာက္ၿပီး မေရမရာနဲ႔။ သန္ဘက္ခါ သားငယ္ ျပန္လာရင္ အေၾကာင္းစံုသိရမွာပဲဟု
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဖ်ာင္းဖ်ရင္း စိတ္ကို ၿငိမ္ေစရ သည္။ သို႔ေသာ္....စိတ္သည္ နဖားထိုးထားသည့္ ႏြားမ တစ္ေကာင္ မဟုတ္ေလေတာ့....။ ေမာင္းပၪၥင္းကို ေမြးေတာ့ သႀကၤန္အတက္ေန႔ႀကီး မွာပင္။
ေနာက္ေန႔ဆို ႏွစ္သစ္ကူးၿပီ။ ဒီေတာ့ မီးတြင္းထဲ ၾကာၾကာ မေနလိုက္ရ။ တစ္ရက္ႏွင့္မီး ထြက္ခဲ့ရသည္။ အညစ္အေၾကးနယ္ ၾကာရွည္မေနရသည့္ သေဘာ။
ထို ကတည္းက ဒီသားဟာျဖင့္ တျခားသားေတြႏွင့္ မတူ။ ထူးမည့္သားပဲဟု ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အတိတ္ေကာက္ နိမိတ္ဖတ္ခဲ့ မိေသးသည္ေလ၊
နာမည္ေပးတာေတာင္ “ေမာင္ေဆြထြန္း” တဲ့။ ေဆြလယ္မ်ိဳးလယ္မွာ ထြန္းမည့္သားလို႔။ျပန္တြက္စစ္လိုက္ေတာ့ သားေတြခ်ည္း ေလးေယာက္ ေမြးခဲ့သည့္ထဲက ေမာင္ပၪၥင္းက ႏို႔ညႇာ။
သူ႔ေအာက္ တစ္ေယာက္ ရွိေသးသည္။ သည္သား ေလးေယာက္ထဲတြင္ ဉာဏ္အထက္ဆံုး သားကလည္း သူပင္။ ညည အိပ္ယာဝင္ ပံုေျပာၿပီဆိုမွျဖင့္
သူတစ္ေယာက္သာ ပံုဆံုးေအာင္ နားေထာင္ ၿမဲ၊ မွတ္လည္း မွတ္မိသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သူ႔ညီကိုျပန္ေျပာေန လိုက္တာမ်ား ေခ်ာလို႔။
ေျပာစရာ ပံုသစ္ မရွိေသာ ညမ်ားဆိုလွ်င္ ...“အေမ ေတာထြက္တဲ့ အေၾကာင္း ေျပာပါဦး” ဟု ပူဆာတတ္သည္။ သူ ေတာင္းဆိုသည္က ရြာလယ္ဝတ္ ေက်ာင္းမွာ ရြတ္ဆိုရေသာ
ေတာထြက္ ေတာ္မူခန္း ဘုရားပင့္၊ အသံေနအသံထားႏွင့္ ဆိုျပတာကို သူ သေဘာက်သည္။ ၾကားဖန္မ်ားတာကိုပင္ မ႐ိုးႏိုင္၊ ရသည့္ အပိုဒ္ဆိုလိုက္၍ပင္ ဆိုလိုက္ေသး၊
တစ္ညသားမ်ား မွတ္မိေန ေသးေတာ့ “သူအိုတစ္ျဖာ သူနာတစ္ေတြ.... သူေသတစ္ခန္း၊ သူရဟန္းႏွင့္မဂ္လမ္း ထြင္စရာ ေလးျဖာနိမိတ္ နတ္ျပဟိတ္ေသာ္ေၾကာင့္၊
ေမာင္ဆန္ကိုေခၚ၊ တိုင္ပင္ေတာ္မူသည္မွာ ငါႏွင့္အညီ ယေသာ္ ဗ်က္ဝိ ေတာထြက္မည့္ဟန္ ငါ့အႀကံကိုဧကန္ မသိရွာေလဟု....။
“ေလာင္းမင္းသားက အဲသလို သူအိုသူနာ သူေသ ရဟန္းဆိုတဲ့ နိမိတ္ႀကီး ေလးပါးကို ျမင္ေတာ့ ေတာထြက္ဖို႔ရာဖြားဘက္ေတာ္ ေမာင္ဆန္ကို ေခၚကာ တိုင္ပင္ေတာ္မူသကဲ့ ကြယ္”
ထိုသို႔ အဆို တစ္ခါ အေျပာ တစ္လွည့္ျဖင့္ ပံုခင္းျပတုန္း ... “သူအိုဆိုတာ ဘာလဲ အေမ”
“အိုေနတဲ့ ဘိုးႀကီးအို၊ မယ္ႀကီးအိုေတြကို ေျပာတာေပါ့ကြယ္” “ဟို...အေဖႀကီး ဘိုးေရႊလံုလိုလား” “ေအးေပါ့”
“သူနာကေကာ” “ေနမေကာင္းေနတဲ့သူေပါ့ သားရဲ႕” “သူေသဆိုတာ ဟိုအသုဘခ်တာကို ေျပာတာ လား” “ဟုတ္တာေပါ့ သားရဲ႕”
“ဒါျဖင့္ သူရဟန္းကေကာ” “သူရဟန္းဆိုတာက ဟို ... အဲ ... ဘုန္းႀကီးကို ေခၚတာကြယ့္” “တိုက္သစ္ေက်ာင္းက ဘုန္းဘုန္းလိုလား”
“ဒါေပါ့ သားရဲ႕ အဲဒီ ဘုန္းဘုန္းလို” “ဘာလို႔ သူက ဘုန္းႀကီးလုပ္တာလဲ” “သူကလား သူက....အဲ....သူအို သူနာ သူေသမျဖစ္ေအာင္ တရားအားထုတ္ဖို႔ေပါ့ကြယ္”
“ဒါဆို သားလဲ ႀကီးရင္ ဘုန္းႀကီး လုပ္မယ္” ၾကည့္စမ္း လိမၼာလိုက္တဲ့ သား။ ၾကည္ႏူးလိုက္ရတာ၊ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္မည့္သူက ေမြးကတည္းက ေရာင္ေလးနဲ႔ ဆိုသလိုပင္။
ထိုညကတည္းက သားကို ရွင္ျပဳေပးဖို႔ အားခဲမႈ ပို၍ ထက္သန္ခဲ့ေလေတာ့သည္။ သကၤန္းႏိုင္လွ်င္ရွင္ျပဳ ေပးၾကဖို႔ သူ႔အေဖႏွင့္ မွတ္မွတ္ရရ တိုင္ပင္ျဖစ္ၾကသည္။
ခု ... ဤ သားက လူ ထြက္ေတာ့မည္တဲ့...။

ရွင္ျပဳေတာ့ မွတ္မိေနေသးသည္။ သားႀကီးေတြတုန္းက ဆိုင္းႏွင့္ ဝိုင္းႏွင့္ ရွင္ျပဳေပးခဲ့သည္။ အငယ္ႏွစ္ေယာက္က်ေတာ့ အေပ်ာ္အပါးမဖက္၊
ေလာကုတၱရာ သက္သက္ျဖစ္ေအာင္ မနည္းတိုင္ပင္ယူရသည္။ ဒါေတာင္ သူ႔ဒကာႀကီးကအရပ္ေက်နပ္ေအာင္ ေျဗာေလး ထည့္လိုက္ခ်င္ ေသးသည္။
ဒီေတာ့ သိသေလာက္ မွတ္သေလာက္ႏွင့္....။“ကိုယ့္ႏွယ္ ဒီ အပိုကုန္မည့္အစား မ႑ပ္ဝင္ သံဃာေတာ္ေတြကို လွဴဖြယ္ဝတၳဳ ပိုလွဴမယ္၊
ဒါမွ အက်ိဳးႀကီးေတာ့မေပါ့ေတာ္” စသည္ျဖင့္ ေဖ်ာင္းဖ်ရေသးသည္။ အဲဒီတုန္းက ေကြ်းတာေမြးတာကိုပင္ အမဲေပၚျခင္း၊ ဝက္ေပၚျခင္းမလုပ္ေစခဲ့၊
ပံ႕သကူသား ျဖစ္ေအာင္ငါးေျခာက္ထာင္း ေၾကာ္ေကြ်းခဲ့သည္။ ငါးေျခာက္မွ နိတိနတ မဟုတ္၊ ေဈးအႀကီးဆံုး ငါးရံ႕ေျခာက္ကို ေကြ်းခဲ့တာ။
ဘုန္းႀကီးျဖစ္မည့္ သားရဲ႕ပြဲမွာအားလံုး စင္ၾကယ္ေစခ်င္သည္ေလ၊ ေမာင္ပၪၥင္း သကၤန္းဆီးေတာ့ ဘာရွိေသးလဲ ကိုးႏွစ္သား အရြယ္ေလး။
အငယ္ ေကာင္က ခုနစ္ႏွစ္၊ ရွင္တစ္ဝါႏွင့္ အငယ္ေကာင္က ထြက္ခဲ့ေပမယ့္ သူကေတာ့ ၿမဲခဲ့သည္မွာ ယခုတိုင္ပင္။
သကၤန္းလို သကၤန္း၊ ဖိနပ္လို ဖိနပ္၊ လိုရာကို လွဴဒါန္းေထာက္ပံ႔ရင္း သာသနာ့ေဘာင္မွာ ထားခဲ့ရက်ိဳးနပ္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။
တစ္ခါမွ် လူထြက္ခ်င္ေၾကာင္း မေျပာဘူးခဲ့၊ ကိုရင္ေလး ဘဝႏွင့္ပင္ တိုက္သစ္ဆရာေတာ္ေက်ာင္းမွာ ပရိတ္ႀကီး သဒၵါရွစ္ေစာင္ သၿဂႋဳဟ္ကိုးပိုင္း ကုန္ကာ စာေတြ အေတာ္ရလွၿပီ၊
သူ႔ဆရာ ဘုန္းႀကီး ေျပာတာပင္အမွတ္ရ ေသးေတာ့ ...“မယ္ေရႊကံ...နင့္သား သိပ္ဉာဏ္ေကာင္းတာ၊ ႀကီးရင္ ဆရာေတာ္ျဖစ္မယ္ဟဲ့” တဲ့။
ခုေတာ့ျဖင့္ ၾကားရခ်က္ကမဟန္ခ်င္ ဆေတာ္ျဖစ္ဖို႔ ေနေန သာသာ ေက်ာင္းပင္ မထိုင္ရေသး၊ လူထြက္ေတာ့မည္ ဆိုေတာ့ ... ။
သည္လိုႏွင့္ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္အရြယ္ ကိုရင္ႀကီး ျဖစ္လာခဲ့သည္။ အရြယ္ေလး ေရာက္လာေတာ့ ေက်ာင္းက ကပၸိယႀကီးႏွင့္ မတည့္ခ်င္၊
ကပိၸယႀကီးက ဆရာေတာ္ကိုအျပစ္မဟုတ္တာေတြ အျပစ္လုပ္ကာ ေလွ်ာက္သည္တဲ့။ဆရာေတာ္ကလည္း ခဏခဏ ဆူသည္တဲ့။
အခန္႔မသင့္လွ်င္ နကန္ႏွင့္ပင္ အေဆာ္ခံရတတ္ေလေတာ့ ကိုရင္ ရြာေက်ာင္းမွာ မေပ်ာ္ျဖစ္ လာသည္။ ဒါေတာင္ လူထြက္ခ်င္ေၾကာင္း ေလသံမဟခဲ့။
ကိုရင့္ဒကာႀကီး ကသာ စိုးရိမ္ၿပီး....“ဒီမယ္ ကပိၸယႀကီး၊ ဆြမ္းက်န္ ဟင္းက်န္ေအးေအးစား၊ ကိုရင္ေက်ာင္းသား ေတြကို အႏိုင္မက်င့္ပါနဲ႔၊
က်ဳပ္သား လူထြက္လို႔ကေတာ့ က်ဳပ္နဲ႔ ခင္ဗ်ား အေတြ႕ပဲ” အဲသည္လို သြားႀကိမ္းေမာင္းခဲ့သည္။ တစ္သက္လံုး ေမာ္မၾကည့္ဝံ့ေအာင္ ေၾကာက္ရြံ႕ခဲ့ရသည့္ ဆရာဘုန္းႀကီးကိုပင္မမႈႏိုင္အားေတာ့။
ခု ထိုေက်းဇူးေတြကို ဆပ္ဖို႔ လူထြက္ေတာ့မွာလား သားရယ္....။မထြက္ပါနဲ႔ ေမာင္ပၪၥင္းရယ္ မထြက္ပါနဲ႔။ အေမတို႔ ေမာင္ ပၪၥင္းကို ဒီဘဝေရာက္ေအာင္
ႀကိဳးစားပမ္းစား ေခါင္းနဲ႔ရြက္ တင္ခဲ့ရတာပါ ဘုရား... အဲသည္လိုကစၿပီး ေတာင္းပန္ ေလွ်ာက္ထားရမည္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ ေမာင္ပၪၥင္းဘုရား၊ ေမာင္ပၪၥင္း ကိုရင္ဘဝကရြာမွာ
မေပ်ာ္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ၿမိဳ႕စာသင္တိုက္ပို႔ေပးရ၊ ဆရာဘုန္းႀကီးရဲ႕ အၿငိဳ အျငင္ကိုလည္း ခံရ၊ စားရိတ္စက ေထာက္ပံ့ဖို႔ ႏြားေပါက္ေလး တစ္ေကာင္ ေတာင္ေရာင္းရတာေတြ
ေမာင္ပဥၥင္းကို တစ္ခါမွ် အသိမေပးခဲ့ဘူး။ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ ေမာင္ပဥၥင္းသိေအာင္ ေျပာျပခ်င္ေနမိသည္။
ေနာက္ၿပီး တစ္ခါမွ် စိတ္ကူးႏွင့္ပင္ မေရာက္ဖူး သည့္ ၿမိဳ႕ႀကီးသို႔ ကိုရင့္ကို ဘယ္လိုမွ မလႊတ္ရက္။ လႊတ္ရမည္ကို စိတ္မခ်၊ ရြာမွာ ေနၿပီး လူထြက္ သြားမွာ ႏွင့္စာလွ်င္
ေတာ္ေလေသးရဲ႕ဆိုၿပီး ဒကာႀကီး၊ ဒကာမႀကီးပါ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး လႊတ္လိုက္ၾကျခင္းပါ။ ကိုရင္ ၿမိဳ႕ကို သြားစရက္မ်ားကဆို ကားမ်ား တိုက္ေလမလားဟဲ့။
ျမင္းလွည္းနဲ႔မ်ား ခိုက္ေလမလားဟဲ့၊မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ႏွင့္မ်ား ေနရွာ မလားဟဲ့ စသျဖင့္ ပူပန္လိုက္ရတာ။ မႏၱေလးက ဘယ္သူျပန္လာသတဲ့၊
ဘယ္ဝါ ျပန္ လာသတဲ့ဆို ကိုရင္နဲ႔မ်ား မေတြ႕ခဲ့ၾကဖူးလားလို႔ သြားေမးရတာလဲ အေမာ။ ေနာက္မွ သိရသည္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ဆိုတာ အက်ယ္ႀကီးဟု။
ရြာလိုမွ မဟုတ္ဘဲ၊ တကူးတကမသြားဘဲမေတြ႕ႏိုင္ဘူးတဲ့၊ ဪေၾသာ္... အဲဒီတုန္းကမ်ား တပည့္ေတာ္မ မွာ လူရယ္စရာႀကီးကိုျဖစ္လို႔။
ဒါေတာင္ မႏၱေလး သြားသူၾကံဳတိုင္း ငါ့သားေလးဆီ ဝင္ခဲ့ၾကပါဦးဟု မွာေနမိျပန္သည္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ႏွစ္ တစ္ေခါက္ျဖင့္ ကိုရင္ ျပန္ၾကြလာမွာပဲေလဟု
လြမ္းစိတ္ကို ေျဖရေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ရြာက ဆရာေတာ္ စိတ္မေျပေသးလို႔လား ၿမိဳ႕က ဆရာေတာ္ ခြင့္မေပးလို႔လားမသိ၊ တစ္ႏွစ္ပတ္ပင္ လည္ေတာ့သည္။
ကိုရင္ကျဖင့္ ျပန္ၾကြမလာ။ ျပာသိုလ ဘုရားပြဲေတာ္ခ်ိန္မွမ်ားလာ မလားပဲ။ ဟုတ္သည္။ ထိုပြဲေတာ္မွာ ရြာဇာတိအေဝးေန သံဃာေတြ အကုန္ပင့္တာပဲ ဟာ... ဆိုသည့္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ ဆက္ေမွ်ာ္ေနျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔လာႏိုး တစ္ေန႔လာႏိုးႏွင့္ ျပည္ ကူးတို႔ သေဘၤာကပ္ခ်ိန္တိုင္း ျမစ္ဆိပ္က သြားႀကိဳေနမိသည္။ အဝတ္ကေလး
သံုးေလးထည္ကို ျမစ္ေရမွာ အခ်ိန္ကုန္ ေအာင္ ေလွ်ာ္ဖြတ္ရင္း သား ကိုရင္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့သည့္အျဖစ္ကို ေမာင္ပဥၥင္း ျပန္ျမင္ေစခ်င္လွသည္။
အဲဒီတုန္းက တစ္ေန႔... ေနာက္တစ္ေန႔... ဟိုေနာက္တစ္ေန႔... အဲဟို ေနာက္တစ္ေန႔... ေန႔ဆက္ ထြက္ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ ဘုရားပြဲေတာ္သာ ၿပီးသြားသည္။
ကိုရင္၏ အရိပ္အေရာင္ကိုကား မေတြ႕ခဲ့ရ၊ ေနာက္ဆံုး မေနသာေတာ့မွ ကိုရင့္ဒကာႀကီးက-“ ညည္းႏွယ္ေအ၊ သာထြန္းနဲ႔ မႏၱေလး ဘာေဝးတာ မွတ္လို႔၊
တစ္ေန႔ခရီးပဲဟာ၊ ညည္းသားကို ေတြ႕ခ်င္ရင္က်ဳပ္ လိုက္ပို႔မွာေပါ့၊ အခ်ိန္မေရြး သြားေတြ႕ ရသားနဲ႔ အလကား စိတ္ပင္ပန္းခံလို႔၊ ညည္းသြားခ်င္တဲ့ေန႔သာေျပာ”
အဲသည္က စၿပီးေနာက္ ႏွစ္ေတြမွာ တစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္လိုလို ကိုရင့္ဆီ ေရာက္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ကိုရင္ႏွင့္လည္း ေတြ႕ရ၊ ဘုရားစံုလည္း ဖူးရသည္မို႔ ဝမ္းသာရသည္။
ကိုရင္ စာေတာ္ေၾကာင္းကိုလည္း အတူေနဦးဇင္း ကိုရင္ ေတြထံမွ ၾကားရျပန္သည္။ အဲသည္ေရာက္စႏွစ္က ပထမငယ္တန္းကို ေအာင္ခဲ့သည္။
ေနာက္ႏွစ္မ်ားမွာလည္း...မွတ္မိေသးေတာ့သည္။ ေရာက္ဦးစ တစ္ေခါက္တုန္းက ကိုရင့္ဒကာႀကီးက-
“ကိုရင္ ဆြမ္းခံအိမ္ ဘယ္ႏွစ္အိမ္ရွိလဲ၊ ဆြမ္းခံရတာ အဆင္ေျပလား” “မႏၱေလးက စ ဒ ဘ ဝ ႏွင့္ ညီမွ ဒကာႀကီးရ”
“စဒဘဝဆိုတာ ဘာတုန္း ကိုရင္ရဲ႕” “စဒဘဝဆိုတာ စ ေစာေစာထၿပီး၊ ဒ ဒုန္းေျပးကာ ဘ ဘံုေလာင္းတိုးႏိုင္မွ ဝ ဝ၀လင္လင္ စားရမည္တဲ့”
ကိုရင့္အေျဖေၾကာင့္ ရယ္လိုက္ၾကရတာေလ။ ဪ ေၾသာ္ ... အဲဒီတုန္းကေတာ့ အခုလို လူထြက္လိမ့္ မည္ဟု ေယာင္လို႔ပင္ မထင္မိခဲ့၊ ခုေတာ့...
ပထမႀကီးေအာင္သည့္ႏွစ္မွာေတာ့ ရြာကို ျပန္ၾကြလာသည္။ ဒါေတာင္ ပၪၥင္းတက္ရန္ အသက္ျပည့္ ေနေသာ ေၾကာင့္သာ။ သို႔မဟုတ္ရင္ေတာ့...။
ပထမငယ္၊ ပထမလတ္၊ ပထမႀကီးတန္းေတြကို ႏွစ္ခ်င္းဆက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ေလေသာ ကိုရင္ျဖစ္ေလေတာ့ ရဟန္းဒကာခံလိုသူေတြ ေပါသည္။
ဟို... ဝါးခယ္မ ေအာက္ျပည္ ေအာက္ရြာက ဒကာေတြက ဒကာလုပ္ခ်င္၍ ရဟန္းေလာင္း ေတာင္းသည့္တဲ့။ မေပးႏိုင္ေပါင္ေတာ္။ မေပးႏိုင္ေပါင္။
သတင္းၾကားကတည္းက ကိုယ္ပိုင္ ပၪၥင္းတက္ေပးႏိုင္ဖို႔ ခဲရသည္။ ပၪၥင္းေလာင္းဆိုတာ ပဋိသေႏၶေနတဲ့ လရယ္၊ ဝါ ထပ္တဲ့ လေတြရယ္ ေပါင္းယူရင္
ဆယ့္ကိုးႏွစ္ျပည့္တာနဲ႔ရဟန္းတတ္လို႔ ရၿပီဟု ကိုရင့္ ဆရာေတာ္က မိန္႔ေတာ့ ဝမ္းသာ လိုက္ရတာေလ။ ကဆုန္ဆို ကိုရင္က ဆယ့္ကိုးႏွစ္ျပည့္ၿပီပဲ။
ထိုႏွစ္မွာပင္ ကိုရင္ကို ရြာသို႔ ပင့္ကာ ရဟန္းခံပြဲ က်င္းပျဖစ္သည္။ ရဟန္းခံပြဲကိုလည္း ၾကည့္ပါဦး။ သိမ္ဝင္တာပင္ ကုန္းသိမ္မဟုတ္၊
ဧရာဝတီျမစ္ထဲမွာ ေရသိမ္ သမုတ္ကာ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ကို က်င္းပေပးခဲ့သည္။ ဒီေက်းဇူးေတြကို ဆင္ျခင္ၿပီး ငဲ့ညႇာတန္ေကာင္းပါရဲ႕။ ငဲ့ညႇာ ပါဦးဘုရား...။
အဲသည္တုန္းက သိမ္ဆင္းေလာင္းလွဴသြားတဲ့ လူေတြကလည္း မ်ားမွမ်ား၊ သိမ္ဆင္းရာ ျမစ္ဆိပ္မွသည္ ဝါးသံုးေလး႐ိုက္ခန္႔ ေဝးရာ ေက်ာင္းဝရဝဏ္ဝအထိ
သိမ္ကဆင္း ႏို႔ဖိုးဆပ္ တရားဦးေဟာေတာ့ ဝမ္းသာလိုက္ရသည့္ ျဖစ္ျခင္း။ မ်က္ရည္မ်ားပင္ လည္လို႔။ သူ႕ဒကာႀကီးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ျပံဳးျပံဳးျပံဳးျပံဳးႏွင့္။
သာသနာ့ အေမြခံေတြ ျဖစ္ပဟဲ့... သာသနာ့ ဒါယကာေတြ ျဖစ္ပဟဲ့... ဟု ၾကည္ႏူးအားရႀကီး အားရကာ အပယ္တံခါးပိတ္၍ နိဗၺာန္တံကား ဖြင့္ႏိုင္ေတာ့မည္ဟု
သတ္မွတ္မိခဲ့သမွ် အင္း... ခုေတာ့...။

မထြက္ပါနဲ႔ ေမာင္ပၪၥင္းရယ္ မထြက္ပါနဲ႔။ တပည့္ ေတာ္မကို ငဲ့ပါဦး ဘုရားဟု ဖမိုး နဖူးခ် ေတာင္းပန္ရမည္။ အေမကို ခ်စ္တဲ့သားပဲ၊ ငဲ့ညႇာမည္ထင္သည္။ အဲ ... မရလွ်င္ေတာ့ ...။
အင္း... သူ႕တကာႀကီးသာ ရွိရင္ သူလည္း ခုလိုပဲ စိတ္ေကာင္းႏိုင္ရွာမွာ မဟုတ္ဘုူး။ သူ ေစာေစာ ကြယ္လြန္သြားတာ ေကာင္းတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာရမလိုပင္၊
တျမန္ႏွစ္ကပင္ သူ႕သား ေမာင္ပၪၥင္းရဲ႕ လက္ေပၚမွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ရွာၿပီ။ ဘဝကူး ေကာင္းမွာပါ။ ရဟန္း ခမည္းေတာ္ႀကီး အျဖစ္ႏွင့္ အနိစၥ ေရာက္ခဲ့ရတာပဲေလ။
ဘေတာ္ပ်ံေပါ့။ ငါ့ အလွည့္က်ရင္သာ...။ ေမာင္ပၪၥင္း၏ ရြတ္သံ၊ ဖတ္သံေလးႏွင့္ ဘဝကူး ဖို႔ရာ မေသခ်ာေတာ့ၿပီ။ အေမလည္း အသက္ႀကီးပါၿပီ။
ဒီဘုရား အေရေတာ္ႏွင့္ အ႐ိုးမထုတ္ႏိုင္ေတာင္ အေမ့ တစ္သက္ေတာ့ မထြက္ပါနဲ႔ဦးလို႔ ေနာက္ဆံုး ေျပာၾကည့္ရ မည္။ ေနပါဦး ထြက္မယ္ဆိုတာကေတာ့
က်ိန္းေသလို႔လား ငါ့ႏွယ္... ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သကၤန္းခ်ည္ခဲ့တာ ပုဆိုးေတာင္ ေကာင္းေကာင္း ဝတ္တတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ လူထြက္လို႔ ဘာသြားလုပ္စားမွာလဲ။
အစစအရာရာ က်ပ္တည္းတဲ့ ကာလႀကီးမွာ နတ္ျပည္ကေန ငရဲကို ခုန္ဆင္းသလို ျဖစ္ေတာ့မေပါ့။ အို... ဒါေတြ သူစဥ္းစားမိမွာပါ။ စာတတ္ ေပတတ္ ပုဂၢိဳလ္ပဲ၊
သြားေျပာေနတာကမွ မိေက်ာင္းမင္း ေရခင္းျပ ဘုန္းႀကီးစာခ် ျဖစ္ေနဦးမယ္။ ဒါေတြ တကယ္ စဥ္းစားမိ လို႔ကေတာ့ ထြက္ျဖစ္မယ္ မထင္ဘူး။
ဟာ ... မစဥ္းစားမိလို႔ ထြက္လည္း ထြက္ထြက္ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ သင္း ထိုက္ႏွင့္ သင္းကံေပါ့။ ကုသိုလ္ရဖို႔ကေတာ့ သူမရွိလဲ တျခားကိုယ္ေတာ္ေတြ ကိုးကြယ္ယံုေပါ့။
စိတ္သည္ က႐ုဏာ ေဒါေသာတလွည့္ မုဒိတာ ေသာကတလွည့္ႏွင့္ ရွိသည္။ အလုပ္ဝတရားတို႔ျဖင့္ တည္းေႏွာင္ထားပါလ်က္က...ထြက္မွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ
“ကိစၥမ်ားေျမာင္ လူတို႔ေဘာင္” တဲ့ ေမာင္ပၪၥင္း ခဏခဏ ေျပာေနတာပဲ။ ဒီဒုကၡေတြ သူသိပါတယ္။ အဲ ဒုကၡကို သုခထင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့ သူမ်ား ေတြ႕ရင္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။
ဟုတ္တယ္။ ၿမိဳ႕သူ တစ္ေယာက္ႏွင့္မ်ား နီးစပ္ေနေရာ့လား။ ၿမိဳ႕သူဆိုတာ ေတာက သူငယ္မေလးေတြထက္ေတာ့ အစစအရာရာ သာတာကလား၊
ေနာက္ၿပီး ဆတ္ေကာ့လတ္ေကာ့ႏွင့္ ရဲတင္း လိုက္တာကလား။ အဲဒီလို သူငယ္မႏွင့္မ်ား ၿငိစြန္းေနရင္ဟယ္... ဟုတ္မယ္မထင္ဘူး။
ဘုရား သိၾကားမလို႔ မဟုတ္ ပါေစနဲ႔ေတာ္ မဟုတ္ပါေစနဲ႔။ ဟုတ္ခ်င္ ဟုတ္ေနမွာ ဟုတ္ေနရင္ေတာ့ ထန္း လည္ဆစ္က်ိဳးတဲ့... အို ငါ့သားႀကီး ဒီေလာက္ မမိုက္ပါဘူး။
မမိုက္ဘူး... မမိုက္ဘူး။ အင္း... ၿမိဳ႕လႊတ္လိုက္တဲ့ အေကာင္ကလည္း ၾကာလိုက္တာ၊ ဒီေန႔ေရာက္ရက္ပဲ၊ တစ္ညပဲ အိပ္၊
ေမာင္ပၪၥင္းနဲ႔ ေတြ႕ျပဳၿပီး ခ်က္ခ်င္း ျပန္လွည့္ခဲ့ဆိုတာ...။ တကတည္းေတာ္ စူဠလိပ္ ေရထဲလႊတ္သလို ျဖစ္ေနၿပီ။ မြန္းတိမ္းစမွာပင္ ျမစ္ဆိပ္ဆီမွ ျပည္ကူးတို႔
သေဘၤာ၏ ဥဩဆြဲသံကို ၾကားရၿပီ။ ထလိုက္ ထိုင္လိုက္။ ျမစ္ဆီေမွ်ာ္လိုက္ ေငးလိုက္ႏွင့္ စိတ္ေစာလွသည္။ မၾကာပါ။
“ေဟာ... အေမ ဟိုမွာ အေမ့သား ငေက်ာ္ ျပန္ လာၿပီ”သားႀကီး သတင္းေပးသံ မဆံုးမီ - “အေမေရ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လာၿပီ၊ အေမ့သား ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္ ေတြ႕ခဲ့ပါ့ဗ်ာ၊
ဒီႏွစ္ စာေမးပြဲၿပီးရင္ ခ်င္းျပည္နယ္ သာသနာျပဳၾကြရမွာတဲ့။ မၾကြခင္ အေမ့ဆီ လာခဲ့ဦးမယ္တဲ့။ ေဟာဒီမွာ အေမ့ဖို႔ လူပ်ံေတာ္ပတျမား ေသြးေဆးနဲ႔စာ...
” ေဆးဘူးေတြကို မကိုင္မိ၊ စာဆီသို႔ လက္လွမ္းမိသည္။ စာရြက္ေခါက္ကေလးေတြကို ထုတ္ေျဖလိုက္ေတာ့...။
အသက္ႀကီးလာလို႔နဲ႔ တူပါရဲ႕။ လက္ေတြက တုန္ခ်င္ေနၿပီ။ စာရြက္ေလးေတြကို တဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ႔...။


တကၠသုိလ္စာသင္သား
bhavaalin@gmail.com / http://goodbrother-goodbrother.blogspot.com/

Tuesday 12 July 2011

သံဃာေတာ္မ်ား အေခ်ာင္စားခ်င္လုိ႔ ရဟန္း၀တ္ၾကတာလား အပုိင္း( ၂)

စာေရးသူ ယခုတင္ျပသြားမည့္ စာသားေလးကေတာ့ ကုိမင္းသူ ေ၀ဖန္ခ်က္ေပးၿပီး ေမးထားတဲ့ အေၾကာင္းက သံဃာေတာ္မ်ား အေခ်ာင္စားခ်င္လုိ႔ ရဟန္း၀တ္ၾကတာလား ဆုိတဲ့ ထင္ျမင္ခ်က္ကုိ ရႈေထာင့္မ်ဳိးစုံနဲ႔ေျဖရွင္းရင္း ေရးသားသြားမွာျဖစ္ပါတယ္.............

ကုိမင္းသူ ေ၀ဖန္ခ်က္

ေလးသေခၤ် ကမာၻ တသိန္း မွာေတာင္ ကိုး ဘဝ ပဲ ရဟန္း ျဖစ္ခဲ့တာ ဆိုေတာ့ ရဟန္းဘဝရ ဖို႕ အလြန္ ခဲရင္းေန ၾကတာကို သိရပါျပီ။
တပည့္ေတာ္က ျမန္မာျပည္က ၄သိန္းေလာက္ ရွိတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြထဲက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အထင္မၾကီး ခဲ့ဘူး။ တပည့္ေတာ္ ေလ့လာမိသေလာက္ ဆင္းရဲသား အမ်ားစု (တနည္းအားျဖင့္ နိမ့္က်ေသာ လူတန္းစား)ေတြ ရဲ့ သားသမီးေတြ ကို, အစိုးရေက်ာင္း မထားႏိုင္တဲ့ လူေတြက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြ ပို႕ရာကေန သူတို႕ဟာ အ မ်ားက ရွစ္ခိုးခံရတဲ့ ရဟန္းဘဝ ကို ေရာက္လာတယ္လို႕ပဲ ယုံၾကည္ထားတာပါ။

ဒီၾကားထဲမွာ ဘုန္းၾကီးျဖစ္ျပီး ေလာကီစီးပြါးေရးေတြ ကို ခိုးလုပ္ေနတဲ့ ရဟန္းေတြကလည္း အမ်ားၾကီးေတြ႕ ရ ေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ ေျပာတဲ့, အလုပ္လုပ္စားရမွာျပင္းလို႕ဘုန္းၾကီးဝတ္တယ္ဆိုတာကိုေတာင္ တခါတခါ ယုံ ၾကည္မိတယ္။ ရဟန္းေတာ္ေတြ ေစာင့္ထိမ္းရမဲ့ ၂၂၇ သြယ္ေသာ သီလ , ငါတို႕မေစာင့္ထိမ္းႏိုင္ေသာအက်င့္ေတြ ကိုသူတို႕လုပ္ေနၾကတာပါလို႕ အေကာင္းျမင္ဝါဒ ျပန္သုံး ျပီး မိမိ ကိုယ္ မိမိ ဆုံးမၾကည့္ပါတယ္။

မရပါဘူး, စိတ္ထဲမွာ ဒီဘုန္းၾကီးေတြရဲ့သီလ ဆိုတာ လူေတြက သူတို႕ကို လႉေအာင္ ေျပာတာေနမွာပါ တကယ္ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူးလို႕ စိတ္ထဲမွာ မယုံၾကည္တဲ့စိတ္ပဲ လြမ္းမိုးသြားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘုန္းၾကီးေတြ အေပၚမွာ (႐ိုးရာအစဥ္အလာအရ ယဥ္ေက်းသူဟု သတ္မွတ္ခံခ်င္လို႕မဟုပ္ပဲ) တကယ္အေကာင္းျမင္ႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါသလဲဘုရား ?
မင္းသူ


စေရးသူ၏ ေျဖရွင္းခ်က္ အတြဲ ၂

အထက္ပါေ၀ဖန္ခ်က္နဲ႔ေမးထားတာကေတာ့ ကုိမင္သူ လုိ႔ သိရပါတယ္၊ နာမည္အရင္းဟုတ္မဟုတ္ကုိေတာ့ ဃဃ နန မသိပါဘူး။
ဒီလုိေ၀ဖန္ခ်က္နဲ႔ ေမးတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ ခုလုိအျမင္မရွင္းသူေတြဟာ ေခတ္က တုိးတက္တာလာနဲ႔ အမွ် ပုိပိုမ်ားလာတာကုိစာေရးသူ မၾကာခဏ ဆုိသလုိ ေတြ႔ေနရပါတယ္၊ ဒီလုိေမးခြန္းမ်ဳိး ေျဖေပးခ်င္ေနတာၾကာပါပီ၊ ဒါေပမဲ့ အေၾကာင္းမတုိက္ဆုိင္ေတာ့ ေျဖေပးခြင့္မႀကဳံခဲ့ပါဘူး။ ခုေတာ့ ေျဖဘို႔ ခြင့္သင့္လာေတာ့ ရွင္းျပခြင့္ရလာေတာ့ ကုိမင္းသူကုိ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္လုိ႔ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ကဲ....ကုိမင္းသူေရ...........စာေရးသူအေနနဲ႔ ..ဒုတိယပုိင္း ေျဖရွင္းခ်င္တာကေတာ့

သာသနာေတာ္က လူ႔အဆင့္အတန္းကုိ စည္းစိမ္ဥစၥာနဲ႔ တုိင္းတာတာမဟုတ္ဘူး။ ကုိယ္က်င့္တရားနဲ႔တုိင္းတာထားတာ။ တနည္းေျပာရရင္ ဗုဒၶဘာသာဟာ လူ႔အဆင့္အတန္းကုိ တုိင္းတာရာမွာ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ၾကြယ္ဝမႈနဲ႔ တုိင္းတာတာမဟုတ္။ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ၾကြယ္ဝမႈနဲ႔ တုိင္းတာတာ။ ရဟန္းေတာ္ အမ်ားစုဟာ စည္းစ္ိမ္ရွင္ေတြမဟုတ္ၾကေပမယ့္ စည္းစိမ္ထက္သာလြန္တဲ့ ေရ႕ရွည္ ေကာင္းက်ိဴး ျငိမ္းခ်မ္းမႈျဖစ္ေစတဲ့ အက်င့္ကုိ က်င့္ေနၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြက ကုိးကြယ္တာ။ ရွိခုိးတာ။ ပစၥည္းခ်မ္းသာလုိ႔ ကုိးကြယ္ခံ၇တာ မဟုတ္ဘူး။ ပစၥည္းခ်မ္းသာမွ ကုိးကြယ္ရမယ္ အထင္ၾကီးမယ္ဆုိရင္ မတရား ဝိသမေလာဘနဲ႔ ဥပမာ ကုိမင္းသူရဲ႔ အေမ အမ ႏွမ ေတြကုိ ခ်မ္းသာတဲ့ သူေတြက မုဒိမ္းက်င့္ မယ္ဆုိရင္ အဲ့ဒီခ်မ္းသာေသာသူမ်ားကုိ ကုိမင္းသူအေနနဲ႔ အထင္ႀကီးမွာလား ၊ ေလးစားမွာလား ၊အ၇ုိအေသေပးပီး ကန္ေတာ့မွာလား ကုိးကြယ္မွာလား ခ်မ္းသာတဲ့ အသုိင္း၀ုိင္းက ဆင္းသက္လာမွ ကုိးကြယ္မွာဆုိရင္ သူတစ္ပါးကုိ ဂုတ္ေသြးစုပ္ ေနၾကတ့ဲ အာဏာရွင္ေတြ သူေဌးေတြကုိ ကုိးကြယ္ရမွာေပါ့။ အေျဖက နည္နည္း ၾကမ္းသြားရင္ ေဆာရီးပါ။ ေမးသူက ထင္ရာေမးၿပီး ေျဖသူက နည္းမွန္လမ္းမွန္နဲ႔ ေျဖတဲ့အခါ ေကာင္းေကာင္းသေဘာမေပါဘူးဆုိေတာ့ ၾကမ္းတမ္းေသာ နည္းနဲ႔ ေျဖမွ သေဘာေပါက္မယ္လုိ႔ထင္လုိ႔ ပါ။

ကုိမင္းသူက သာသနာေတာ္ရဲ႔ စည္းကမ္းေတြကုိ ဘာမွနားမလည္တဲ့အျပင္ သာသနာေတာ္ကုိလည္း ဘာမွနားမလည္ဘူးလုိ႔ စာေရးသူေျပာခ်င္ပါတယ္ ၊ ကုိမင္းသူ ကုိယ္တုိင္ကလဲ အသိဥာဏ္ဘယ္အဆင့္မွာ ရွိတယ္ဆုိတာလဲ ကုိယ့္ကုိကုိ မသိဘူး ။
သိေအာင္လဲ နည္းမွန္လမ္းမွန္မၾကိဴးစားပဲ တလြဲအထင္ေရာက္ေနပီး ဥစၥာရွင္ေတြ ရဟန္းဝတ္မွ ကုိးကြယ္ခ်င္တဲ့ သေဘာျဖစ္ေနတယ္
ဥစၥရွင္ေတြ ရဟန္းဝတ္ပီး အက်င့္မေကာင္းရင္လဲ သာသနာေတာ္ ဘာမွ အက်ိဴးမရွိဘူး။ ကုိမင္းသူကုိ ေမးခ်င္ပါတယ္ ကုိမင္းသူရဲ႔ အိိမ္၊ ဒါမဟုတ္ ကုိမင္းသူရဲ႔ ေဆြမ်ဳိးတစ္အိမ္အိမ္ရဲ႔ မိသားစုကုိၾကည့္ အက်င့္ေကာင္းတဲ့သူ အကုန္ပါလား သူတစ္ပါးကုိ အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ ျမင္တတ္သူေတြ ၊ သူတစ္ပါးကုိ ကူညီတတ္တဲ့စိတ္ထားရွိသူေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ပါလဲ ၊ ပါတဲ့သူရွိသလုိ မပါတဲံ့သူလဲ၇ွိမယ္။ အက်င့္ေကာင္းသူ ပါသလုိ မေကာင္းသူလဲ ပါမယ္။ အဲလုိေတြ မေကာင္းတဲ့သူေတြပါေနရင္ မိသားစုတစ္စုထဲမွာ ဘာမွအက်ဳိးမရွိသူ၊ သူမ်ားေလးစားမခံထုိက္သူပဲ။ ေကာင္းတဲ့စိတ္ရွိသူပါေနရင္ သူတုိ႔ဟာ မိသားစုတစ္ စုထဲမွာ မိသားစုအတြက္ လူသားအားလုံးတြက္ အက်ဳိးမ်ားသူ၊ သူမ်ားေလးစားခံထုိက္သူပါပဲ။

သာသာနာမွာလဲ ဒီတုိင္းပဲ အက်င့္ပုိင္းကုိ လုိက္နာေသာ ရဟန္းေတာ္ေတြ အမ်ားျပားရွိသလုိ မလုိက္နာေသာ ရဟန္းတုေတြလဲ ရွိၾကတာပဲ။ သာသနာက အက်င့္ပုိင္းနဲ႔တုိင္းတာတာဆုိေတာ့ အက်င့္ပုိင္းကုိလုိက္နာေသာ ရဟန္းေတြဟာ ဆင္းရဲသည္ျဖစ္ေစ၊ ခ်မ္းသာသည္ျဖစ္ေစ ေလးစားထုိက္တယ္။ အက်င့္ပုိင္းကုိ မလုိက္နာေသာ ရဟန္းေတြကုိ ဆင္းရဲဆင္းရဲ ခ်မ္းသာ ခ်မ္းသာ
သူတကာက မေလးစားထုိက္ဘူး။ ကုိမင္းသူအေနနဲ႔ ဒီလုိအျမင္မ်ဳိး လူေလာကေရာ ၊သာသနာေလာကေရာ မွ်မွ်တတ
ျမင္တတ္ေအာင္ အသိဥာဏ္ရွိေအာင္ စာေတြဖတ္ပါအုံး ၊ႀကဳိးစားပါအုံးလုိ႔စာေရးသူအႀကံျပဳပါတယ္။ပညာဥာဏ္၊ စာေပဗဟုသုတ ရွိလာတဲ့အခါ လူ႔ေလာကထဲမွာေရာ ၊ သာသနာေလာကထဲမွာေရာ မွ်မွ်တတ ျမင္တတ္သြားပီဆုိရင္ ကုိမင္းသူေမးတဲ့ တကယ္အေကာင္း ျမင္ႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါသလဲဘုရား ? ဆုိတာကုိ အလုိလုိနားလည္သြားမွာပါရဟန္းေတြဟာ သီလ သမာဓိ ပညာ ကုိရေအာင္္ၾကိဴးစားေနၾကတာျဖစ္ပီး အဲဒီဂုဏ္ေတြေၾကာင့္ ရွိခုိးခံထုိက္တာျဖစ္တယ္လုိ႔ျမင္တတ္ပါေစလုိ႔လဲ ေျဖၾကားရင္ း ဓမၼပန္းကုိ ထာ၀ရ ဆင္ျမန္းနုိင္ပါေစ.
တကၠသုိလ္စာသင္သား

Thursday 7 July 2011

သံဃာေတာ္မ်ား ဒါယကာတုိ႔ အရင္ပင့္ဖိတ္အပ္ေသာ အလွဴရွိပါလ်က္ တပါးေသာ ဒါယကာတုိ႔ဆြမ္းကုိ လက္ခံဘုန္းေပးလုိ႔ ဒါယကာမ်ားက ကဲ့ရဲ႔ၾကသည္႔အခါ ဘယ္သူမ်ား အျပစ္ျဖစ္ပါသလဲ

စာေရးသူ ယခုတင္ျပသြားမည့္ စာသားေလးကေတာ့ ကုိႏုိင္ေလး (မေလးရွား)မွ ေ၀ဖန္ခ်က္ေပးၿပီး ေမးထားတဲ့ အေၾကာင္းက
သံဃာေတာ္မ်ား ဒါယကာတုိ႔ အရင္ပင့္ဖိတ္အပ္ေသာ အလွဴရွိပါလ်က္ တပါးေသာ ဒါယကာတုိ႔ဆြမ္းကုိ လက္ခံဘုန္းေပးလုိ႔
ဒါယကာမ်ားက ကဲ့ရဲ႔ၾကသည္႔အခါ ဘယ္သူမ်ား အျပစ္ျဖစ္ပါသလဲ ဆုိတဲ့ ထင္ျမင္ခ်က္ကုိ ရႈေထာင့္မ်ဳိးစုံနဲ႔ေျဖရွင္းရင္း ေရးသားသြားမွာျဖစ္ပါတယ္.............

ကုိႏုိင္ေလး (မေလး)၏ ေ၀ဖန္ ေမးျမန္းခ်က္

၁။ သူတစ္ပါး မေကာင္းေၾကာင္း မေျပာပါနဲ႔
၂။ သူတစ္ပါးေကာင္းေၾကာင္းကုိသာ ေျပာပါ
၃။ မိမိေကာင္းေၾကာင္း မေျပာပါနဲ႔
၄။ မိမိမေကာင္းေၾကာင္းကုိ လုိအပ္လာရင္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေျပာပါ......မွတ္သားမိပါတယ္ဘုရား.....

စာေရးသူဟာရဟန္းသံဃာတစ္ပါးလို ့တပည္ ့ေတာ္သိရွိရပါတယ္ဘုရား....တပည္ ့ေတာ္ရင္ထဲျဖစ္တည္ေနေသာ(တပည္ ့ေတာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုေျပာျပခဲ့ေသာ)စကားကိုအမွားအမွန္ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားေပးပါရန္ရိုေသစြာေလွ်ာက္ထားအပ္ပါသည္ဘုရား.....တပည္ ့ေတာ္နွင့္သူငယ္ခ်င္းတစ္စုသည္အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္
မေလးရွားနိုင္ငံဂ်ဳိဟိုးဘာရူးၿမိဳ ့သို ့ေရာက္ရွိေနပါတယ္ဘုရား...။တပည္ ့ေတာ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္၂၀၀၉ခုႏွစ္၀ါဆိုလတြင္၀ါဆိုသကၤန္းကပ္လႉပူေဇာ္ရန္ႏွင့္
ေန ့ဆြမ္းဆပ္ကပ္လႉဒါန္းရန္အတြက္ဂ်ဳိဟိုးၿမိဳ ့ရွိဆရာေတာ္တပါးထံသို ့၁၄ရက္အလိုတြင္ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါတယ္ဘုရား......ထိုအခ်ိန္တြင္သံဃာေတာ္နည္းေသာေၾကာင့္
(အလႉအထမေျမာက္မည္စိုးရိမ္စိတ္ေၾကာင့္)ႀကိဳတင္ေလွ်ာက္ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါ တယ္ဘုရား......၇ရက္ေလာက္အလိုတြင္ဆရာေတာ္မွအာရံုဆြမ္းကပ္ရန္မိန္ ့ေတာ္မူေသာေၾကာင့္
တပည္ ့ေတာ္တို ့အလႉအခ်ိန္ကိုေျပာင္းလဲခဲ့ပါတယ္ဘုရား.......၃ရက္ေလာက္အလိုတြင္..မနက္၈နာရီတြင္ကပ္ရန္ေျပာင္းလဲမိန္ ့ေတာ္မူျပန္ပါတယ္ဘုရား..(တပည္္ ့ေတာ္တို ့ေလွ်ာက္ထားေသာရက္အခ်ိန္တြင္တျခားအလႉရွင္မရွိေသးပါဘုရား...)တပည္ ့ေတာ္တုိ ့သိရသည္မွာႀကိဳတင္ေလွ်ာက္ခဲ့ေသာေန ့ဆြမ္းေနရာတြင္စက္ရံုတရံုွ(လူအင္အား၂၀၀ေလာက္)မွအစားထိုးကပ္လႉမည္ျဖစ္ေၾကာင္းသိရွိခဲ့ရပါတယ္ဘုရား.......တပည္ေတာ္နွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားစိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ဘုရား...အခ်ိန္အေျပာင္းအလဲထပ္ျဖစ္လွ်င္ေသာ္၄င္း.
.ရည္မွန္းထားေသာအလႉအထမေျမာက္မည္ကိုစိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္တပည္ ့ေတာ္တို ့သည္၁ရက္အလိုတြင္ကီလိုမီတာ၆၀၀ေက်ာ္ေလာက္ေ၀းေသာပီနန္ၿမိဳ ့မွဆရာေတာ္ကိုပင့္ဖိတ္ေသာအခါ
အလႉအထေျမာက္ၿပီးေန ့ဆြမ္းအလႉကို၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာကပ္လႉခြင့္ရခဲ့ပါတယ္ဘုရား....ဆရာေတာ္မွပရိတ္တရားေတာ္ေဟာၾကားေပးခဲ ့ပါတယ္ဘုရား...
.တပည္ ့ေတာ္နွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ဂ်ဳိဟိုးမွ(ဘြဲ ့အမည္မေဖာ္ျပလို)ဆရာေတာ္အေပၚလာဘ္လာဘေၾကာင့္ဆိုၿပီးေျပာဆိုမိခဲ့ၾကပါတယ္ဘုရား....။

တပည္ ့ေတာ္တို ့ေျပာဆိုမႈကိုအမွားအမွန္ပိုင္းျခားေပးပါရန္ေလးစားစြာေလွ်ာက္ထားအပ္ပါသည္ဘုရား.....။
မွားသည္ဟုဆံုးျဖတ္ေတာ္မူပါလွ်င္မည္ကဲ ့သို ့အျပစ္ကင္းေအာင္ျပဳလုပ္ရမည္ဆိုတာကိုမိန္ ့ၾကားေပးပါရန္ေလးစားစြာေလွ်ာက္ထားအပ္ပါသည္ဘုရား......။
ကုိနုိင္ေလး။။။။။

စာေရးသူ၏ ေျဖဆုိခ်က္

အင္း .....ဒကာေတာ္ ေမးထားတဲ့ ေမးခြန္းကုိ စာေရးသူအေနနဲ႔ သာသနာဘက္က ရပ္တည္ၿပီး သာသနာကုိ ခ်စ္တဲ့စိတ္ကုိ ေရွ႔ထားၿပီး ေျဖေပးပါ့မယ္။
ဒကာေတာ္ရဲ႔ ဆုိလုိခ်က္က သံဃာမ်ားဟာ ဆင္းရဲသည့္ဒကာျဖစ္ေစ ၊ ခ်မ္းသာသည့္ ဒကာျဖစ္ေစ ဆြမ္းကပ္ရန္ အရင္ပင့္ဖိတ္ထားေသာ ဒကာေတြရဲ႔ ဆြမ္းကုိၾကဥ္ထားၿပီး
တပါးေသာ ဒကာေတြရဲ႔ ေနာက္မွ ပင့္ဖိတ္လာေသာ ဆြမ္းကုိ လက္ခံဘုန္းေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရင္ဖိတ္ထားတဲ့ဒကာေတြက ေစတနာ သဒၶါတရားနည္းသြားၿပီး
ယင္းသံဃာေတာ္မ်ားကုိ ကဲ့ရဲ႔မိၾကတဲ့အခါ ဒကာေတာ္မ်ား အျပစ္ျဖစ္ပါသလားဆုိတဲ့ ေမးခြန္းပါပဲ။

ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပညတ္ေတာ္မူထားေသာ ၀ိနည္းစည္းကမ္း ဥပေဒျဖစ္ေသာ
( ၀ိနည္းပါဠိေတာ္ ေဘာဇန၀ဂ္၊ပရမၸရေဘာဇနသိကၡာပုဒ္၊ ပရမၸရေဘာဇေန အညတၾတ သမယာ ပါစိတၱိယံ) ပါဠိေတာ္အရ
ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာမေရြး အရင္ပင့္ဖိတ္ထားေသာ ဆြမ္းမွတပါး တပါးေသာ ဒကာေတြရဲ႔ ဆြမ္းကုိ ခံယူသုံးေဆာင္ပါက ဒကာေတြမ်ား ေစတနာ သဒၶါတရား
နညး္သြားေအာင္ ျပဳလုပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ရဟန္းေတာ္မ်ားသာ အျပစ္ျဖစ္(အာပတ္သင္)၍ ဒကာမ်ား အျပစ္ျဖစ္တယ္လ႔ုိျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားထားသည္ကုိ မေတြ႔ရပါ။
အျပစ္မရွိပါ ဟု ဆုိလုိခ်င္ပါသည္။ ကုိယ္စိတ္ထဲမွာ အျပစ္ရွိလား မရွိဘူးလား ဆုိတဲ့ သံသယ ျဖစ္ေနရင္ တစ္ခ်ိန္မွာ မိမိကတရားအားထုတ္တဲ့အခါ ယင္းသံသယကား
ျပန္ေပၚလာၿပီး တရားမတက္ဘဲျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ သံသယျဖစ္ေနရင္ ယင္းသံသယမွ ကင္းေပ်ာက္သြားေအာင္ ေတာင္းပန္လုိက္ရင္ ပုိေကာင္းပါတယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့
တရားအားထုတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ သံသယကင္းေနရင္ တရားတက္မွာ ျဖစ္လုိ႔ပါဘဲ။

ယင္းကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဇာတ္ေတာ္သာဓကႏွင့္ အက်ယ္ရွင္းျပပါ့မယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေ၀သာလီျပည္ ၊ မဟာ၀ုန္ေတာ၊ ျပသာဒ္ေဆာင္ေပါက္ေသာ ေက်ာင္းမွာ သီတင္းသုးံေနစဥ္ ဆင္းရဲသားတစ္ေယာက္က
( အၾကင္အမွတ္ျဖင့္ လူအေပါင္းသည္ ဆြမ္းကုိ ၇ုိေသစြာ ျပဳျပင္ကုန္၏။ ထုိအမွတ္ျဖင့္ ဆြမ္းကုိ ၇ုိေသစြာျပဳျပင္ျခင္းသည္ မယုတ္သည္ျဖစ္လတၱံ႔
ငါသည္လည္း ဆြမ္းကုိ ျပဳျပင္ရမူ ေကာင္းေလရာ၏။ ဟုအႀကံျဖစ္၏။ထုိအခါ ဆင္းရဲသားသည္ ကိရပတိက ထံ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး( အရွင့္သား အကၽြႏု္ပ္အား ဘုရားအမွဴးရွိေသာ
သံဃာေတြကုိ ဆြမ္းကပ္လုိသည့္အတြက္ ရိကၡာကုိေပးပါေလာ) ေတာင္းေသာအခါ ကိရပတိကသည္ သဒၶါမ်ားစြာရွိၿပီး ၾကည္ညဳိသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရိကၡာမ်ားစြာကုိ ထုတ္ေပး၏။
ဆင္းရဲသားသည္ ျမတ္စြာဘုရားထံသြားၿပီး ၊ အျပစ္ေျခာက္ပါး ( ျမင့္ေသာ၊ နိမ့္လြန္းေသာ ၊ နီးလြန္းေသာ၊ ေ၀းလြနး္ေသာ ၊ ေရွ႔တည့္တည့္ျဖစ္ေသာ၊ ေလဆန္ျဖစ္ေသာအရပ္မ်ား)
ကင္းသည့္ေနရာတြင္ ထုိင္လ်က္ ဆြမ္းဘုန္းေပးရန္ ပင့္ဖိတ္၏။ ဘုရားရွင္သည္ ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းအားျဖင့္ လက္ခံေတာ္မူ၏။ ဆင္းရဲသားသည္ ခဲဘြယ္ေဘာဇဥ္တုိ႔ကုိ
ျပင္ဆင္ၿပီးေသာ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းဘုန္းေပးရန္ အခ်ိန္တန္ပါၿပီဟု ပင့္ဖိတ္၍ ဆြမ္းကပ္၏။ လူအမ်ားက ဆင္းရဲသား ဆြမ္းကပ္သည္ကုိ
သိ၍ ၀ုိင္း၀န္းအလွဴအတန္းကုိ ျပဳလုပ္ၾက၏။ ဆင္းရဲသား ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးစဥ္ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ( ဒါယကာ အနည္းငယ္သာ လွဴေလာ့၊ အနည္းငယ္သာလွဴေလာ့) မိန္႔ၾကားေတာ္မႈၾက၏။
ထုိအခါ လူအမ်ားက အရွင္ဘုရားတုိ႔႔ ဆြမ္းလွဴရွင္သည္ ဆင္းရဲသားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ အနည္းငယ္သာ မခံယူၾကပါကုန္လင့္၊ မ်ားစြာေသာ ခဲဘြယ္တုိ႔ကုိ စီစဥ္ထားေသာေၾကာင့္
ခံယူၿပီး အလုိရွိတုိင္း သုံးေဆာင္ေတာ္မူပါဟု ေလ်ာက္ထားၾက၏။ ထုိအခါ ရဟန္းေတာ္မ်ားက ဒါယကာ ငါတုိ႔သည္ နံက္ေစာေစာကပင္ ဆြမ္းခံ၍ သုံးေဆာင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ နည္းနည္းသာ
ခံယူကုန္၏ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ထုိအခါ အလုပ္သမား ဆင္းရဲသားသည္ ( အဘယ္ေၾကာင့္ အရွင္ေကာင္းတုိ႔သည္ ငါသည္ ပင့္ဖိတ္ထားပါလွ်က္ တပါးေသာ အရပ္၌ သုံးေဆာင္ကုန္ဘိသနညး္၊
ငါသည္ အလုိရွိတုိင္း ေပးလွဴျခင္းငွာဆြမ္းနုိင္သည္ မဟုတ္ပါေလာ) ဟု ကဲ့ရဲ႔ အျပစ္ေျပာၾက၏။ ဒါယကာတုိ႔၏ ကဲ့ရဲ႔သံကုိ အလုိနည္းေသာ ရဟန္းတုိ႔ ၾကားေသာအခါ ဘုရားထံ ေလ်ာက္ထားၾက၏။
ဘုရားရွင္သည္ ရဟန္းတုိ႔ ယခု စကားသည္ မွန္၏ေလာဟု ေမးေတာ္မူ၏။ မွန္ပါ၏ ျမတ္စြာဘုရားဟု ေလ်ာက္ထားၾက၏။ ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားက ရဟန္းတုိ႔ ..............................
ယခုအမႈသည္ မၾကည္ညိဳေသးေသာသူတုိ႔အား ၾကည္ညိဳေစခ်င္းငွါလည္းေကာင္း၊ ၾကည္ညိဳၿပီးေသာ ဒါယကာတုိ႔ ပုိၾကည္ညိဳေစခ်င္းငွာလည္းေကာင္ း သိကၡာပုဒ္ေတာ္ကုိ
ငါဘုရားပညတ္ေတာ္မူ၏ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ပရမၸရေဘာဇဥ္ ( ပင့္ဖိတ္ထားေသာ ဒါယကာ၏ ေဘာဇဥ္မွ တပါး အျခားပင့္ဖိတ္လာေသာ ဒါယကာ၏ ေဘာဇဥ္)ကုိ စားျခင္းေၾကာင့္
ပါစိတ္အာပတ္သင့္ေစဟု ပညတ္ေတာ္မူပါသည္။
ထုိ႔အျပင္ ... ျမတ္စြာဘုရားသည္ နားဖ်ားေသာအခါ ၊ သကၤန္းလွဴေသာခါ ၊ သကၤန္းခ်ဳပ္ေသာ အခါတုိ႔၌ ပင့္ဖိတ္ထားေသာဆြမ္းမွတပါး တပါးေသာ ပင့္ဖိတ္လာေသာ
ပရမၸရေဘာဇဥ္ကုိ သုံးေဆာင္ေကာင္း၏ ဟု ခြင့္ျပဳထားပါေသးသည္။ တဖန္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ခုေသာ နံနက္ခ်ိန္၌ သကၤန္းကုိျပင္၀တ္၍ သပိတ္ကုိ ယူေဆာင္လ်က္
အရွင္အာနႏၵာႏွင့္အတူ တစ္ဦးေသာ ဒါယကာအိမ္သုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ခင္းထားေသာ ေနရာမွာထုိင္ေတာ္မူ၏။ ထုိအခါ လူတုိ႔သည္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္နွင့္ အရွင္အာနႏၵာ အား ဆြမ္းကပ္၏။
အရွင္အာနႏၵာသည္ အလွဴမခံ၊ ဘုရားရွင္က အာနႏၵာ အလွဴခံလုိက္ပါဟု မိန္႔ေတာ္မူေသာအခါ ျမတ္စြာဘုရား တန္ပါၿပီး တပည့္ေတာ္ ဆြမ္းကုိ ရဘုိ႔ရန္ရွိပါသည္ဟု ေလ်ာက္ထား၏။
သုိ႔ျဖစ္လွ်င္ ၀ိကပၸနာျပဳ၍ အလွဴခံယူ ေကာင္း၏ ဟုမိန္႔ေတာ္မူပါသည္။ မည္သည့္ရဟန္းမဆုိ ၀ိကပၸနာျပဳ၍ ပရမၸရေဘာဇဥ္ကုိ သုံးေဆာင္ျခင္းငွါ ခြင့္ျပဳ၏ ဟုမိန္႔ေတာ္မူထားပါသည္။

၀ိကပၸနာျပဳပုံ
( ငါ ယခု ရေသာ ဆြမ္းကုိ တစ္ပါးေသာ အဘယ္မည္ေသာ ရဟန္းအား လွဴပါ၏) ဟု ျပဳလုပ္ၿပီး အလွဴခံရပါမည္။

အခ်ိန္အခါ သုံးမ်ဳိးဟူသည္...............

၁။ နာဖ်ားေသာအခါ ....ေနရာတစ္ခုတည္း၌ ေနလွ်က္ အလုိရွိတုိင္း သုံးေဆာင္စားေသာက္ျခင္းငွာ မစြမ္းနုိင္အ့ံ။ နာဖ်ားေသာအခါ ဟူ၍ သုံးေဆာင္ေကာင္း၏။
၂။ သကၤန္းလွဴေသာအခါ.....ကထိန္မခင္းေသာ္...မုိးဥတု၏ ေနာက္ဆုံးလတုိင္ေအာင္၊ ကထိန္ခင္းေသာ္ ငါးလ တုိင္ေအာင္သကၤန္းလွဴေသာအခါဟူ၍ သုံးေဆာင္ေကာင္း၏။
၃။ သကၤန္းခ်ဳပ္ေသာအခါ .....သကၤန္းခ်ဳပ္ေသာ္ သကၤန္းခ်ဳပ္ေသာ အခါဟူ၍ သုံးေဆာင္ေကာင္း၏။

ယင္း အခါသုံးမ်ဳိးမွတစ္ပါး ေဘာဇဥ္ကုိ ခံယူေသာ္ ဒုကၠဋ္၊ ခံယူၿပီးဘုန္းေပးေသာ္ စားတုိင္းစားတုိင္း ပါစိတ္အျပစ္ (အာပတ္) သင့္၏။
အခါသုံးမ်ဳိးကုိၾကဥ္၍ ပရမၸရေဘာဇဥ္ကုိ ပရမၸရေဘာဇဥ္ ဟု အမွတ္ျဖင့္သုံးေဆာင္အံ့ ပါစိတ္အာပတ္သင့္၏။
ပရမၸရေဘာဇဥ္ကုိ ယုံမွားျခငး္ရွိသည္ျဖစ္၍ သုံးေဆာင္အ့ံ ပါစိတ္အာပတ္။
ပရမၸရေဘာဇဥ္ကုိ ပရမၸရေဘာဇဥ္မဟုတ္ဟု သုံးေဆာင္အံ့ ပါစိတ္အာပတ္သင့္၏။
ပရမၸရေဘာဇဥ္ မဟုတ္ရာ၌ ပရမၸရေဘာဇဥ္ဟု အမွတ္ရွိအ့ံ ၊ ဒုကၠဋ္၊
ပရမၸရေဘာဇဥ္မဟုတ္ရာ၌ ယုံမွားျခင္းရွိအံ့၊ ဒုကၠဋ္။
ပရမၸရေဘာဇဥ္မဟုတ္ရာ၌ ပရမၸရေဘာဇဥ္မဟုတ္ဟု အမွတ္ရွိၿပီး သုံးေဆာင္းမယ္ဆုိရင္ အာပတ္ မသင့္ပါဟု
၀ိနည္း ပါစိတၱိယပါဠိေတာ္ ေဘာဇန၀ဂ္၊ပရမၸရေဘာဇနသိကၡာပုဒ္ အဖ ြင့္ကုိ ေထာက္လ်က္ စာေရးသူ အေျဖေပးလုိက္ပါသည္။

မွန္ကန္ေသာ ဓမၼပန္းကုိ ထာ၀ရ ဆင္းျမန္းနုိင္ၾကပါေစ. ........
bhavaalin@gmail.com / http://goodbrother-goodbrother.blogspot.com/
................တကၠသုိလ္စာသင္သား

Wednesday 6 July 2011

သံဃာေတာ္မ်ား အေခ်ာင္စားခ်င္လို႔ ရဟန္း၀တ္ေနၾကတာလား

စာေရးသူ ယခုတင္ျပသြားမည့္ စာသားေလးကေတာ့ ကုိမင္းသူ ေ၀ဖန္ခ်က္ေပးၿပီး ေမးထားတဲ့ အေၾကာင္းက သံဃာေတာ္မ်ား အေခ်ာင္စားခ်င္လုိ႔
ရဟန္း၀တ္ၾကတာလား ဆုိတဲ့ ထင္ျမင္ခ်က္ကုိ ရႈေထာင့္မ်ဳိးစုံနဲ႔ေျဖရွင္းရင္း ေရးသားသြားမွာျဖစ္ပါတယ္.............

ကုိမင္းသူ၏ ေ၀ဖန္ခ်က္

ေလးသေခၤ် ကမာၻ တသိန္း မွာေတာင္ ကိုး ဘဝ ပဲ ရဟန္း ျဖစ္ခဲ့တာ ဆိုေတာ့ ရဟန္းဘဝရ ဖို႕ အလြန္ ခဲရင္းေန ၾကတာကို သိရပါျပီ။
တပည့္ေတာ္က ျမန္မာျပည္က ၄သိန္းေလာက္ ရွိတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြထဲက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အထင္မၾကီး ခဲ့ဘူး။ တပည့္ေတာ္ ေလ့လာမိသေလာက္
ဆင္းရဲသား အမ်ားစု (တနည္းအားျဖင့္ နိမ့္က်ေသာ လူတန္းစား)ေတြ ရဲ့ သားသမီးေတြ ကို, အစိုးရေက်ာင္း မထားႏိုင္တဲ့ လူေတြက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြ
ပို႕ရာကေန သူတို႕ဟာ အ မ်ားက ရွစ္ခိုးခံရတဲ့ ရဟန္းဘဝ ကို ေရာက္လာတယ္လို႕ပဲ ယုံၾကည္ထားတာပါ။

ဒီၾကားထဲမွာ ဘုန္းၾကီးျဖစ္ျပီး ေလာကီစီးပြါးေရးေတြ ကို ခိုးလုပ္ေနတဲ့ ရဟန္းေတြကလည္း အမ်ားၾကီးေတြ႕ ရ ေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ ေျပာတဲ့, အလုပ္လုပ္စားရမွာျပင္းလို႕
ဘုန္းၾကီးဝတ္တယ္ဆိုတာကိုေတာင္ တခါတခါ ယုံ ၾကည္မိတယ္။ ရဟန္းေတာ္ေတြ ေစာင့္ထိမ္းရမဲ့ ၂၂၇ သြယ္ေသာ သီလ , ငါတို႕မေစာင့္ထိမ္းႏိုင္ေသာ
အက်င့္ေတြ ကိုသူတို႕လုပ္ေနၾကတာပါလို႕ အေကာင္းျမင္ဝါဒ ျပန္သုံး ျပီး မိမိ ကိုယ္ မိမိ ဆုံးမၾကည့္ပါတယ္။

မရပါဘူး, စိတ္ထဲမွာ ဒီဘုန္းၾကီးေတြရဲ့သီလ ဆိုတာ လူေတြက သူတို႕ကို လႉေအာင္ ေျပာတာေနမွာပါ တကယ္ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူးလို႕ စိတ္ထဲမွာ မယုံၾကည္တဲ့စိတ္ပဲ
လြမ္းမိုးသြားပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ ဘုန္းၾကီးေတြ အေပၚမွာ (႐ိုးရာအစဥ္အလာအရ ယဥ္ေက်းသူဟု သတ္မွတ္ခံခ်င္လို႕မဟုပ္ပဲ) တကယ္အေကာင္းျမင္ႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါသလဲဘုရား ?
မင္းသူ

စာေရးသူ၏ ေျဖရွင္းခ်က္

အထက္ပါေ၀ဖန္ခ်က္နဲ႔ေမးထားတာကေတာ့ ကုိမင္သူ လုိ႔ သိရပါတယ္၊ နာမည္အရင္းဟုတ္မဟုတ္ကုိေတာ့ ဃဃ နန မသိပါဘူး။
ဒီလုိေ၀ဖန္ခ်က္နဲ႔ ေမးတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ ခုလုိအျမင္မရွင္းသူေတြဟာ ေခတ္က တုိးတက္တာလာနဲ႔ အမွ် ပုိပိုမ်ားလာတာကုိ
စာေရးသူ မၾကာခဏ ဆုိသလုိ ေတြ႔ေနရပါတယ္၊ ဒီလုိေမးခြန္းမ်ဳိး ေျဖေပးခ်င္ေနတာၾကာပါပီ၊ ဒါေပမဲ့ အေၾကာင္းမတုိက္ဆုိင္ေတာ့ ေျဖေပးခြင့္မႀကဳံခဲ့ပါဘူး။
ခုေတာ့ ေျဖဘို႔ ခြင့္သင့္လာေတာ့ ရွင္းျပခြင့္ရလာေတာ့ ကုိမင္းသူကုိ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္လုိ႔ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ကဲ....ကုိမင္းသူေရ...........စာေရးသူအေနနဲ႔ ပထမဆုံးေျပာခ်င္တာကေတာ့ ..

ယုံၾကည္မႈအပုိင္းကုိ အရင္ရွင္းျပမယ္ေနာ္။ လူသားအားလုံးဟာ ဘ၀ လားရာေကာင္းဘုိ႔အတြက္ ယုံၾကည္ခ်က္အမ်ဳိးရွိၾကပါတယ္။
သူတုိ႔ယုံၾကတဲ့ ဘာသာအေပၚ တန္ဘုိးကုိယ္စီထားတာေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ခု ကုိမင္းသူက Buddhism ဗုဒ္ဓဘာသာ၀ါဒ ကုိလက္ကုိင္ထားတာမဟုတ္လား။
မိမိ လက္ကုိင္ထားၿပီး ယုံၾကည္တဲ့ဘာသာ အေပၚ ယုံၾကည္နုိင္ေအာင္ ယုံၾကည္မႈ ေလးမ်ဳိးကုိ နံပါတ္တစ္ အေနနုဲ႔ သိထားမွ ယုံၾကည္တတ္မယ္ေနာ္...
အဲ့ဒီ ယုံၾကည္မႈေတြက......

၁။ ပသာဒ သဒၶါ ....ဒီယုံၾကည္မႈေတာ့ ကေလးေတြ သာမန္ယုံၾကည္တတ္တဲ့ အသိညာဏ္မပါပဲ မိရုိးဖလာ ေရွးကသြားတဲ့ သူေတြ မိဘေတြ ေျပာထားလုိ႔
သိထားတာေလာက္နဲ႔ ယုံၾကည္တဲ့ ယုံၾကမႈမ်ဳိးကုိ ဆုိလုိတာပါ။
၂။ ၾသကပၸနသဒၶါ ....ဒီယုံၾကည္မႈက ဘုရားအေၾကာင္းကုိေကာင္းေကာင္းသိတယ္၊ တရားအေၾကာင္းကုိ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္၊
သံဃာအေၾကာင္းကုိေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ ဒီရတနာ သုံးပါးရဲ႔ အႏွစ္သာရကုိ သိလုိ႔ ငါ ဒီဘာသာကုိ လက္ခံၿပီး ယုံၾကည္တာပါလားဆုိတဲ့အသိနဲ႔
ယုံၾကည္တာမ်ဳိးကုိ ဆုိလုိတာပါ။
၃။ အာဂမသဒၶါ ...ဒီယုံၾကည္မႈက ပုထုဇဥ္အေနနဲ႔ ကုိယ္ကုိတုိင္ စမ္းသပ္ၿပီး ဘုရားရဲ႔ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ၊ တရားရဲ႔ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ ၊ သံဃာရဲ႔ဂုဏ္ေတာ္ေတြ
သိတဲ့အခါ ျပဳလုိက္တဲ့ ေကာင္းမႈေတြဟာ တကယ္အက်ဳိးေပးတာပါလား ဆုိတဲ့အသိနဲ႔ တကယ္ေလးနက္၊တကယ္ျမင့္ျမတ္တဲ့ သက္၀င္ယုံၾကည္တာမ်ဳိးကုိ ဆုိလုိတာပါ။
၄။ အဓိဂမသဒၶါ...ဒီယုံၾကည္မႈက သိတဲ့အတုိင္း လုိက္နာက်င့္သုံးလို႔ မဂ္တရား၊ ဖုိလ္တရားေတြကုိ ရၿပီးတဲ့အခါ ဘယ္ရဟန္းက ဖ်က္ဖ်က္၊ ဘယ္ပုဏၰားကဖ်က္ဖ်က္ ၊
ဘယ္မာနတ္ကဖ်က္ဖ်က္၊ ဘယ္ျဗဟၼာက ဖ်က္ဖ်က္ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ မပ်က္ဆီးေသာ ယုံၾကည္မႈမ်ဳိးနဲ႔ ယုံၾကည္တာကုိ ဆုိလုိတာပါ။။။။။။

ကုိမင္းသူအေနနဲ႔ ငါယုံၾကည္တဲ့ ယုံၾကည္မႈက ဘယ္ယုံၾကည္မႈနဲ႔ ယုံၾကည္တာလဲ မိမိဘာသာ ျပန္စစ္ဘုိ႔ေတာ့ လုိမယ္ေနာ္။
၁ နဲ႔ ယုံၾကည္ေနတာလား၊ ၂ နဲ႔ ယုံၾကည္ေနတာလား၊ ၃ နဲ႔ယုံၾကည္ေနတာလား။ ၄ နဲ႔ယုံၾကည္ေနတာလား ဆုိတာ ခြဲျခားသိထားရမယ္။

ရဟန္းေတာ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ အထင္္မႀကီးဘူးဆုိတာေတာ့ ကုိယ္ကိုတုိင္ စမ္းသပ္မႈနဲ႔ယုံၾကည္ေနတဲ့ အဆင့္က နည္းေသးတယ္လုိ႔
စာေရးသူအေနနဲ႔ျမင္ပါတယ္။။။ ဒါေၾကာင့္ စမ္းသပ္ၿပီး သိေအာင္လုပ္ၾကည့္ ၊က်င့္သုံးၾကည့္ လုိ႔ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္၊ စာေရးသူရဲ႔ ဘာသာက
ဘယ္လုိလူလာစမ္းစမ္း စမ္းသပ္ခံနုိင္တယ္၊ နည္းေပးနုိင္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ လက္ေတြ႔လုပ္ၾကည့္ေစခ်င္တယ္၊ လုပ္ၾကည့္လုိ႔ သိလာတဲ့
ယုံၾကည္မႈ အျမင္မွန္ကုိ ရယူေစခ်င္တယ္။ အျမင္မွန္မႈနဲ႔ ယုံၾကည္လာၿပီဆုိရင္ ဘသာတရားရဲ႔တန္းဘုိ႔နဲ႔ ဘာသာကုိက်င့္သုံးေနတဲ့သူေတြရဲ႔
တန္ဘုိးကုိ နားလည္လာမယ္ေလ။ ကုိမင္းသူ ေျပာတဲ့ ဆင္းရဲသားေတြက သာသနာ့ေဘာင္ေရာက္လာတာ အထင္မႀကီးဘူးဆုိတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ပုံေဖာ္ျပရမယ္ဆုိရင္ ဘုရားရွင္ရဲ႔ လက္၀ဲယံ လက်ာ္ယံ ျဖစ္ေသာ အရွင္သာရိပုတၱရာ၊ အရွင္ေမာဂၢလာန္တုိ႔ဟာ ဇာတ္နိမ့္ကေန ရဟန္းဘ၀ကုိ ေရာက္လာတယ္၊
အဂၢဳလိမာလကလဲ လူသတ္သမားဘ၀ကေန ေရာက္လာတယ္။ ရဟန္းဘ၀ေရာက္လာေတာ့ တန္ဘုိးရွိတဲ့ဘာသာရဲ႔ က်င့္စဥ္ေတြကုိ က်င့္ေတာ့ အဆင့္ျမင့္တဲ့သူျဖစ္သြားလုိ႔
ဘုရင္ကေတာင္ ရွိခိုးရတာပါ။ သာသနာေဘာင္ေရာက္ၿပီး ဘာအဆင့္မွ မရွိတဲ့ ရဟန္းေတြလဲရွိတာပဲ၊ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔က အဆင့္မရွိေပမဲ့" ထီးမပါရင္ ေနပူတဲ့ခါ သိမယ္၊
ေကာင္းမႈမပါရင္ သံသရာက်ရင္ သိမယ္ " ဆုိတဲ့ အတုိင္း ဒီဘ၀ေတာ့ မသိေသးဘူး၊ သံသရာက်ရင္ မိမိကုိယ္တုိင္ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ကံ၊ ျဖည့္ဆည္းခဲ့တဲ့ ပါရမီေတြက
သက္ေသျပပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္သူ႔ကုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အျပစ္ကင္းတဲ့ အျမင္နဲ႔ ၾကည့္ရင္ အထက္တန္းက်တဲ့ ၾကည့္ျခင္းမ်ဳိးလုိ႔ မွတ္ထားေစခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ကုိပဲျဖစ္ျဖစ္
ၾကည့္လုိက္တဲ့ခါ အျမင္မၾကည္မႈေတြနဲ႔ လမ္းသြားေနရင္ အထက္တန္းမက်နုိင္ပါ။။။။။။။။

ဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး .............သာသနာ့သမုိင္း ရာဇ၀င္မွာ စံတင္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ အတုယူထုိက္တဲ့ ၀ိသာခါ ..ဆုိတဲ့ ေက်ာင္းအမႀကီးကုိ ၾကည့္ေလ။။။
သူက ဘယ္လုိရဟန္းသံဃာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကုိ ျပဳလုပ္တာပါ။ တေန႔ေတာ့ ၀ိသာခါ ေက်ာင္းအမႀကီးက ဘုရားရွင္နဲ႔တကြ ရဟန္းသံဃာေတြကုိ ဆြမ္းကပ္ခ်င္လို႔
ကၽြန္မေလးကုိ ေက်ာင္းသြားခိုင္းၿပီး ဆြမ္းစားပင့္ခုိင္းလုိက္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ ေရခ်ဳိးေနၾကတယ္၊ ေရလဲ သကၤန္းမရွိလို႔ တိတၳိေတြလိုမ်ဳိး အ၀တ္ဗလာနဲ႔
ေရခ်ဳိးေနၾကတာကုိ ကၽြန္မေလး ေတြ႔သ့ြား တယ္၊ ေတြ႔ေနၾကတုိင္း မေတြ႔ေတာ့ ရဟန္းေတြမဟုတ္ဘူး တိတိၳေတြပဲ ေရခ်ဳိးေနတာ ေတြ႔တဲ့အေၾကာင္း ျပန္ေျပာေတာ့၊
၀ိသာခါ ေက်ာင္းအမႀကီးက သိတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္တေခါက္ ျပန္သြားၿပီး ပင့္ပါ၊ ရွိပါတယ္လို႔ေျပာလုိက္တယ္၊ ကၽြန္မေလးက ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္သြားေတာ့
တရားထုိင္ေနၾကတာကုိ ေတြ႔ၿပီး ဆြမ္းစားပင့္လာခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းအမအႀကီး က စဥ္းစားတယ္...အင္း....ဒီတုိင္းဆုိ သာသနာကုိ ယုံၾကနည္းၿပီး မွားတဲ့ယုံၾကည္မႈေတြနဲ႔
ဘ၀ကုိ အဆုံးသတ္သြားၾကလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါဒီတုိင္းမေနဘဲ အေကာင္းျမင္တဲ့ရႈေထာင့္ကေနၿပီး သူတစ္ပါးေကာင္းက်ဳိးတြက္ ေမွ်ာ္ကုိးၿပီး သာသနာလဲျပဳရာေရာက္ေအာင္
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကုိ သကၤန္းသုံးထည္ ရဟန္းေတာ္မ်ားတြက္ ခြင့္ျပဳေပးဘုိ႔ ေလ်ာက္မွပဲလုိ႔ ေတြးၿပီး ေတာင္းပန္ေလ်ာက္ထားေတာ့ ဘုရားရွင္ခြင့္ျပဳလုိက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ သခၤန္းစာ
ယူၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ေက်ာင္းအမႀကီးက သာမန္သိၿပီး သာသနာကုိ ယုံၾကည္ေနတယ္ဆုိရင္ အ၀တ္ဗလာနဲ႔ တိတၳိေတြလို ေရခ်ဳိးေနတဲ့ ျမင္ကြင္းကုိ ျမင္ၿပီး ယုံၾကည္မႈပ်က္သြားနုိင္တယ္၊
ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းအမႀကီး က သာသနာရဲ႔ တန္းဘုိးကုိ သာသနာရဲ႔ အႏွစ္သာရကုိ သိေတာ့ ယုံၾကည္မႈမပ်က္ခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ သာသနာေတာ္ရဲ႔ အႏွစ္သာရကုိ သိေတာ့ တစ္ပါးသူေတြလဲ
သိေအာင္ က်င့္သုံးနုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစားအားထုတ္သြားတာေနာ္။ ဒါေတြဟာ သူ႔တစ္ပါးအက်ဳိး မိမိအက်ဳိးေတြကုိ ျမင္လို႔ ေက်ာင္းအမအႀကီးက ပညာရွိမ်က္စိနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး လုပ္သြားလုိ႔
သာသနာ့ ရာဇ၀င္မွာ စံတင္သြားခဲ့တာပါ။ ဒါတင္မကေသးဘူး သူက ဒီလုိေလးၾကည့္လုိက္ေသးတယ္............"အတၱပရ က်ဳိးႏွစ္၀ကုိ၊ ျမင္ကပ႑ိ ပညာရွိရွင့္ ၊မသိသူမုိက္ ဟူထုိက္မခၽြတ္၊
မည္တုံလတ္၏၊" .... တဲ့ ၀ိသာခါေက်ာင္းအမႀကီးက သူတစ္ပါးအက်ဳိး၊ မိမိအက်ဳိးကုိ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး ႀကံစည္တတ္ ၊လုပ္တတ္ ကုိင္တတ္၊ ေျပာတတ္၊ ဆုိတတ္ တာဟာ ပညာရွိေတြရ႔ဲ
က်င့္သုံးနည္းေတြျဖစ္တယ္။...မမွန္ကန္တဲ့ အျမင္မၾကည္မႈေတြန႔ဲ ႀကံတယ္၊ လုပ္တယ္၊ ေျပာတယ္ ဆုိရင္ ပညာမဲ့ ေတြရဲ႔ က်င့္သုံးနည္းတဲ့ ၀ိသာခါ ေက်ာင္းအမႀကီး စဥ္းစားတာေနာ္။
ဒါတင္မကေသးဘူး ... "သူ႔ကုိ ခ်ီးေျမွာက္၊ ကုိယ့္ဂုဏ္ေျမာက္၏။ ယြင္းေဘာက္အလုိ၊ ၀န္မတုိႏွင့္၊ သူ႔ကုိ ဂုဏ္ႏွိမ့္၊ ကုိယ့္ဂုဏ္နိမ့္၏။" .......
မွန္ပါသည္ သူတစ္ပါးကုိ ခ်ီးေျမွာက္လုိေသာ အရာေတြအားလုံး အႀကံစည္ေတြအားလုံး၊ လုပ္ရပ္ေတြအားလုံး အေကာင္းအထည္ေဖာ္ၿပီး သ၀န္တုိတတ္တဲ့ စိတ္မဖက္ပဲ လုပ္ေနရင္
ကုိယ့္ဂုဏ္ တက္တယ္၊ သူတစ္ပါးကို အျမင္မမွန္တဲ့ ၾကည့္နည္းေတြနဲ႔ လုပ္ေနရင္ မိမိဂုဏ္မတက္ဘဲ ရွိၿပီးသားဂုဏ္ပါ ေလ်ာ့က်သြားတာ ဆုိၿပီး ၀ိသာခါ ေက်ာင္းအမႀကီးက စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ၿပီး
သာသာနာကုိ ဂုဏ္တက္ေအာင္ လုပ္နုိင္ခဲ့တယ္။၀ိသာခါ ေက်ာင္းအမႀကီး၏ စံနမူနာကုိ လူသားတုိင္း က်င့္သုံးရင္ ဂုဏ္တက္စရာေတြပဲလုိေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကုိမင္းသူ လဲ ရဟန္းေတာ္ေတြဟာ
ဘယ္လုိပင္ရွိေနပါေစ" ဘယ္သူမျပဳ မိမိအမႈ" တဲ့ ကုိယ္လုပ္တဲ့ဟာ ကုိယ္ပဲ ရရွိမွာပါ။ ဒီလုိအျမင္နဲ႔ အေကာင္းျမင့္စိတ္နဲ႔ ျမင္ေပးလုိက္ရင္ သူတစ္ပါးတြက္ရာ မိမိတြက္ပါ ေကာင္းသြားပါလိမ့္မယ္ေနာ္။
ဒါ့အျပင္ ... အိမ္တစ္အိမ္မွာ မိသားစုတစ္စု ၾကည့္ၾကည့္ေလ။ ေကာင္းတဲ့သူက ေကာင္းတယ္၊ မေကာင္းတဲ့သူက မေကာင္းဘူး၊ မိသားစုတစ္ထဲေတာင္ ဒီလုိေတြရွိေနရင္ သာသနာတြင္းထဲမွာေရာ
တျခားဘယ္ေနရာမဆုိ ေကာင္းတဲ့ သူေတြရွိေနသလုိ မေကာင္းတဲ့သူေတြလဲ ရွိေနတာပဲဆုိတဲ့ စိတ္ကုိေမြးရပါ့မယ္။

တခိ်န္က ျမန္မာျပည္မွာ ဒကာမတစ္ေယာက္က စာေရးသူကုိ လာေလ်ာက္ဘူးတယ္....
အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္က သာသနာကုိ ယုံၾကည္တဲ့ေနရာမွာ ေရႊက်င္သံဃာကုိသာ ယုံၾကည္ကုိးကြယ္တယ္ဘုရား...
ဆုိၿပီး ေျပာလုိက္ေတာ့ ..... စာေရးသူ ၾကားၾကားခ်င္းပဲ ေအာ္ လူဘ၀ ရလာတာ အမွန္တရားနဲ႔ ေတြ႔ၿပီး မွန္မွန္ကန္ကန္ မျမင္တတ္၊ မဆည္းကပ္တတ္ေသးပါလားဆုိပီး
စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ အဲဒီဒကာမကုိ စာေရးသူက ေျပာလုိက္တယ္။ ဒကာမႀကီး လူဘ၀ရလာတာ တကယ္ကံေကာင္းတယ္ေနာ္။ ဒီဘ၀ကုိ ဆက္ၿပီး ရဘုိ႔ဆုိတာ
အင္မတန္ခဲယဥ္တယ္။ ရလာေတာ့လဲ ျမတ္စြာဘုရားသာသနာနဲ႔ေတြ႔ဘုိ႔ပုိက္ခက္တယ္၊ ေတြ႔ျပန္ေတာ့လည္း တရားေတြ သံဃာေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ရဘုိ႔လည္း ပုိခက္တယ္။
ဒီလုိခက္ခဲတဲ့ ရရွိမႈေေတြကုိ ဒကာမႀကီး ရေနရပါလ်က္ မွန္ကန္ေသာ ယုံၾကည္မႈမရွိေသးပါလား ၀မ္းနညး္ပါတယ္ လုိ႔ေျပာလုိက္တယ္။ ဒီေတာ့ ဒကာမႀကီးက...........
ဘယ္လုိ ဘယ္လုိ ဘာလုိ႔လဲဘုရား ရွင္းျပပါအုံးဘုရား လုိ႔ စာေရးသူကုိ ေလ်ာက္ေတာ့ စာေရးသူလဲ အႀကဳိက္ေတြ႔သြားတာေပါ့၊ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ စာေရးသူက လမ္းမွားေနသူကို
လမ္းမွန္တည့္ေပးခ်င္တာ စာေရးသူရဲ႔ ၀ါသနာမို႔ပါပဲ။ ကဲဒါဆုိ ဒကာမႀကီး က်ီးအာသီးႏွင့္ ဒူးရင္းသီးကုိ သိလားလုိ႔ ေမးလုိက္တယ္၊ သိတာေပါ့ ဘုရား၊ ဒါဆုိ က်ီးအာသီးမွည့္ကုိ
ၾကည့္လုိက္စမ္းပါ၊ အျပင္ကေနၾကည့္ေတာ့ ေျပာင္၀င္ေနၿပီး လက္န႔ဲ ကုိင္ခ်င္စဖြယ္ မရွိဘူးလားဆုိေတာ့ ကုိင္စရာေကာင္းတယ္ဘုရား၊ ဟုတ္ၿပီး ေနာက္ၿပီး အတြင္းပုိင္းကုိ ခြဲၾကည့္လုိက္ရင္
ပုိးေလာက္ေတြျပည့္ေနလို႔ ကုိင္စရာ ယူခ်င္စရာေကာင္းေသးလားလုိ႔ ေမးလုိက္တယ္၊ အရွင္ဘုရားကလဲ ဒါကေတာ့ ဘယ္သူကကုိင္မွာလဲဘုရား ရွာရွာေဖြေဖြ ရြံစရာႀကီးေတြမုိ႔ပါ။
ဟုတ္ၿပီး ဒကာမႀကီး ဒီႏွစ္ခုကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ အျပင္ကေန သာမန္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ရခ်င္စရာေနာ္ ။ အတြင္းကေန ညာဏ္မ်က္စိနဲ႔ ၾကည့္ ရင္ သာယာစရာ ရခ်င္စရာ မရွိဘူးေနာ္လုိ႔
ေျပာလုိက္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ဘုရားတဲ့......ဒါကုိ ဒီလုိေလးပဲ နားလည္ထားလုိက္အုံးေနာ္ ...........

ေနာက္ ဒူးရင္းသီးကုိလည္း ၾကည့္လုိက္အုံး...ဒူးရင္းသီးကုိအ ျပင္ကေနၾကည့္ၿပီး ကုိင္ခုိင္းလုိ႔ ဆူးေတြ အတက္ေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ ကုိင္ခုိင္းၿပီး ယူသြားခုိင္းရင္
ကုိင္ၿပီး ယူသြားခ်င္ပါ့မလား လုိ႔ေမးေတာ့ ဆူးေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ ကုိင္ၿပီး ယူမသြားခ်င္မွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္ဘုရား..
ဒါဆုိ အတြင္းပုိင္းကုိ ၾကည့္လုိက္ပါအုံး အတြင္းပုိင္းခြဲၿပီး ၾကည့္လုိက္ အနံ႔အရသာအျပည့္နဲ႔ဆုိေတာ့ စားခ်င္သဖြယ္ မေကာင္းဘူးလားဆုိေတာ့ အရွင္ဘုရားကလဲ ေျပာရက္တယ္ ၊
ဒီေလာက္ အနံ႔အရသာနဲ႔ ဟာကုိ စာခ်င္စရာေကာင္းတာေပါ့ဘုရား တဲ့.....ဟုတ္တယ္ အစကေတာ့ ဒကာမႀကီးက က်ီးအာသီးက်ေတာ့ အျပင္ကၾကည့္ရင္ ရခ်င္စရာ အတြင္းၾကည့္ရင္ ရြံစရာလုိ႔ေျပာတယ္ေနာ္ ၊
ဒူးရင္းသီးၾကေတာ့လည္း အျပင္ကေနၾကည့္ရင္ ရခ်င္စရာမရွိဘူးလုိ႔ေျပာတယ္၊ အတြင္းပုိင္းက်ေတာ့ စားခ်င္စရာေကာင္းတယ္လုိ႔ေျပာျပန္ၿပီေနာ္။ ဒကာမႀကီး ခုလုိျမင္ေနတာက သာမန္မ်က္စိနဲၾကည့္ရင္
ရခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ဟာက မေကာင္းဘူးေနာ္၊ ရခ်င္စရာမေကာင္းတဲ့ဟာက ရခ်င္စရာေကာင္းေနတာေနာ္။ အဲဒါေတြဟာ အတြင္းက်က် ညာဏ္နဲ႔မၾကည့္တတ္ေသးလုိ႔ အဲလုိျဖစ္ေနတာေလ။
ညာဏ္နဲ႔ၾကည့္တတ္သြားရင္ အဲလုိမျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒီတုိင္းပဲ သာသနာကုိ ယုံၾကည္တဲ့ေနရာမွာလည္း မမွန္ကန္တဲ့ ခြဲျခားမႈေတြနဲ႔ယုံၾကည္ေနရင္ ဓမၼစစ္ ၊ဓမၼမွန္နဲ႔ယုံၾကည္ေနတာမဟုတ္ေသးဘူး။
ျမတ္စြာဘုရားက ရဟန္းေတြတြက္ တရားေတြကုိ ခြဲျခားၿပီး မေဟာခဲ့ဘူး၊ တူတူ ဒီစည္းကမ္းေတြပဲက်င့္သုံးဘုိ႔ ေဟာၾကားခ့ဲတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သာသာနာကုိ ယုံၾကည္ဆည္းကပ္တဲ့အခါ ညာဏ္မပါဘဲ
ယုံၾကည္တာက စစ္မွန္ေသာ ယုံၾကည္မႈမဟုတ္၊ ညာဏ္ကင္းၿပီး ယုံၾကည္တာျဖစ္တယ္။ စစ္မွန္ေသာ ယုံၾကည္မႈက ညာဏ္နဲ႔ၾကည့္ၿပီး သံဃာေတြကုိ ခြဲျခားမႈမျပဳပဲ ယုံၾကည္တတ္တာက မွန္ကန္တဲ့
ယုံၾကည္မႈျဖစ္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ့ စာေရးသူကုိ အရမ္းေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္း ၊ လမ္းမွားတာကုိ အမွန္ျပင္ေပးတဲ့ အတြက္ ၀မ္းသာမဆုံးျဖစ္ၿပီး ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္စာေရးသူေပ်ာ္ပါတယ္ ။
မွားေနတာကုိ ျပင္ေပးရလုိ႔ အတုိင္းထက္အလြန္၀မ္းသာခဲ့ရပါတယ္။ ခု ကုိမင္းသူက ေမးေတာ့ လမ္းမွန္ကုိ ေျပာျပရတဲ့အတြက္ အလြန္တရာမွ အတုိင္းအထက္အလြန္ ၀မ္းသာပါတယ္၊
ဒါေၾကာင့္ ကုိမင္းသူရဲ႔ သံသယ ကုိ ယုံၾကည္မႈေလးမ်ဳိးနဲ႔ တုိင္းထြာၾကည့္ၿပီး ငါ ဘယ္လုိယံုၾကည္မႈမ်ဳိးနဲ႔ ယုံၾကည္ေနတာလဲ ျပန္စစ္ၾကည့္ၿပီး ဒီေဆာင္းပါးထဲက အတုိင္း က်င့္သုံးဖြယ္ရာေတြကုိ
နားလည္ေအာင္လုပ္ၿပီး အေကာင္းျမင္တတ္ပါေစလုိ႔ ဆႏၵျပဳရင္း...........................
စာေပခ်စ္ခင္သူ မိတ္ေဆြေတြအားလုံးကုိ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦးစၿပီး ေတြ႔ၾက၊စုံၾကသည့္အခါ စကားေျပာၾကည့္လုိက္လုိ႔
အေကာင္းအဆုိးေတြ သိလုိခ်င္ရင္ စကားေျပာနည္း ေလးမ်ဳိးကုိ ဘ၀တစ္သက္စာအတြက္ လက္ေဆာင္ေပးလုိက္ပါတယ္။
၁။ သူတစ္ပါး မေကာင္းေၾကာင္း မေျပာပါနဲ႔
၂။ သူတစ္ပါးေကာင္းေၾကာင္းကုိသာ ေျပာပါ
၃။ မိမိေကာင္းေၾကာင္း မေျပာပါနဲ႔
၄။ မိမိမေကာင္းေၾကာင္းကုိ လုိအပ္လာရင္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေျပာပါ.

ဒီေလးမ်ဳိးနဲ႔ ကုိက္ညီတဲ့ စကားေတြေျပာလာရင္ ငါ့ဘ၀အတြက္ အေဖာ္ေကာင္းပဲလုိ႔ တစ္သက္စာ မွတ္ေစခ်င္ပါသည္။
ဓမၼပန္းကုိ ထာ၀ရ ဆင္ျမန္နုိင္ၾကပါေစ........ တကၠသုိလ္စာသင္သား..........